Uzasadnienie
Skarżąca, W. O., w skardze na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz w piśmie z dnia 14 marca 2008 r. złożyła wniosek o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, powołując się na swoją trudną sytuację majątkową, zdrowotną i osobistą. Wniosek ten został uzupełniony w dniu 7 kwietnia 2008 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) na urzędowym formularzu PPF, na którym skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Z uzasadnienia wniosku, oświadczenia majątkowego, o stanie rodzinnym i dochodach oraz przedłożonych do wniosku dokumentów dotyczących stanu zdrowia, ponoszonych wydatków i sytuacji rodzinnej, wynika co następuje.
W. O. ma 75 lat, zamieszkuje z mężem R. O. (63 lata), jednak nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego, jest osobą schorowaną, poza mieszkaniem o pow. 9,51 m kw (lokal użytkowy w oficynie starego budownictwa), żadnego majątku nieruchomego, ani wartościowych ruchomości nie posiada, jak również zgromadzonych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych, itp.). Wnioskodawczyni utrzymuje się z renty w wysokości 555 brutto zł, a małżonek R. O., otrzymuje rentę inwalidzką w wysokości 428 zł. Podała także, że jej renta podlega zajęciu komorniczemu na kwotę 222 zł, a renta małżonka na kwotę 224 zł oraz, że posiada zadłużenie na kwotę 22.467 zł.
Skarżąca ponosi miesięcznie wydatki na:
- - czynsz – 72,17 zł,
- - energię elektryczną – 87 zł,
- - opłatę za TV kablową 42,50 zł,
- - leki – ok. 87 zł.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 w/w ustawy). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 w/w ustawy). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 w/w ustawy), w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy).
Zwolnienie od kosztów jest instytucją nadzwyczajną stanowiącą pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Do osób tych można zaliczyć bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, oraz które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
Zdaniem Sądu okoliczności, które powołała skarżąca we wniosku, znajdujące swoje potwierdzenie w złożonych dokumentach, uzasadniają jego uwzględnienie, bowiem ocena przedstawionej sytuacji majątkowej i rodzinnej pozwala stwierdzić, iż nie będzie ona w stanie ponieść ciężaru jakichkolwiek kosztów sądowych. Skarżąca utrzymuje się z niewielkich dochodów z renty (ok. 500 zł), wprawdzie zamieszkuje wraz z mężem, ale nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego (małżonkowie utrzymują się samodzielnie, każdy ze swojej renty), nie posiada żadnego majątku, oszczędności, zajmuje z mężem lokal o pow.
ok. 9 m kw., a ponoszone, jak wynika z dokumentów wydatki, które należy uznać, za niezbędne dla koniecznego utrzymania (opłaty "mieszkaniowe", leki), nie pozwalają na zaoszczędzenie ich kosztem kwoty, która pokryłaby koszty sądowe i wystarczyłaby na wynagrodzenie adwokata.
Niezależnie od powyższego, skarżąca wykazała, ze względu na stan zdrowia, iż nie jest w stanie poprowadzić samodzielnie sprawy przed sądem administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze należało na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak na wstępie.