Uzasadnienie
W skardze na decyzję opisaną w sentencji postanowienia J.N. (dalej zwanym skarżącym) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku PPF podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a były pracodawca pomimo prawomocnego orzeczenia sądu dotychczas nie wypłacił mu zaległego wynagrodzenia. Skarżący wyjaśnił, że zamieszkuje wspólnie z rodzicami, którzy ponoszą ciężar utrzymania jego osoby, zaś żona wraz z dziećmi (córką i synem w wieku odpowiednio 7 i 5 lat) mieszka u swoich rodziców, co pozwala na rozłożenie kosztów utrzymania rodziny, która utrzymuje się z wynagrodzenia żony w wysokości 1250,91 zł (netto). Jako majątek skarżący wskazał udział ½ w mieszkaniu o pow. 38 m².
Na wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia dot. stanu majątkowego skarżący nadesłał potwierdzenie zatrudnienia i wysokości zarobków żony.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, co następuje:
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwaną P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, przy czym ciężar dowodów, że znajduje się ona w sytuacji - jak wynika to z powołanego przepisu ustawy spoczywa na wnioskodawcy, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę zwrotu: "gdy wykaże".
Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Z nadesłanych dokumentów wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną, nie posiada prawa do zasiłku. Żona zatrudniona jest na podstawie umowy o pracę na czas określony do 3 lutego bieżącego roku i pobiera niewysokie wynagrodzenie w kwocie 1250,91 zł. Zatem całokształt sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego prowadzi rozpoznającego wniosek do konkluzji, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargą.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.