Uzasadnienie
1. S. M. (zwany dalej: "Skarżącym") w piśmie z dnia 29 lipca 2015 r. zatytułowanym: "Wniosek" zwrócił się do Rady Miejskiej w B. (zwanej dalej: "Organem") o zmianę uchwały z dnia 19 grudnia 2014 r. Nr II/15/14 w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy B. W uzasadnieniu wskazał, że wnosi o zmianę ww. uchwały, która naruszała prawo. W jego ocenie naruszenie prawa polega na drastycznej dopłacie do 1 m3 za usługi zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków z oddalonych miejscowości gminy B., a nie dotyczy samego miasta B. Zdaniem Skarżącego dopłata ta nie powinna go – jako mieszkańca B. – obowiązywać.
Skarżący zaznaczył, że jego pismo stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Dodał, że w przypadku "niezastosowania się" do wezwania, ponownie skieruje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwanego dalej: "Sądem").
- 2. Organ uchwałą Nr IX/75/15 Rady Miejskiej w B. z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa odmówił uwzględnienia wniosku o zmianę uchwały z dnia 19 grudnia 2014 r. Nr II/15/14. Uzasadniając podjętą uchwałę, wskazał, że po rozpatrzeniu zarzutów uznał, iż uchwała nie zawiera wad prawnych, zatem nie ma podstaw do jej uchylenia lub zmiany w całości bądź w części. Ponadto wskazał, że Skarżący m.in. pismami z dnia 9 kwietnia 2013 r. nr [...] oraz z dnia 6 maja 2013 r. nr [...] poinformowany został szczegółowo o: wysokości taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków z terenu gminy B.; o tym, że istotny wpływ na wysokość opłat za wodę i ścieki miał zrealizowany projekt pn.: "Zintegrowana gospodarka wodno - ściekowa w dorzeczu P." na terenie Gminy B.; a także wskazano główne składniki, które wpływają na wysokość ceny za wodę. Organ dodał również, że wysokość taryf jest ustalana dla całej gminy B. i wszyscy odbiorcy z określonych grup taryfowych powinni być traktowani jednakowo. W tym stanie rzeczy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uznał za bezzasadne.
- 3. W piśmie z dnia 9 września 2015 r. Skarżący wniósł skargę do Sądu. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Rada Miejska w B. swoją uchwałą
Nr 11/15/14 z dnia 19 grudnia 2014 r drastycznie podniosła cenę za 1 m3 zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków z [...] do [...] zł.
W związku z tym - jako mieszkaniec B. - zwrócił się pisemnie do Organu o podanie przyczyny takiej podwyżki ceny. Na to pismo otrzymał odpowiedź z dnia 9 kwietnia 2013 r., z którego wynikało, że przyczyną jest realizacja projektu pod nazwą: "Zintegrowana gospodarka wodno-ściekowa w dorzeczu P.", na podstawie której zbudowano przepompownie w miejscowościach takich jak D., G., K. Zdaniem Skarżącego w związku z tym, że jest mieszkańcem B., nie mógł być zobowiązany do płacenia za coś z czego nie korzysta. Dodał, że w B. znajduje się "oczyszczalnia ścieków wybudowana jeszcze z PRL-u". Wskazał, że mieszkańcy B. są niezadowoleni z tak wysokiej ceny za wodę.
- 4. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
5. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Konsekwencją sprawowanej przez sąd funkcji kontrolnej w przypadku stwierdzenia w wyniku tej kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia (art. 145 p.p.s.a.) i to w sytuacji gdy naruszenie prawa materialnego, miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub mogło prowadzić do wznowienia postępowania. Z tak pojmowanym naruszeniem przepisów nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
6. W pierwszej kolejności wskazać należy, że została zaskarżona do Sądu niewłaściwa uchwała. Sąd zauważa, że choć Skarżący wskazał, że jego intencją było zaskarżenie uchwały z dnia 19 grudnia 2014 r. Nr II/15/14 w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z terenu miasta i gminy B., to jednakże z treści skargi wynika, że jego wolą było zaskarżenie uchwały w sprawie wysokości taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków w Gminie B. O powyższym świadczy m. in. zwrot: "jako mieszkaniec B. zwróciłem się pisemnie do Urzędu Miejskiego w B. o podanie przyczyny takiej zwyżki ceny".
7. Zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2011 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2016 r. nr 123, poz. 858 ze zm. – zwana dalej: "u.z.z.w.") rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług. Dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu.
Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, ustawodawca w art. 24 ust. 6 u.z.z.w. wprowadza możliwość podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie dopłaty dla taryfowych grup odbiorców usług. Uzyskana na tej podstawie dopłata jest przekazywana przedsiębiorstwu.
