Uzasadnienie
Ł. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2009 r. (nr (...)) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania złożonego od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) marca 2009 r. (nr (...)) w sprawie przekazania wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od lipca 2007 r. do grudnia 2007 r.
W/w postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało stronie doręczone z pouczeniem o prawie złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
decyzje administracyjne;
postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego, którym organ ten przekazał wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług według właściwości miejscowej organów podatkowych oraz przytoczył okoliczności faktyczne, które uzasadniały przekazanie wniosku do właściwego organu. Organ odwoławczy stwierdzając niedopuszczalność wniesionego odwołania uznał, iż przedmiotowe pismo, z uwagi na to, że nie zawiera ono rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony, nie jest postanowieniem, dlatego stosownie do art. 220 § 1 i art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 Nr 8 poz.60 ze zm.), nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od przedmiotowego pisma nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pomimo przedmiotu rozstrzygnięcia, nie mieści się bowiem w powołanym powyżej katalogu aktów i czynności na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W szczególności zaskarżone postanowienie nie należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż postanowienia kończące postępowanie w sprawie, to takie postanowienia, które rzeczywiście kończą postępowanie, a więc uniemożliwiają uruchomienie toku instancji w stosunku do danej decyzji i powodują, że staje się ona ostateczna, (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2006 r., II GSK 352/05, publ. LEX nr 197527 oraz J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis).
Tymczasem zaskarżone postanowienie takiej sytuacji procesowej nie powoduje. Sprawa znajduje się na etapie postępowania przed organem I instancji i od wydanej przez ten organ decyzji merytorycznej stronie będzie przysługiwało odwołane do organu II instancji.
Na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej - zgodnie z art. 170 § 1 - w przypadku przekazania wniosku do rozpoznania innemu organowi według właściwości, organ nie wydaje decyzji ani postanowienia. Takie przekazanie jest 2 czynnością materialno-techniczną a nie postanowieniem, a w konsekwencji skoro zaskarżona czynność - przekazania, nie jest też postanowieniem, to nie podpada także pod przepis art.3 § 2 pkt 2 p.p.s.a jako wskazane tam postanowienie, na które służy zażalenie.
Wniesienie skargi w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego powoduje konieczność jej odrzucenia przez Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Obowiązku odrzucenia skargi nie uchyla błędne pouczenie udzielone skarżącemu przy doręczeniu postanowienia, gdyż samo pouczenie nie może kreować prawa do zaskarżenia postanowienia, jeżeli prawo takie nie wynika z ustawy.
Nadmienić tylko wypada, że właściwość organu, który rozstrzygnie wniosek skarżącego dotyczący stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług zostanie zbadana w razie ewentualnego złożenia przez niego odwołania, czy następnie skargi do sądu - właśnie na decyzję administracyjną bądź postanowienie kończące postępowanie w sprawie, gdyż wydanie decyzji przez organ, który nie jest właściwy, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jest podstawą do stwierdzenia jej nieważności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O opłacie od skargi orzeczono na postawie art. 222 w zw. z art. 225 ustawy p.p.s.a.