Uzasadnienie
W dniu [...] r.[...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła za pośrednictwem organu, skargę na wyżej wskazane postanowienie [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego odpisu.
Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącej w trybie prawnej fikcji doręczenia w dniu [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 p.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego, pełnomocnika, podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu, stąd nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania.
Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie, w którym zostanie dokładnie określony termin, w jakim strona winna uzupełnić ten brak oraz pouczenie o skutkach jego nieuzupełnienia we wskazanym terminie (art. 49 § 1 p.p.s.a.).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy istotne jest, iż jak wynika z akta sądowych, wezwanie do usunięcia opisanego braku skargi, doręczono stronie skarżącej, stosownie do art. 73 p.p.s.a., w trybie doręczenia zastępczego (dwukrotne awizo) w dniu [...] r. W ocenie Sądu, adnotacje zamieszczone na niepodjętej przez skarżącą przesyłce, nie budzą wątpliwości. Wynika z nich bowiem, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej z uwagi na nieobecność adresata ("awizo"), sporządzono w dniu [...] r., pozostawiając je w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Drugie awizowanie nastąpiło natomiast w dniu [...] r. Ponieważ rzeczona przesyłka nie została podjęta przez skarżącą w placówce pocztowej, jej doręczenie, stosownie do art. 73 § 4 p.p.s.a., nastąpiło czternaście dni po pierwszym awizowaniu, tj. w dniu [...] r. Oznacza to, że data [...] r. wyznaczała początek biegu terminu do wykonania wezwania, zaś termin ten upłynął w dniu [...] r. (środa). Z akt sprawy wynika, że w wyżej wskazanym terminie skarżąca braku formalnego skargi nie usunęła.
W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.