Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009r. [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy, decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2009r. [...], określającej spółce z o.o. A. wysokość niedobranego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2005r.
Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, Spółka złożyła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia organu II instancji, uzasadniając go wątpliwościami co do prawidłowości rozstrzygnięcia organu podatkowego. Podniosła także, że wykonanie decyzji może spowodować znaczące uszczuplenie jej majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi, może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co do zasady chodzi tutaj o szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia lub uprawdopodobnienie możliwości zaistnienia innych trudnych do odwrócenia skutków, przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2005r., sygn. II OZ 201/2005 (zamieszczone w systemie informatycznym Lex Polonica nr 409861) i 13 grudnia 2004r., sygn. FZ 496/2004 (Lex Polonica nr 375763)).
Skarżąca spółka (wnioskodawca) w niniejszej sprawie nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi jej wyrządzeniem znacznej szkody, albowiem w treści wniosku nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania. Nie sposób więc, w oparciu o podane treści, ocenić rzeczywistych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 18 maja 2004r., sygn. FZ 65/04 (niepubl.). Jeżeli więc we wniosku o wstrzymanie wykonania takiego aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku, w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a., lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. (Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2006 Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis (wydanie II) str. 603. Podstawą do uwzględnienia wniosku nie jest również, podnoszona przez skarżącą wadliwość zaskarżonej decyzji, w jej ocenie wskazująca, na wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia, ponieważ na tym etapie postępowania Sąd nie może odnosić się w żaden sposób do zasadności skargi oraz legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Ponadto kryteria oceny legalności zaskarżonej decyzji nie pokrywają się z przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej. Postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji służy bowiem jedynie rozstrzygnięciu kwestii wpadkowej i nie ma wpływu na treść późniejszego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.