Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną w komparycji decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [..] maja 2014 r. nr [..], którą umorzył skarżącym zaległości podatkowe figurujące w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości, pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r., oraz I i II ratę za 2013 r. w łącznej kwocie 2 735 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 262 zł oraz odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości i w podatku rolnym pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za III i IV ratę 2013 r. oraz I ratę 2014 r. w łącznej kwocie 6 305 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tych należności.
Decyzja organu II instancji została doręczona skarżącym skutecznie w trybie zastępczym stosownie do uregulowania przewidzianego w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749,ze zm. dalej: Ordynacja). Mianowicie organ II instancji przesłał skarżącym, każdemu z osobna, odpis decyzji ze stosownym pouczeniem na adres wskazywany przez strony jako adres do doręczeń. Powyższa przesyłka wobec niezastania adresatów przez doręczyciela została awizowana po raz pierwszy w dniu 29 września 2014 r. a po raz drugi w dniu 7 października 2014 r. a następnie wobec nieodebrania, po kresie awizacji, zwrócona nadawcy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w części dotyczącej odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości, sygnowaną datą 25 października 2014 r. a nadaną za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 30 listopada 2014 r. wnieśli Skarżący – A.C. i M.C..
Wobec tego, że skarga nie była podpisana osobiście przez jednego ze Skarżących – A.C. została ona wezwana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 stycznia 2015 r. do uzupełnienia tego braku formalnego a to w terminie 7 dni od otrzymania wezwania.
Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego przekazując skargę do sądu administracyjnego wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 83 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś, że pismo procesowe nadane za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem do sądu.
W realiach niniejszej sprawy skarżący wnieśli skargę w dniu 30 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) podczas gdy ustawowo zakreślony termin do wniesienia tego środka prawnego upłynął bezskutecznie w dniu 13 listopada 2014 r. W dniu 13 października 2014 r. upłynął 14-sto dniowy termin o którym mowa w art. 150 § 1 Ordynacji i od tej daty z kolei należy liczyć termin 30 dni do wniesienia skargi, który in concreto upłynął w dniu 13 listopada 2014 r. Zatem skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w dniu 30 listopada 2014 r. jest skargą wniesioną po terminie.
Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta po upływie terminu zawitego, jakim jest termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a., jest bezskuteczna. Spóźniona skarga po myśli art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, do czego uprawnia z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a..
W realiach niniejszej sprawy takiego stanu rzeczy nie zmienia fakt, że skarżący jeszcze w okresie biegu terminu do wniesienia skargi (w dniu 3 listopada 2014 r.) złożyli wniosek o ponowne doręczenie im zaskarżonej decyzji ("kierowanej doń korespondencji"), ani fakt, że wniosek ten został uwzględniony przez organ II instancji. Te czynności stron i organu pozostają bez wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi, a w szczególności nie powodują "odżycia" tego terminu na nowo, gdyż taka instytucja przewidziana jest na ściśle określone sytuacje procesowe i wymaga przewidzianych przez ustawodawcę aktów staranności strony sformalizowanych co do trybu i terminu.
Niezależnie od powyższego skarga, w stosunku do skarżącej A.C., podlega odrzuceniu także na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Mianowicie ta skarżąca została skutecznie wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie własnoręcznego podpisu, czego nie uczyniła w zakreślonym jej terminie mimo pouczenia w wezwaniu o skutkach swej bezczynności.
Nadmienić jeszcze wypada, że wprawdzie regułą jest, że sąd administracyjny nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty (art. 220 § 1 p.p.s.a.), wszak niecelowe jest pobieranie opłaty w takiej sytuacji, gdy z treści pisma lub ujawnionych okoliczności sprawy wynika, że podlega owo pismo odrzuceniu (art. 222 p.p.s.a.), a taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawia.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak na wstępie.