Uzasadnienie
Skarżący M.S. w dniu [...] wniósł do Dyrektora Izby Celnej pismo oznaczone jako "Wniosek o przywrócenie terminu z zarzutem braku czynnej legitymacji organu celnego", które zostało uznane przez ten organ za skargę sądowo-administracyjną na postanowienie tego organu z dnia [...]. o nr [...] stwierdzające, że odwołanie z dnia [...] od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o nr [...] nakładającej na M.S. karę pieniężną w kwocie [...] za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty drogowej, zostało wniesione z uchybieniem terminu i przekazane według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Sąd powyższe pismo uznał za skargę i podjął czynności procesowe, wyznaczając także termin rozprawy.
Skarżący, po otrzymaniu zawiadomienia o terminie rozprawy, wniósł do Sądu pismo z dnia [...], w którym poinformował Sąd, że nie było jego zamiarem inicjowanie postępowania sądowego, lecz podjęcie przez Dyrektora Izby Celnej czynności zmierzających do unieważnienia decyzji nakładającej na niego karę pieniężną.
Także na rozprawie przed Sądem w dniu [...]. skarżący potwierdził, że nie zamierzał skarżyć swoim pismem z dnia [...] postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania z uchybieniem terminu i złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
W tej sytuacji, Sąd, uznając iż cofnięcie skargi było dopuszczalne na podstawie przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz, że skarżący skargę skutecznie cofnął, umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie przepisu art. 161 § 1pkt 1 wskazanej ustawy. Na podstawie natomiast przepisu art. 232 § 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, Sąd zwrócił skarżącemu cały wpis od skargi, uznając, iż czynności w sprawie Sąd podjął, mimo, iż powinien był uprzednio wezwać skarżącego do złożenia oświadczenia, czy jego pismo z dnia [...] jest skargą sądowo-administracyjną.