Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r. P B (zwany dalej: "skarżącym"), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej, zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżący podniósł, że wynik sprawy jest niepewny, więc wykonanie decyzji naraziłoby stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczono, że niniejsza skarga jest jedną z dwóch skarg na decyzje Dyrektora Izby Celnej dotyczących podatku akcyzowego. Organ podatkowy dla każdej z umów odrębnie określił wysokość podatku w formie decyzji, zaś łączna suma zobowiązania podatkowego określonego przez organy podatkowe wynosi 307.204 zł. W ocenie skarżącego, przystąpienie do egzekucji takiej kwoty, jak również nawet dobrowolna jej wpłata przez podatnika byłaby dla niego wysoce dotkliwa i narażała go na konieczność skorzystania z zewnętrznych źródeł finansowania (np. kredytu bankowego czy kolejnej pożyczki), co – przy uzyskaniu pozytywnego dla podatnika rozstrzygnięcia stanowiłoby wymierna szkodę majątkową w postaci konieczności zapłaty odsetek od zaciągniętego kredytu czy pożyczki.
Zapłata całości kwoty zobowiązania podatkowego, które w opinii skarżącego jest nienależne, pozbawiłoby podatnika środków utrzymania, tym bardziej, że wskutek przedłużającego się postępowania podatkowego i trudności finansowych skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego ewentualny zwrot świadczenia, może okazać się niewystarczający do pokrycia kosztów niezbędnych do uzyskania środków dla zapłaty nienależnego podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Na podstawie zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle zd. 3 § 3 art. 61 - dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Rozważając zasadność zastosowania tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie w ramach tej instytucji należy podkreślić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do wywołania skutku tożsamego z uwzględnieniem skargi. Ponadto, badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu, sąd nie może poddać ocenie, czy to zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Podstawą uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zatem zarzuty kierowane przeciwko samej decyzji.
Zaakcentować należy, iż strona skarżąca – wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku jest jedynie ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Wywody w tej materii powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wskazać, że skarżący bardzo lakonicznie uzasadnił wniosek, podnosząc jedynie, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, co miałoby polegać na pozbawieniu podatnika środków utrzymania. Zdaniem Sądu, skarżący zbyt ogólnie także podniósł, że nie jest w stanie zapłacić kwot określonych w decyzjach organów podatkowych i że wiązałoby się to z koniecznością zaciągnięcia kredytu czy pożyczki, zaś spłaty tych zobowiązań nie zapewniłby ewentualny zwrot kwot wynikających z zaskarżonych decyzji. Na poparcie tych twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów.
Skarżący w ogóle nie podał żadnych konkretnych danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej i stanu majątkowego, jak też nie udokumentował w żaden sposób aktualnej sytuacji ekonomicznej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia przesłanek określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a. Do stwierdzenia możliwości zaistnienia tych przesłanek nie jest wystarczający sam fakt powołania się przez skarżącego na realne zagrożenia dla istniejącej, aktualnej sytuacji materialnej skarżącego.
W takiej zaś sytuacji, Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu, w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani – tym bardziej – domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpoznaniem wniosku strony. Brak bowiem należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 28 września 2011, I FZ 219/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.