Uzasadnienie
Skarżący [...], pismem z dnia 11 sierpnia 2014 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną na wstępie decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...], ustalającej skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich od gruntów rolnych w łącznej wysokości [...] zł.
Następnie, pismem z dnia 14 października 2014 r., skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem (cyt.) "o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości aktu, o którym mowa w § 1 art. 61".
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wnosi o wydanie rozstrzygnięcia wstrzymującego konieczność natychmiastowego uregulowania spornej należności w wysokości [...] zł do momentu rozpoznania i wydania wyroku w sprawie zainicjowanej jego skargą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 zdanie 1 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przy czym, jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie, podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić samo zacytowanie przepisu, a nawet ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168; np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.; z dnia 24 marca 2009 r. o sygn. akt II OZ 267/09 i 31 marca 2009 r. o sygn. akt I OZ 271/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W rozpoznawanej sprawie skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania wyroku w jego sprawie, w żaden sposób nie uzasadnił swojego żądania, tj. nie przedstawił żadnego konkretnego argumentu wskazującego na konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie okazał żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku. To zaś uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku skarżącego.
Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które, zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich od gruntów rolnych, której wysokość została ustalona w decyzji organu administracji, choćby nawet zapłata ta była realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz uszczuplenia majątku zobowiązanego, jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i - z tego punktu widzenia - nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.