Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, 2005r. poz. 60 ze zm.), art. 2 i 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. Nr 79, 2001r., poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję [...] Wójta Gminy S. z dnia [...]., w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że dnia 21 stycznia 2011 r. Spółka złożyła korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2006-2010 i wniosła o zwrot nadpłaty w łącznej kwocie [...] zł. Ze złożonego do tej korekty wyjaśnienia, jak też z dodatkowego pisma spółki wynikało, że pierwotna deklaracja została złożona wobec błędnego założenia, że ujawnione w niej nieruchomości stanowią jej własność, podczas gdy w sensie prawnym były i są nadal własnością TT. S.A. (dalej: "TT. S.A."). Błąd co do ustalenia właściciela wynikał z faktu, że umowa zawarta z TT. S.A. dotycząca wniesienia aportem własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na rzecz spółki T. była umową nieważną, albowiem naruszała przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, w brzmieniu wówczas obowiązującym. Przy jej zawieraniu osoba reprezentująca T. sp. z o.o. złożyła bowiem nieprawdziwe oświadczenie, że spółka nie jest cudzoziemcem.
Umowa ta zatem nie wywołała skutków prawnych, a tym samym treść księgi wieczystej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. To samo dotyczy stanów ujawnionych w ewidencji gruntów. Sama spółka była zaś posiadaczem zależnym nieruchomości i takim pozostaje. Tym samym właścicielem nieruchomości i obiektów budowlanych pozostała TT S.A., a T, był jedynie posiadaczem zależnym, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości.
Wójt Gminy S. potraktował wniosek Spółki raz jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty, przeprowadził postępowanie i wydał decyzję a po wtóre jako wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 i zakończył je decyzją którą umorzył postępowanie w sprawie, stwierdzając, że pierwotnie zadeklarowany podatek w deklaracji przez Spółkę jest podatkiem zadeklarowanym w należnej wysokości i bezprzedmiotowe jest określanie tego zobowiązania decyzją administracyjną.
Spółka w odwołaniu wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie
- - art. 207 §1 w zw. z art. 21 §1 pkt 1 i §3 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż, wykazana w deklaracji złożonej przez skarżącą,
- - art. 208 §1 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu postępowania za bezprzedmiotowe i w związku z tym jego umorzeniu, gdy przedmiot postępowania istniał w dacie orzekania, skoro za podstawę orzekania przyjęto, że nie powstała nadpłata w podatku od nieruchomości,
- - art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na niezastosowaniu w sprawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24.03.1920 o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (tj. Dz.U.Nr 167, z 2004 r., poz. 1758 ze zm.),
- - art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, polegającym na przyjęciu, że mimo nieważności umów przenoszących na skarżącą prawo użytkowania wieczystego, mimo świadomości jednego z organów skarżącej, że czynności te są nieważne, skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości,
- - art. 187 §1 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie,
- - art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na oparciu oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U.Nr 121, z 2006 r., poz. 844) poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie do skarżącej mimo wykazania przez skarżącą, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymując decyzję organu pierwszej instancji wskazało, że rozstrzygnięcie jest prawidłowe aczkolwiek są inne przyczyny bezprzedmiotowości.
Organ wskazał, że korekta deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania w sprawie zobowiązania podatkowego. Wniosek Spółki w tym zakresie wszczynały jedynie postępowanie w sprawie nadpłaty w podatku. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w sprawie nadpłaty w swej istocie i treści wyczerpuje wszystkie elementy postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego spowodowanego korektą podatnika - zatem skoro wszczęte jest postępowanie w sprawie nadpłaty nie ma potrzeby a nawet nie jest wskazane wszczynanie równoległego postępowania w sprawie zobowiązania podatkowego. Dalej organ podaje, że korekta deklaracji towarzysząca wnioskowi o nadpłatę nie staje się automatycznie źródłem zobowiązania podatkowego, musi być zweryfikowana w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty.
Zatem nie może toczyć się równolegle postępowanie w sprawie nadpłaty i zobowiązania podatkowego, co czyni prowadzone postępowanie w sprawie zobowiązania bezprzedmiotowym.
Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że odnośnie zobowiązania podatkowego za 2006 r. w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] r. zatem może być ewentualnie prowadzone postępowanie tylko w trybie nadzwyczajnym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając naruszenie:
- a) art. 207 §1 w zw. z art. 21 §1 pkt 1 i §3 Ordynacji podatkowej, polegające na przyjęciu, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż, wykazana w deklaracji złożonej przez skarżącą,
- b) art. 208 §1 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu postępowania za bezprzedmiotowe i w związku z tym jego umorzeniu, gdy przedmiot postępowania istniał w dacie orzekania, skoro za podstawę orzeczenia przyjęto, ze nie powstała nadpłata w podatku od nieruchomości,
- c) art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na niezastosowaniu w sprawie art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców,
- d) art. 120 Ordynacji podatkowej polegające na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, polegającym na przyjęciu, że mimo nieważności umów przenoszących na skarżącą prawo użytkowania wieczystego, mimo świadomości jednego z organów skarżącej, że czynności te są nieważne, skarżąca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości,
- a) art. 187 §1 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie,
- b) art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na oparciu oceny, czy okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na treści wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości,
- c) art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie do skarżącej mimo wykazania przez skarżącą, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna,
- h) art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne jego zastosowanie do ustalenia, kto jest podatnikiem przedmiotowego podatku, gdy zgodnie z tym przepisem dane zawarte w ewidencji są jedynie podstawą wymiaru podatków.
