Uzasadnienie
W dniu 14 stycznia 2013 r. J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek.
Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. pełnomocnik organu przesłał w załączeniu pismo skarżącego J. Ł. w sprawie wycofania skargi na ww. decyzję.
W piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. J. Ł. oświadczył, że otrzymując od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzję nr [...] z dnia [...] r. o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne, fundusz pracy, wycofuje złożoną za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżący wskazał, że jego zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uległy umorzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 zw. dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie.
Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi przez J. Ł., uznać należało w pełni za skuteczne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na mocy art. 161 § 2 oraz art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.