Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, skarżący B. K. i B. K. złożyli, w trybie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; zwana dalej: "u.p.e.a."), wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.
Uzasadniając wniosek, Skarżący wskazali na (cyt.) "groźbę poniesienia przez zobowiązanego niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji roszczenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w określonych okolicznościach organ, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, może na wniosek lub z urzędu wstrzymać wykonanie aktu lub czynności (art. 61 § 2), a po przekazaniu skargi do sądu administracyjnego sąd ten może to uczynić na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Zatem wstrzymanie przez sąd zaskarżonego aktu lub czynności zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie.
W rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżących nie mógł zostać uwzględniony przez Sąd. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą B. K. i B. K. jest bowiem ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem w złożonym wniosku Skarżący zwrócili się do Sądu o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, które należy rozumieć jako ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną.
Przepisy procedury sądowoadministracyjnej przewidują możliwość jedynie wstrzymania wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, na podstawie których prowadzona jest egzekucja, nie udzielają natomiast Sądowi kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych czy też samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 u.p.e.a., a organem władnym do wstrzymania takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji.
Na marginesie dodać należy, że kwestie związane ze wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego zostały uregulowane także w art. 35-35a u.p.e.a. Przy czym, powołany przez Skarżących przepis art. 35 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.
Z powyższego przepisu wynika, że zasadniczo (tj. z jednym wyjątkiem) w sytuacji wniesienia ww. zarzutów, z mocy prawa (a zatem bez konieczności złożenia wniosku przez zobowiązanego), następuje zawieszenie czynności egzekucyjnych aż do zakończenia postępowania w przedmiocie zarzutów, a więc do czasu rozpoznania ewentualnego zażalenia przez organ drugiej instancji. Oznacza to również, że przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem nie może stanowić podstawy żądania wydania przez sąd administracyjny orzeczenia o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego.
Konkludując, z uwagi na fakt, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, wniosek Skarżących należało oddalić.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.