Zdanie skarżącej w niniejszej sprawie postępowanie niewątpliwie ma przedmiot, albowiem wniosek o stwierdzenie nadpłaty został złożony i nie został cofnięty, korekty deklaracji podatkowych zostały złożone i nie zostały cofnięte a zobowiązania podatkowe których dotyczy wniosek nie uległy jeszcze przedawnieniu.
Dalej skarżąca podniosła, ze Spółka T. Sp. z o.o. przed 30 kwietnia 2002 roku nie występowała i nie uzyskała zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych na nabycie nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, szczegółowo opisanych w § 4 uchwały nr 2/2002 o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz oświadczeniu o objęciu udziałów, powołanych wyżej. Zawiadomienie o uzyskaniu statusu cudzoziemca Spółka uzyskała w dniu 4 czerwca 2002 roku.
Wobec powyższego wpisy dotyczące spółki T. Sp. z o.o. w odpowiednich działach księgi wieczystej, jako użytkownika wieczystego nieruchomości opisanych w § 4 uchwały nr 2/2002 o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz oświadczeniu o objęciu udziałów, w tym przedmiotowej nieruchomości, nastąpiły na podstawie nieważnych umów przeniesienia własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, a tym samym treść księgi wieczystej nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu. To samo dotyczy stanów ujawnionych w ewidencjach gruntów prowadzonych przez gminy.
Zgodnie z zawartym między stronami w dniu 24 lutego 2011 roku porozumieniem notarialnym (przed notariuszem B. O., REP[...]), skarżąca została wykreślona z księgi wieczystej. Następnie 28 marca 2011 roku TT S.A. przeniosła na skarżącą prawo własności przedmiotowej nieruchomości, zaś wpis skarżącej do księgi wieczystej [...] jako właściciela, nastąpił w dniu 12 kwietnia 2011 roku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem i z punktu widzenia podstaw jej uchylenia określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 poz. 270) – dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdza, że wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona przez T. sp. z o.o. z siedzibą w K., natomiast decyzję z dnia [...] r. wydano wobec T. spółka z o.o. z siedzibą w Krakowie. Z zawartych w skardze wyjaśnień strony skarżącej wynika, że połączenie spółek T. Sp. z o.o. i E. Sp. z o.o. nastąpiło poprzez przejęcie całego majątku T. Sp. z o.o. przez spółkę E. Sp. z o.o. i zostało zarejestrowane przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w K. w dniu 22 grudnia 2011 roku wskutek czego skarżąca wstąpiła z mocy prawa we wszystkie prawa i obowiązki spółki TT Sp. z o.o. – adresata zaskarżonej decyzji.
W załączonym do skargi odpisie z KRS według stanu na dzień 19 stycznia 2012 r., w rubryce 4 Działu VI ujawniono połączenie spółek T. sp. z o.o. ze spółką E. z o.o. ona podstawie uchwały z dnia 17 listopada 2011 r., co nastąpiło w trybie art. 516 § 6 k.s.h. Z art. 493 § 1 k.s.h. wynika bowiem, że spółka przejmowana zostaje rozwiązana w dniu wykreślenia z rejestru. Zgodnie z art. 493 § 2 k.s.h. wpis o połączeniu wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej. Według zaś art. 6945 § 2 k.p.c. postanowienia o wykreśleniu z rejestru są skuteczne z chwilą uprawomocnienia się. Wstąpienie spółki przejmującej w prawa i obowiązki podatkowe spółki przejmowanej, w tym wynikające z decyzji wydanych na podstawie przepisów prawa podatkowego wynika zaś z art. 93 § 2 pkt 2 w związku z § 1 pkt 2 oraz art. 93d ustawy Ordynacja podatkowa.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest konsekwencją decyzji organu pierwszej instancji, która została wydana w postępowaniu wszczętym w związku ze złożonym w dniu 21 stycznia 2011 r. przez spółkę wnioskiem o zwrot nadpłaty. Nie budzi także wątpliwości fakt, że w momencie tym nie istniała w obrocie prawnym decyzja wymiarowa tj. określająca wysokość należnego podatku od nieruchomości za 2007-2010 r., o której mowa w art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, taka decyzja istniała co do roku 2006.
W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, gdy podatnikiem jest osoba prawna jest ściśle związane z techniką postępowania podatkowego opartą na samoobliczeniu podatkowym. Daje możliwość weryfikacji prawidłowości samoobliczenia i ogranicza związane z tą techniką ryzyko podatnika. Na skutek złożonego wniosku dochodzi do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i w jego wyniku organ podatkowy wydaje decyzję, w której weryfikuje samoobliczenie, to znaczy stwierdza nadpłatę lub odmawia stwierdzenia jej powstania (R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. Oficyna Wydawnicza "UNIMEX", Wrocław 2000, s. 99 i n.). O tym, czy jest nadpłata, właściwy organ podatkowy jest obowiązany orzec stosując przepisy materialnego prawa podatkowego; w rozpoznawanej sprawie - ustawę o podatkach i opłatach lokalnych.
