Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2009r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego A.R. - jego ojca T.R., do uzupełnienia braku formalnego wniesionej w imieniu syna skargi, na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego go do reprezentowania skarżącego - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pominięcia czynności dokonanych przez tego pełnomocnika. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 18 grudnia 2009r, jednakże opisany brak nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2010r. Sąd wezwał skarżącego do osobistego podpisania skargi pod rygorem jej odrzucenia, zakreślając 7 -dniowy termin do uzupełnienia braku. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 19 stycznia 2010r. strona do chwili obecnej nie odpowiedziała na wezwanie.
Pismem z 21 stycznia 2010r. pełnomocnik strony zwrócił się z prośbą o rozpoznanie sprawy, pomimo iż jego syn, z powodu przebywania za granicą pod nieustalonym adresem, nie jest w stanie podpisać skargi. Podał również, iż przedmiotowa sprawa dotyczy go osobiście, gdyż to on, jako pełnomocnik syna od 2004r. osobiście prowadzi gospodarstwo rolne. Przedłożył jednocześnie kserokopię upoważnienia, z którego treści wynika upoważnienie do reprezentowania syna we "wszelkich dotyczących go czynności (...) dotyczących spraw unijnych".
Zgodnie z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, pełnomocnik obowiązany jest, przy pierwszej czynności procesowej, dołączyć do akt sprawy sądowej pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nie dołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi brak formalny, który może być usunięty w trybie art. 49 § 1 ustawy, w terminie wyznaczonym przez sąd, jednakże skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie zgodnie z art. 58 §1 pkt 3 ustawy podlega odrzuceniu.
Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż brak formalny skargi w postaci braku załączonego pełnomocnictwa, nie został przez pełnomocnika usunięty w wyznaczonym terminie, co skutkowało pominięciem dokonanych przez niego czynności procesowych. Skoro brak ten nie został uzupełniony również przez samą stronę postępowania osobiście - skarga podlega odrzuceniu.
Na marginesie należy również zaznaczyć, iż dokument pełnomocnictwa przedłożony przez pełnomocnika strony nie spełnia wymogów pełnomocnictwa procesowego, a wobec tego nawet prawidłowe jego przedłożenie nie daje pełnomocnikowi umocowania do reprezentowania syna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 36 ustawy pełnomocnictwo może być: ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych spraw oraz do podejmowania niektórych tylko czynności w postępowaniu. Z treści pełnomocnictwa musi zatem każdorazowo wynikać jaki jest zakres umocowania pełnomocnika i czy w ogóle obejmuje ono prawo do działania w imieniu mocodawcy w postępowaniu przed sądem. Tymczasem z treści przedłożonego upoważnienia nie wynika nawet aby mocodawca w ogóle zamierzał ustanowić pełnomocnika procesowego.
Odnosząc się do treści pisma z dnia 21 stycznia 2010r. należy przede wszystkim podkreślić, iż podstawowym zadaniem osoby decydującej się dobrowolnie prowadzić swoje sprawy przez pełnomocnika, jest takie umocowanie owego pełnomocnika, które zgodnie z obowiązującym prawem umożliwi mu dokonywanie w imieniu mocodawcy czynności prawnych z podmiotami, z którymi bądź przed którymi mocodawca chce być przez tego pełnomocnika reprezentowany. Jeśli z treści pełnomocnictwa nie wynika zatem, iż wolą mocodawcy jest ustanowienie pełnomocnika w celach procesowych, mocodawca ten zostanie pozbawiony możliwości działania, gdyż sąd nie może domniemywać istnienia pełnomocnictwa.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i §3 ustawy orzekł jak w sentencji