Uzasadnienie
J.M., w związku ze skargą na wyżej powołane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., złożyła w dniu 18 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty od skargi.
Referendarz sądowy wezwaniem z dnia 23 lutego 2015 r. zobowiązał skarżącą do uzupełnienia w terminie dziesięciodniowym wniosku o przyznanie prawa pomocy przez nadesłanie dokumentów źródłowych dotyczących kondycji finansowej skarżącej, wykazujących istnienie przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (k. 18 i 19 akt sądowych).
Pismem z dnia 6 marca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), reprezentujący skarżącą pełnomocnik, w związku z otrzymanym wezwaniem, oświadczył, że skarżąca cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie opłaty od skargi i przedkłada dowód dokonania wpłaty tytułem wpisu od skargi kwoty [...] zł.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Na wstępie należy wyjaśnić, że przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwana: "P.p.s.a.", nie przewidują umorzenia postępowania z wniosku o prawo pomocy. Wobec tego należało go rozpoznać na ogólnych zasadach.
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej, o co ubiegała się skarżąca, może być przyznane wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jednocześnie w sytuacji, gdy oświadczenie zawarte we wniosku jest niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy lub budzi wątpliwości, sąd (referendarz) na podstawie art. 255 P.p.s.a. ma prawo wezwać wnioskodawcę do złożenia dodatkowego oświadczenia na temat jego sytuacji majątkowej.
W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych dokumentów źródłowych skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz opłaceniem wpisu od skargi.
Mając zatem na uwadze treść pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 6 marca 2015 r. należało przyjąć, że skarżąca odstąpiła od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.
W tych okolicznościach na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.
Niniejsze orzeczenie nie stoi na przeszkodzie późniejszemu (do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie) złożeniu przez skarżącą ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli uzna ona, że spełnia ku temu ustawowe przesłanki (wnioskodawczyni musi się przy tym liczyć z obowiązkiem udzielenia informacji, o które została wezwana w związku z niniejszym wnioskiem).