Uzasadnienie
I. M. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia 14 listopada 2012 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.
Pismem z dnia 30 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę.
W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Izby Skarbowej odstąpił od odpowiedzi na zarzuty zawarte w ww. skardze i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2012 r. Przewodniczącego Wydziału I, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego należnego od skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi w dniu 18 grudnia 2012 r.
W wyznaczonym przez Sąd terminie wpis od skargi nie został uiszczony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) - zwanej dalej "P.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania.
Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie odpis zarządzenia z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2012 r., zatem siedmiodniowy termin do zrealizowania tego zobowiązania, obliczony zgodnie z regułą wynikającą z art. 83 § 2 P.p.s.a., upłynął dnia 27 grudnia 2012 r. W zakreślonym terminie należnego wpisu sądowego nie uiszczono.
Odnosząc się do pisma z dnia 30 listopada 2012 r. zawierającego oświadczenie o cofnięciu skargi, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 60 P.p.s.a., skarżący może skutecznie cofnąć skargę i oświadczenie to jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zastosowanie powyższego trybu, prowadzące do merytorycznego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy nie zawiera braków (fiskalnych, formalnych) uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Oświadczenie o cofnięciu skargi złożone przez pełnomocnika skarżącej nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż wystąpiła przeszkoda uniemożliwiająca nadanie biegu przedmiotowej skardze, z uwagi na nie uiszczenie przez stronę skarżącą wpisu sądowego, należnego od wniesionej skargi. Cofnięcie skargi nie eliminuje skutków niewykonania zarządzenia sądu (vide postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 103/10, Lex nr 668262). Jeśli strona cofnie skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, sąd nie rozpatruje skuteczności cofnięcia skargi, lecz odrzuca ją w przypadku bezskutecznego upływu terminu do jej opłacenia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 56/11, Lex nr 736874).
W tych okolicznościach, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.