Uzasadnienie
V.A. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...]), z dnia 26 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W treści skargi, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Sądu z dnia 31 stycznia 2017 r. odmówiono Skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Skarżąca w ustawowym terminie wniosła zażalenie.
Pismem z dnia 28 lutego 2017 r. Skarżąca oświadczyła, iż wycofuje zażalenie wniesione na postanowienie z dnia 31 stycznia 2017 r. o odmowie wstrzymania decyzji, podtrzymując jednocześnie wywiedzioną skargę w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 195 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zw. dalej: "p.p.s.a."), jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Skarżąca pismem z dnia 28 lutego 2017 r. cofnęła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 stycznia 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że postępowanie zażaleniowe na postanowienie z dnia 31 stycznia 2017 r. stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 195 § 3 p.p.s.a., należało je umorzyć.