Uzasadnienie
Skarżący K.Ł, reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego B.K. wraz ze skargą z dnia 3 grudnia 2014 r. złożył, na podstawie art. 61 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu
I instancji – utrzymanej mocą zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 28 października 2014 r. nr [...]. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania ww. decyzji w zakresie w jakim dotyczy ona ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach programów rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości [...] zł.
K.Ł. w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 20 stycznia 2015 r., ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
W piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. organ odwoławczy ustosunkowując się do wniosku Skarżącego z dnia 20 stycznia 2015 r. wskazał, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątkowy i z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkoda (majątkowa lub niemajątkowa), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Dalej zauważył, że Skarżący ma możliwość dokonania spłaty zobowiązania, jakie na nim ciąży w stosunku do ARiMR, względnie - o ile jego bieżąca sytuacja majątkowa uniemożliwia dokonanie takiej czynności w odniesieniu do całej kwoty - wystąpienia o rozłożenie tego zobowiązania na raty, bądź odroczenie jego spłaty.
W ocenie organu brak jest podstaw do przyjęcia, że może dojść do powstania nieodwracalnej szkody. Ponadto organ zauważył, że sytuacja taka może zaistnieć, jeżeli Skarżący zlekceważy obowiązki, jakie zostały na niego nałożone na mocy decyzji organów ARiMR, nakazujących zwrot płatności rolnośrodowiskowych, nienależnie pobranych przez Skarżącego na podstawie wniosków na za lata 2011-2012. Uniknięcie takiego ryzyka jest jednakże łatwe i brak jest przesłanek do stwierdzenia, że leży poza zakresem możliwości strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie:
po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Przede wszystkim podnieść należy, że strona skarżąca zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie uzasadniła swojego wniosku (ani wniosku zawartego w skardze, ani zawartego w późniejszym piśmie procesowym). Strona skarżąca nie podała we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem sądu uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r. (FZ 65/04, niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.