Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. T., uchyliło postanowienie Starosty z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Pismem z dnia [...] r. Starosta, reprezentowany przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...], złożył skargę na powyższą decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując na brak legitymacji procesowej po stronie skarżącego. W rozpoznawanej sprawie bowiem, skargę na postanowienie organu odwoławczego wniósł Starosta, który w tejże sprawie wydał postanowienie w pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
O "interesie prawnym" w rozumieniu tego przepisu możemy mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa, zatem o tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes precyzuje przepis prawa. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że bezpośrednio we własnym imieniu ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku.
W rozpatrywanej sprawie skargę wniósł Starosta, czyli organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Zaskarżył on postanowienie, którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wydane w pierwszej instancji przez - działającego z upoważnienia Starosty - Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...] postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu wyższej instancji. Nie wykazał on we wniesionej skardze własnego interesu prawnego (wynikającego z konkretnego przepisu prawnego), a przedmiotowa skarga oparta została na zarzutach kierowanych pod adresem organu odwoławczego
Skargę należy uznać za niedopuszczalną, bowiem organ administracyjny, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pogląd taki jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 527/12, LEX nr 1137662).
Z przepisu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wynika, że stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony - uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00, LEX nr 446440). Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3).
Przepis art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. określa podstawy odrzucenia skargi. Według punktu 6 wskazanego przepisu, Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jedną z takich przyczyn jest wniesienie skargi przez organ, który orzekał w sprawie w pierwszej instancji, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem i rozstrzygnięcie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.