Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. I SA/Rz 947/13, Sąd odrzucił skargę M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lipca 2013 r., z kolei postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. I SA/Rz 947/13, przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, ustanawiając dla niej adwokata. Pełnomocnikiem skarżącej został wyznaczony adwokat M. O..
W dniu 17 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej – adwokat M. O. przedłożył opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 28 stycznia 2014 r., wnosząc jednocześnie o przyznanie mu wynagrodzenia za jej sporządzenie, które to wynagrodzenie nie zostało do tej pory uiszczone.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.461, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 b stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie stawka minimalna za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 240 zł, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt c, w związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej odpowiadać będzie 75 % tej kwoty, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia, gdyż pełnomocnik nie reprezentował skarżącej przed w postępowaniu przed sądem I instancji.
Przyznane adwokatowi wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki 23 %.
Mając na uwadze powyższe przyznano adwokatowi M. O. kwotę 180 zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł.