Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) lipca 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego określającą M. i E. W. dochód za 2002r. w kwocie 57 502,20 zł. Decyzja powyższa została doręczona podatnikom w sposób zastępczy w dniu 23 lipca 2006r. gdyż przesyłka skierowana prawidłowo na podany adres zamieszkania, pomimo jej dwukrotnego awizowania, nie została podjęta w terminie.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli oboje podatnicy dopiero w dniu 23 listopada 2007r. załączając jednocześnie wniosek E.W. o przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi z uwagi na fakt, iż jego uchybienie nastąpiło bez winy wnioskodawcy. W uzasadnieniu podał, iż ze względu na pobyt w szpitalu nie miał możliwości zapoznania się z treścią decyzji, która pod jego nieobecność została złożona w urzędzie pocztowym.
W dniu 31 grudnia 2007r. wnioskodawca nadesłał bezpośrednio do tutejszego Sądu obszerną dokumentację lekarską, obrazującą przebieg jego leczenia w latach 2004- 2007. Jak wynika z przedłożonych kart informacyjnych leczenia szpitalnego, wnioskodawca w samym 2006 roku kilkakrotnie przebywał na leczeniu w różnych szpitalach. W terminie od 26 stycznia do 6 lutego 2006r. przebywał na oddziale otolaryngologicznym Szpitala Wojewódzkiego w Przemyślu, następnie zaś w terminie 23 – 29 marca 2006r. leczony był na oddziale chorób wewnętrznych tegoż Szpitala.
Kolejno w dniu 26 czerwca 2006r. w Klinice Urologii Wojskowego Instytutu Medycznego w Warszawie wnioskodawca poddany został zabiegowi mającemu na celu pobranie wycinków do badania histopatologicznego, a następnie z rozpoznaniem raka, operowany, przebywał w Klinice w terminie od 25 lipca do 2 sierpnia 2006r. Kolejno w terminie 3 - 9 listopada 2006r. z rozpoznaniem ostrej infekcji górnych dróg oddechowych hospitalizowany w oddziale otolaryngologicznym 114 Szpitala Wojskowego z Przychodnią w Przemyślu oraz w dniu 22 listopada 2007r. przyjęty na oddział ratunkowy tegoż szpitala - wypisany z terminem przyjęcia na oddział neurologiczny na 5 grudnia 2007r. Poza opisanym leczeniem szpitalnym, wnioskodawca w latach 2006 i 2007 pozostawał również pod stałą kontrolą lekarzy ogólnych, co poświadczają regularne wpisy w karcie pacjenta.
Ponadto, Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska decyzją z (..) kwietnia 2007r. nr (..) zaliczyła wnioskodawcę, uznanego wcześniej za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, do pierwszej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia od kwietnia 2007r. oraz uznała go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji od kwietnia 2007r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny.
Z brzmienia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 513, poz. 1270 ze zm., zwana dalej jako p.p.s.a.) wynika, ze Sąd postanowi na wniosek strony o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Ponieważ przepis ten jest zbieżny z uregulowaniem obowiązującym w tym zakresie do dnia 31 grudnia 2003 roku, pozwala to nawiązać do wypracowanych i utrwalonych w tej kwestii poglądów doktryny i judykatury. Zgodnie z nimi uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo dołożenia wymaganej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda ta zatem musi mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona wiec musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
Ponadto strona wnioskująca o przywrócenie uchybionego terminu musi dochować szeregu warunków formalnych określonych w art. 87 p.p.s.a. tj. zachować termin 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz dokonać czynności której termin został uchybiony. Zgodnie z art. 87 §5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż strona wykazała okoliczności, które uprawdopodobniają jej brak winy w uchybieniu terminu. Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, iż wnioskodawca jest osobą stale niedomagającą (wielokrotne leczenie szpitalne w latach 2004-2007) pozostająca pod stałą opieka lekarską w związku z licznymi schorzeniami a ponadto zarówno w okresie awizowania, jaki i zastępczego doręczenia decyzji był poważnie chory, przebywał w szpitalu w odległej od miejsca zamieszkania miejscowości, oraz wymagał pomocy innych osób.
Poważne schorzenia wnioskodawcy, skutkujące wydaniem orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz długotrwałe leczenie wymagające cyklicznych hospitalizacji i stałej opieki lekarskiej spowodowały, iż wnioskodawca bez swojej winy pozbawiony był w sposób stały możliwości prowadzenia swoich spraw, co zdaniem Sądu uzasadnia potraktowanie przypadku wnioskodawcy jako wyjątkowego i przywrócenie terminu na podstawie 87§5 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę całość wyżej opisanej dokumentacji lekarskiej, a w szczególności przebieg leczenia wnioskodawcy w listopadzie 2007r. Sąd uznał, iż wnioskodawca nie uchybił terminowi z art. 87§1 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.