Należy przypomnieć, że gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa, to jest z dniem zdarzenia z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania i nakłada na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (art. 21 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa), postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty może toczyć się samodzielnie w zasadzie tylko wówczas, gdy nie toczy się już postępowanie podatkowe. Postępowanie podatkowe bowiem zmierza do stwierdzenia, czy podatnik zapłacił podatek, czy zadeklarował podatek, czy wysokość zobowiązania jest wykazana w kwocie należnej a w konsekwencji czy dane zawarte w deklaracji, które mogą mieć wpływ na wysokość zobowiązania, są zgodne ze stanem faktycznym - tylko bowiem w takim przypadku można stwierdzić, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji (art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa). W jego wyniku organ podatkowy także stosuje przepisy ustawy właściwej dla danego podatku i wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, określa wysokość zobowiązania podatkowego, ewentualnie - jeśli dane zawarte w deklaracji są zgodne ze stanem faktycznym i podatnik zapłacił w całości zadeklarowany podatek - umarza postępowanie.
Taki sam przedmiot, to znaczy ustalenie właściwej wysokości zobowiązania podatkowego, ma także sprawa o stwierdzenie nadpłaty, jednakże w jej wyniku organ podatkowy nie jest władny rozstrzygać, czy wystąpiło zobowiązanie w podatku.
W obu sprawach zatem, przy wykorzystaniu dwóch różnych instytucji prawa procesowego, organ podatkowy w gruncie rzeczy rozstrzyga o treści obowiązków na podstawie właściwych dla danego podatku przepisów prawa podatkowego.
Z kolei instytucja wszczęcia postępowania została unormowana w rozdziale 8 – art. 165 i następne ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl art. 165 § 1 tej ustawy postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. A więc ustawodawca w tym postępowaniu przyjął zasadę skargowości i zasadę oficjalności. Istota skargowości polega na tym, że tylko w razie złożenia żądania przez legitymowany podmiot organ podatkowy ma obowiązek wszczęcia postępowania i w konsekwencji nie może podjąć postępowania z własnej inicjatywy. Art. 165 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych decyzją, ale i normują inicjatywę do podjęcia załatwienia określonych rodzajów spraw. Analiza treści art. 72 i następnych wskazuje expresis verbis, że inicjatywa wszczęcia postępowania należy do podatnika, a więc tego, który chce skorzystać z przyznanego mu prawa (za wyjątkiem art. 74 a ustawy Ordynacja podatkowa).
Jeżeli chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek. Z powyższego wynika, że skoro spółka wyraziła swoją wolę skorzystania z przysługującego jej prawa, poprzez złożenie żądania stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, to tym samym zakreśliła przedmiot i zakres postępowania. Z art. 165 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa wynika wyraźnie, że z chwilą doręczenia organowi żądania strony wywołany zostaje skutek procesowy w postaci wszczęcia postępowania. Już samo wniesienie żądania uruchamia to postępowanie i organ podatkowy nie jest wcześniej uprawniony do jego merytorycznej analizy. Żądanie stwierdzenia nadpłaty wszczyna postępowanie w indywidualnej sprawie i powinno być załatwione w formie decyzji, jeżeli w jego wyniku następuje odmowa stwierdzenia nadpłaty.
W związku z powyższym, skoro w wyniku wszczętego przez stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty Wójt Gminy S. wszczął ponadto postępowanie w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości to tym samym naruszył zasadę skargowości.
W tej sytuacji zaakceptować należy ocenę prawną, wyrażoną w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że w sytuacji prowadzenia postępowania w sprawie nadpłaty brak jest podstaw do prowadzenia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości – w obu przypadkach organ rozstrzyga bowiem o tych samych obowiązkach podatkowych, materialnoprawnych w oparciu o przepisy ustawy u.p.o.l. w tym art. 3 ust. 1.
W świetle powyższego wszczęte zatem przez Wójta Gminy S. postępowanie w sprawie podatku od nieruchomości zasadnie zostało umorzone a stanowisko organu odwoławczego wskazującego na te odmienne przyczyny za odpowiadające obowiązującemu prawu. Zgodzić się należy również z oceną wyrażoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., że w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja i to prawomocna określająca zobowiązanie podatkowe za 2006 r., brak jest podstaw prawnych do prowadzenia postępowania w sprawie tego zobowiązania. Taką możliwość wzruszenia prawomocnej decyzji daje jedynie ewentualne wznowienie postępowania (art. 240 i nast. ustawy Ordynacja podatkowa), stwierdzenie nieważności decyzji (art. 247 i nast. ustawy Ordynacja podatkowa), czy zmiana decyzji (art. 253 i nast. ustawy Ordynacja podatkowa).
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną należało oddalić.