Uzasadnienie
[...] pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od [...] r.
Jednocześnie ze skargą skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zapadnięcia wyroku w tej sprawie. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że organy obu instancji ustaliły "dodatkowy domiar podatkowy" z rażącym naruszeniem prawa, na kwotę ponad pół miliona złotych. Tymczasem podatnik nie jest w stanie zapłacić "tak absurdalnie wyliczonych kwot, gdyż po prostu takich dochodów nie osiągnął, a żadnych oszczędności nie posiada". Wnioskodawca podniósł również, że obecnie utrzymuje siebie i swoją rodzinę wyłącznie z wynagrodzenia za pracę u pracodawcy, albowiem nie prowadzi własnej działalności w zakresie handlu samochodami. Pobierana pensja ledwie zaś starcza na wyżywienie i "jakie takie" funkcjonowanie rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie.
Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie został on przekonująco uzasadniony.
Sam wywód skarżącego, że nie posiada on dostatecznych środków finansowych na uregulowanie należności wynikających z zaskarżonego aktu, oraz że utrzymuje siebie oraz swoją rodzinę wyłącznie z wynagrodzenia za pracę, jest bowiem zbyt ogólnikowy, niepoparty wyczerpującą argumentacją ani dokumentami źródłowymi, dotyczącymi zwłaszcza sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Tymczasem konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż warunkiem takiego wstrzymania jest nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych.
Z kolei stanowisko skarżącego dotyczące naruszeń prawa w postępowaniu przed organami obu instancji, nie może być brane pod uwagę przy rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, ponieważ na tym etapie postępowania Sąd uwzględnia wyłącznie przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie dokonując oceny zarzutów skargi.
W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.