Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 11 marca 2014 r. nr [..] odmawiającą E. K. umorzenia połowy kwoty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok w wysokości [..] zł oraz należnych z tego tytułu odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł.
Decyzję doręczono stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 27 czerwca 2014 r., 30-dniowy termin do złożenia skargi na decyzję upływał 28 lipca 2014 r.
W piśmie z dnia 4 sierpnia 2014 r. (nadanym w dniu 5 sierpnia 2014 r.) skarżąca złożyła do sądu skargę na opisaną wyżej decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia (omyłkowo nazywając skargę odwołaniem-zażaleniem).
Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca podniosła, że zaskarżoną decyzję odebrała z poczty "chyba 20 czerwca 2014 r.", a 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi uchybiła z tego względu, że termin ten jest w jej ocenie za krótki. Dodatkowo, wskazała, że pisanie sprawia jej coraz większą trudność, ale pomimo to postanowiła napisać skargę (mylnie wskazując, że wnosi odwołanie). Odręcznie sporządzona przez skarżącą skarga liczy 14 stron.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W ocenie sądu, wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", uchybiony termin, w tym również do wniesienia skargi, należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu. Oznacza to, iż strona nie jest zobowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, wystarczy bowiem, że uprawdopodobni powyższą okoliczność. Z powyższych względów sąd zobowiązany jest rozważyć, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy.
Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14, dostępne LEX nr 1465314; oraz w internetowej bazie orzeczeń NSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl.)
W ocenie sądu, subiektywne odczucie skarżącej o zbyt krótkim terminie do wniesienia do sądu skargi na decyzję administracyjną nie uprawdopodabnia braku winy skarżącej w uchybieniu terminowi do złożenia skargi na decyzję. Przedstawione przez skarżącą okoliczności wskazują, że do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło na skutek jej zaniedbania. Termin 30 – dniowy do wniesienia skargi przyjęty przez ustawodawcę w art. 53 § 1 p.p.s.a. nie podlega ocenie skarżącej oraz sądu dokonującego oceny przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przewidziany w ustawie ww. termin, niebędący terminem sądowym, nie podlega również przedłużeniu (art. 84 p.p.s.a.). W okolicznościach sprawy wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej jakoby miała trudności z pisaniem, sporządzenie skargi nie było nadmiernie utrudnione, skoro własnoręcznie sporządziła skargę na 14 stron.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 86 i art. 87 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.