Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej: SKO, organ II instancji) zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r., nr SKO.418/2/2023 utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Województwa Podkarpackiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. BF.534.5.1.2021.RPI, którym oddalono zgłoszony przez J. G. (dalej: Zobowiązany, Skarżący) zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanego zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Przed wszczęciem postępowania administracyjnego, w dniu 4 listopada 2022 r. Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie doręczył skutecznie upomnienie nr UP 8- POKL.
Na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2022 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego dłużnika J. G. w Banku [...] S.A. oraz zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] S.A.
W dniu 13 stycznia 2023 r. J. G. wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej podnosząc niezgodność tytułu wykonawczego z orzeczeniem tj. ostateczną decyzją w zakresie okresu za jaki naliczane są odsetki tj. zarzut o którym mowa w art. 33 § 2 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a.).
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2023 r., sygn. BF.534.5.1.2021.RPI Zarząd Województwa Podkarpackiego Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie, działając jako wierzyciel oddalił zarzut Zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie Zobowiązany wniósł do SKO zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.
Organ II instancji opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 8 listopada 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie Zarząd Województwa Podkarpackiego Wojewódzki Urząd Pracy w Rzeszowie.
W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przytoczeniu przepisów u.p.e.a. dotyczących wnoszenia i rozpatrywania zarzutów egzekucyjnych wskazało, że zarzut jest bezzasadny i wyjaśniło, że stanowisko wierzyciela zawarte w zaskarżonym postanowieniu odnosi się w sposób wyczerpujący do zarzutów Zobowiązanego zawartych w piśmie i w sposób niebudzący wątpliwości dowodzi, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Organ II instancji stwierdził, że z uwagi na okoliczność, że sprawa dotyczy zajęcia stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, przeprowadzona przez organ argumentacja powinna ściśle korespondować i stanowić odpowiedź wierzyciela na twierdzenia zobowiązanego. Stanowisko wierzyciela zawarte w zaskarżonym postanowieniu spełnia wyartykułowane wymagania ustawowe, a w konsekwencji z uwagi na jego doniosłość prawną może stać się podstawą do dalszego procedowania w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Dodać przy tym należy, że argumentacja organu I instancji znajduje potwierdzenie w zalegającym w aktach sprawy materiale dowodowym, który poddany analizie przez organ II instancji dowodzi, że stanowisko wierzyciela jest w pełni słuszne i zgodne z prawem. Wobec powyższego zarzut Zobowiązanego co do określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji jest nieuzasadniony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego postanowienia organu I instancji. Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości i o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił:
- 1. naruszenie art. 33 § 2 pkt. 2 a i c w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji na podstawie wadliwego tytułu wykonawczego, niezawierającego treści bezwzględnie wymaganej przez art. 27 u.p.e.a. w zakresie precyzyjnego określenia wysokości odsetek od należności pieniężnej w tym braku wskazania okresów przerw w naliczaniu odsetek;
- 2. naruszenie art. 33 § 2 pkt. 2 a i c w zw. z art. 34 § 2 pkt. 1 u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku stanowiącego przedmiot tytułu niezgodnie z treścią decyzji oraz przepisami prawa w zakresie precyzyjnego określenia wysokości odsetek od należności pieniężnej w tym braku wskazania okresów przerw w naliczaniu odsetek;
- 3. naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego tj. m.in. brak wskazania w tytule wykonawczym okresów przerw w naliczaniu odsetek, brak poinformowania strony w jaki sposób zostały naliczone odsetki w szczególności czy został uwzględniony okres przerw w ich naliczaniu, brak uzasadnienia;
- 4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania dłużnika do władzy publicznej;
- 5. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy;
- 6. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Istota niniejszej sprawy koncentruje się więc wyłącznie na kwestii istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
Skarżący w niniejszej sprawie zgłosiła zarzuty w oparciu o art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 (pkt 2 lit. a).
Przechodząc do oceny zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia należy wyjaśnić, że w tym przypadku bada się czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym braku wskazania okresów przerw w naliczaniu odsetek.
Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że prawidłowe jest stanowisko SKO w zakresie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.
Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy z dnia 30 grudnia 2022 r. wydany został stosownie do treści decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 5 października 2022 r., znak sprawy: DZF- XIl.025.8.2022.EK.7. Okoliczność, że Skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazaną decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Rzeszowie znak BF.534.5.1.2021 z dnia 1 grudnia 2021 r. nie przesądza o niepoprawności określenia egzekwowanego obowiązku. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, jest zgodny z ww. decyzją Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej.
Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących Zobowiązanego, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania. Z akt sprawy zaś, nie wynika aby w toku postępowania egzekucyjnego doszło do wyeliminowania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z obrotu prawnego, bądź wystąpiły inne okoliczności powodujące utratę przymiotu jego wymagalności. Podkreślić należy, że wierzyciel w sposób prawidłowy uwzględnił w tytule wykonawczym okres za jaki mają być naliczane odsetki i w treści tytuły wykonawczego w części zwanej Dodatkowa Informacja Do Tytułu Wykonawczego/Zarządzenia Zabezpieczenia cześć A Informacja Dotyczy pkt. 8 inne okoliczności niewskazanych w ustawie wskazał, że "w kwocie odsetek uwzględniona została przerwa w naliczaniu odsetek za okres od 11.03.2022 r. do 19.10.2022 r.".
W konsekwencji należało uznać, że zarzut określenia obowiązku stanowiącego przedmiot tytułu niezgodnie z treścią decyzji oraz przepisami prawa w zakresie precyzyjnego określenia wysokości odsetek od należności pieniężnej w tym braku wskazania okresów przerw w naliczaniu odsetek, jest bezzasadny, a w następstwie tego również pozostałe zarzuty sformułowane w skardze.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich kwestii poruszonych w zażaleniu. Zaskarżone postanowienie zawiera ponadto wszystkie elementy postanowienia wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.