Przewidziane w art. 24 ust. 6 stosowanie dopłat dla taryfowych grup odbiorców (jednej grupy, wybranych lub wszystkich grup taryfowych) jest instrumentem godzenia interesu ekonomicznego przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego z interesem społeczności lokalnych, czyli odbiorców usług. Ponieważ przewidziana prawem procedura ustalania i zatwierdzania taryf nie uwzględnia kwestii dostępności usług, więc jedynym sposobem łagodzenia społecznych skutków wzrostu cen i stawek opłat jest dotowanie przedsiębiorstwa przez gminę (J. Rotko (w:) P. Bojarski, W. Radecki, J. Rotko, Komentarz do art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, stan prawny na 30 czerwca 2011 r., Lex).
W doktrynie wskazuje się, że podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie dopłat wynika z jej własnej inicjatywy. Komentowane przepisy nie wskazują, jakie sytuacje mogą powodować jej podjęcie ani jakimi przesłankami powinna kierować się rada gminy, podejmując taką uchwałę. Ustawa nie zawiera w tym zakresie żadnych wytycznych. Uchwalenie dopłat zależy w związku z tym wyłącznie od decyzji rady gminy (B. Brynczak, K. Ubysz, ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, Wolters Kluwer, Warszawa 2015, s. 153).
Należy podkreślić, że dopłaty – wbrew temu, co uważa Skarżący - nie stanowią podwyżki cen za wodę, a są formą wsparcia przedsiębiorstwa wodno – kanalizacyjnego. Rada gminy może podjąć uchwałę w dowolnym momencie i przede wszystkim nie jest ona w żaden sposób związana z procedurą ustalania taryf.
8. Ze względu na powyższe, wskazać należy, że w art. 24 u.z.z.w. ustawodawca uregulował również procedurę zatwierdzania taryf, wyraźnie wyodrębniając jej poszczególne etapy. Zgodnie z brzmieniem ww. przepisu taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Co do zasady wejście taryfy w życie zależy od podjęcia stosownej uchwały przez radę gminy.
Zatwierdzanie taryf uważane jest za środek regulacyjny, odpowiedni do ingerowania na rynku usług użyteczności publicznej, na którym dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków odbywa się w warunkach monopolu naturalnego. Z tego względu konieczne jest zagwarantowanie szczególnej ochrony prawnej odbiorców usług. Taryfa jest jednym z takich instrumentów, które umożliwiają wpływanie przez organy gminy na jakość usług oraz poziom ich odpłatności (por. A. Trela, Zatwierdzanie taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków jako przykład stosowania środków regulacyjnych w sektorze wodociągowo – kanalizacyjnym (analiza na tle orzecznictwa sądów administracyjnych), Administracja. Teoria – Dydaktyka – Praktyka 2008, nr 4, s. 120).
Reasumując wskazać należy, że nie można - w związku z podwyższeniem cen za zbiorowe zaopatrzenie w wodę - utożsamiać uchwały w przedmiocie ustalenia wysokości dopłaty do ceny 1 m3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków z uchwałą w sprawie zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz zbiorowe odprowadzanie ścieków.
9. Zauważyć jednak należy, że Organ postępował niekonsekwentnie, bowiem udzielając odpowiedzi na pisma Skarżącego dotyczące uchwały z dnia 19 grudnia 2014 r. Nr II/15/14, jednocześnie podawał w swoich pismach z dnia 9 kwietnia, 6 maja 2013 r. oraz z dnia 5 sierpnia 2015 r., że sprawa dotyczy wysokości taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków w Gminie B. Zaznaczyć należy, że uchwała z dnia 19 grudnia 2014 r. Nr II/15/14 dotyczyła ustalenia wysokości dopłat do ceny 1 m 3 usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę (...).
W ocenie Sądu Organ powinien wyjaśnić Skarżącemu różnicę między uchwałą w przedmiocie dopłat, a uchwałą w sprawie zatwierdzenie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz zbiorowe odprowadzanie ścieków. Ponadto, powinien wskazać właściwą nazwę właściwej uchwały, tj. uchwały w sprawie zatwierdzenie taryfy (...). Poprzez zaniechanie wytłumaczenia Skarżącemu wyżej wspomnianych kwestii, Organ naruszył zasadę zaufania, wyrażoną w art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.) zwanej dalej: "K.p.a." oraz zasadę udzielania informacji, o której mowa w art. 9 K.p.a.
Zdaniem Sądu, Organ w przypadku wątpliwości co do treści pisma Skarżącego, mógł ustalić jego rzeczywistą wolę, poprzez wezwanie do sprecyzowania żądania. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.
- 10. Uznając zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.