Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 sierpnia 2014 r. U.F. reprezentowana przez Z. F., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Sądu z dnia 22 września 2014 r. pełnomocnik skarżącej został pouczony o treści art. 35 §1 art. 36, art. 37 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") i wezwany do wykazania, że należy do kręgu osób wskazanych w art. 35 § 1 p.p.s.a. i do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej – U. F. – przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika. Pouczono jednocześnie pełnomocnika skarżącej o treści art. 46, art. 47, art. 70 §1 i 2, art. 73 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika ze zwróconej przez pocztę przesyłki zawierającej ww. pismo z dnia 22 września 2014 r. (skierowane na wskazany w skardze adres), zostało ono złożone w dniu 27 października 2014 r. na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, z powodu nieobecności adresata, o czym umieszczono w tym samym dniu zawiadomienie (awizo) w skrzynce pocztowej. Ponowne zawiadomienie (awizo) o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej w dniu 4 listopada 2014 r., jednak przesyłka ta nie została odebrana w terminie 7 dni, dlatego też w dniu 13 listopada 2014 r. placówka pocztowa przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwróciła Sądowi. Pełnomocnik nie nadesłał do Sądu wymaganego pełnomocnictwa.
Mając na uwadze powyższe, w piśmie z dnia 2 grudnia 2014 r. Sąd zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia 16 sierpnia 2014 r. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącą pouczono jednocześnie o treści art. 46, art. 47, art. 70 §1 i 2, art. 73 oraz art. 210 § 2 p.p.s.a.
Jak wynika ze zwróconej przez pocztę przesyłki zawierającej ww. pismo z dnia 2 grudnia 2014 r. (skierowane na wskazany w skardze adres), zostało ono złożone w dniu 9 grudnia 2014 r. na okres siedmiu dni w placówce pocztowej, z powodu nieobecności adresata, o czym umieszczono w tym samym dniu zawiadomienie (awizo) w skrzynce pocztowej. Ponowne zawiadomienie (awizo) o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej w dniu 17 grudnia 2014 r., jednak przesyłka ta nie została w terminie dni siedmiu odebrana, dlatego też w dniu 29 grudnia 2014 r. placówka pocztowa przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwróciła Sądowi. Skarżąca nie uzupełniła do dnia dzisiejszego braku skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, przez które należy rozumieć niedochowanie wymogów, jakie przepisy prawa wiążą ze skutecznym złożeniem skargi.
W myśl obowiązujących przepisów, obok warunków określonych w art. 57 p.p.s.a., skarga powinna spełniać wymagania pisma procesowego, wymienione w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 3 w związku z art. 57 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył takiego dokumentu. Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Chodzi tutaj o pierwszą czynność procesową z udziałem tego pełnomocnika np. czynność polegającą na wszczęciu postępowania przez wniesienie skargi.
Powyższe przepisy wyraźnie stanowią, że obowiązkiem pełnomocnika jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy przy podejmowaniu przez niego pierwszej czynności procesowej w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 10 listopada 2014 r., a siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upłynął bezskutecznie 17 listopada 2014 r. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1(§ 4).
Braków skargi nie uzupełniła też sama skarżąca. Kierowane do niej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie zostało doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. w dniu 23 grudnia 2014 r., a siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie w dniu 30 grudnia 2014 r.
Zważywszy, że w zakreślonym siedmiodniowym terminie, zarówno pełnomocnik, jak i skarżąca, nie wykonali zobowiązań Sądu, należało uznać, że nie uzupełniono braków formalnych skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.