Uzasadnienie
Wnosząc skargę na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję S.K. (dalej: skarżący), reprezentowany przez adwokata, wniósł równocześnie o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że posiada dwoje dzieci w wieku 10 i 8 lat oraz że jest zobowiązany do wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Zobowiązanie to (3000 zł miesięcznie) wykonuje matka skarżącego. Ponadto podał, że źródło jego dochodów stanowi umowa o pracę w wymiarze ¼ etatu (425 zł brutto miesięcznie), a oprócz 50 % udziałów w "A" sp. z o.o., nie posiada on jakiegokolwiek majątku. Z treści wniosku wynika, że skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z dziećmi.
Wezwany do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w odpowiedzi skarżący podał, że nie otrzymuje pomocy materialnej od instytucji do tego powołanych, mieszka z matką, która pomaga mu finansowo w kwestii bieżących wydatków oraz zdrowia, nie posiada żadnego tytułu do lokalu mieszkalnego ani środka transportu. Na potwierdzenie swojej trudnej sytuacji materialnej skarżący załączył kserokopie: orzeczenia sądowego dotyczącego wysokości alimentów przysługujących małoletnim dzieciom skarżącego, umowy o pracę wraz z załącznikami, zajęcia wierzytelności z wynagrodzenia za pracę (3 dokumenty).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym (o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych), jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa na stronie składającej taki wniosek.
W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych (w tej kategorii spraw wymagany jest wpis stały wynoszący 500 zł; zatem jego wysokość generuje ewentualne inne koszty). Ponieważ zadeklarowana kwota dochodów, którą dysponuje skarżący, tj. 425 zł brutto miesięcznie praktycznie nie pozwala na ponoszenie kosztów utrzymania nawet jednej osoby, dlatego zwrócono się do wnioskodawcy o wyjaśnienia, które pozwoliłyby na poznanie jego sytuacji i podjęcie rozstrzygnięcia, tj. m.in. o przedłożenie dokumentacji, z której wynikałaby kwota deklarowanych dochodów, udokumentowanie wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego wraz z udokumentowanie możliwości finansowych matki skarżącego skoro ona realizuje ten obowiązek, udzielenia informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji: zasiłków, dodatków, zapomóg, a także pomocy w utrzymaniu od osób trzecich (rodzaj i wielkość pomocy) itp., przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną jeśli takowe są w posiadaniu strony, przedłożenie wyciągów z rachunków bankowych i kart kredytowych, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, przedłożenie zeznań podatkowych (zaświadczenia z właściwego urzędu skarbowego o dochodach) za ostatnie dwa lata podatkowe (również za 2014 r. przynajmniej dokumenty wskazujące na wysokość dochodów), a także ujmujące ewentualne rozliczenie na podstawie deklaracji PIT-28, PIT-38, podanie rodzaju wydatków i kwot pieniężnych związanych z kosztami utrzymania, a w szczególności na: żywność, odzież, obuwie, użytkowanie mieszkania (remonty, naprawy bieżące i generalne), wyposażenie mieszkania, zdrowie, transport, łączność, rekreację i kulturę, inne towary i usługi, przedłożenie kserokopii rachunków za energię elektryczną, gaz, telefon, inne opłaty.
Skarżący częściowo wywiązał się z nałożonego w wezwaniu obowiązku, nadsyłając wyjaśnienia i dokumenty, które wymieniono na wstępie. Natomiast milczenie skarżącego w pozostałych kwestiach odnoszących się do jego sytuacji, a w szczególności brak dokumentów związanych z rozliczeniami podatkowymi skarżącego, operacjami bankowymi, możliwościami finansowymi matki, która miałaby ponosić ciężar utrzymania skarżącego, w tym ponosić ciężar związany z obowiązkiem alimentacyjnym nałożonym na skarżącego, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżący, będący osobą aktywną zawodowo, dysponujący z racji wieku potencjałem w postaci doświadczenia, faktycznie nie osiąga odpowiednich dochodów i wymaga wsparcia w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które był wzywany skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jego możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.