Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1339/14 (doręczonym wraz z uzasadnieniem w dniu 30 czerwca 2015 r.) Sąd oddalił skargę P.P. na opisane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej.
W piśmie z dnia 15 lipca 2015 r. adwokat Ł.M., będący pełnomocnikiem skarżącego z urzędu, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej faktycznie z urzędu. Oświadczył, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części. Poinformował, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została wysłana w dniu 15 lipca 2015 r. do P.P.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokata w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Uznać należy, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie stosownego wynagrodzenia według stawek określonych w powołanych wyżej przepisach rozporządzenia (120 zł), podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, postanowiono jak w sentencji postanowienia.