Uzasadnienie
J. W. i K. W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [....] r. znak: [...] w przedmiocie w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. po wznowieniu postępowania.
W skardze, sporządzonej przez pełnomocnika, strony zawarły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dodał, że zaskarżona decyzja jest jedną z czterech decyzji wydanych w stosunku do skarżących, a suma potencjalnych zaległości podatkowych, wielokrotnie przewyższa opłacane dotychczas kwoty podatku rolnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877).
Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, w żaden sposób nie wykazali zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem przyjąć, że wynikają one z całokształtu argumentacji przedstawionej w skardze. Okoliczności przedstawione w skardze będą stanowiły przedmiot badania przez sąd zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w głównym nurcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, stąd ocena, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadami byłaby przedwczesna i nieuprawniona.
Bez wątpienia kwoty zobowiązań wynikających z czterech decyzji, których zmiany odmówił organ I i II instancji, są znaczne. Jednakże sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. Ponadto do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony.
Skarżący powinni bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), a tego w rozpatrywanej sprawie nie uczynili.
W złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik powołał się jedynie na okoliczność zaskarżenia do sądu czterech decyzji i "potencjalnych zaległości podatkowych", natomiast w istocie nie wskazał na okoliczności (przesłanki) wymienione w powołanym wyżej przepisie.
Ponieważ w złożonym wniosku skarżący nie wskazali, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżących uzasadnienia wniosku, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.