Uzasadnienie
M. L. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
Zaskarżone postanowienie zostało doręczone D. P. - jako pełnomocnikowi M. L. do doręczeń w dniu 6 sierpnia 2018 r. Doręczenie tego rozstrzygnięcia nastąpiło za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, tj. Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (w skrócie ePUAP), co wynika z dokumentu Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, zamieszczonego w aktach administracyjnych organu II instancji.
D. P. - podając się za pełnomocnika do doręczeń M. L. - w dniu 4 września 2018 r. przesłał do organu II instancji drogą elektroniczną, za pośrednictwem ePUAP pismo z dnia 4 września 2018 r. zatytułowane jako "wniosek L. M. skarga do WSA", które zostało opatrzone popisem elektronicznym. Do tego pisma dołączono niepodpisaną skargę M. L. do WSA na postanowienie DIAS z dnia [...] lipca 2018 r. W omawianym piśmie przewodnim poinformowano organ II instancji, że zostało ono złożone wraz ze skargą M. L. do WSA - dla zachowania terminu złożenia skargi do Sądu za pośrednictwem DIAS. Wskazano również, że oryginały odpisów 3 skarg z podpisami zostaną wysłane wraz z opłatą sądową.
W dniu 6 września 2018 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym D. [...] do WSA za pośrednictwem DIAS skargę podpisaną przez siebie, na opisane na wstępie postanowienie DIAS z dnia [...] lipca 2018 r.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że D. P. podając się za pełnomocnika do doręczeń skarżącego M. L. - przesyłając drogą elektroniczną w dniu 4 września 2018 r. za pośrednictwem DIAS skargę (bez podpisu), nie wykazał umocowania do występowania w imieniu M. L. przed WSA w Rzeszowie lub sądami administracyjnymi, do czego obliguje treść art. 37 § 1 P.p.s.a.
Zgodnie z tą regulacją pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Przypomnieć należy również, że po myśli art. 35 § 1 P.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.
W związku z powyższym przesłanie drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 4 września 2018 r. przez D. P. w imieniu M. L. skargi za pośrednictwem DIAS do WSA, nie może, stanowić (jak tego oczekiwał ww. pełnomocnik do doręczeń) o zachowaniu terminu 30-dniowego, do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż D. P. nie wykazał, że jest umocowany do wniesienia w imieniu skarżącego skargi do WSA w Rzeszowie. W tej sytuacji o zachowaniu terminu do wniesienia skargi stanowić będzie data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez skarżącego, które miało miejsce w dniu 6 września 2018 r.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone 6 sierpnia 2018 r., a skarga została wniesiona przez M. L. 6 września 2018 r. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu trzydziestodniowego, gdyż ostatnim dniem do jej wniesienia był 5 września 2018 r. Ponadto wypada podnieść, iż skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Ponieważ skarga wniesiona została po upływie terminu, dlatego podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.
W pkt II postanowienia Sąd orzekł, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.