Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Sz [...]
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. nr [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy z zażalenia M. T., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 19 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
Prezydent Miasta S. występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, wystawił wobec strony wymienione tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu [...] w okresie od 14 lipca 2008 r. do 19 kwietnia 2010 r. w kwocie [...]zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...]zł i koszty egzekucyjne [...] zł.
Strona wniosła zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, gdyż jej zdaniem, właściwym organem egzekucyjnym w sprawie powinien być Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., a nie Prezydent Miasta S. oraz zarzut nieistnienia obowiązku opłaty za parkowanie. W ocenie strony, z art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.; dalej: u.d.p.) wynikało, że opłaty pobiera się tylko w strefie płatnego parkowania i tylko w wyznaczonych miejscach. Strona podniosła, że w zawiadomieniach i upomnieniach o nieopłaconym postoju nie jest sprecyzowane miejsce postoju. Jako miejsce postoju wpisywana jest ulica, przy której postój miał miejsce, co prowadziło, w jej ocenie, do nadużyć w postaci domagania się przez Miejski Zakład Obsługi Gospodarczej opłaty dodatkowej.
Postanowieniem z 26 lipca 2013 r. nr [...].- [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) - dalej: u.p.e.a. - Prezydent Miasta S. uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez stronę w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z 6 marca 2014 r. nr [...] Kolegium utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt I SA/Sz [...] oddalił skargę strony na to postanowienie.
Na skutek wniesionej przez stronę skargi kasacyjnej, wyrokiem z 21 czerwca 2016 r. II GSK 233/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.
NSA uznał za uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w wyznaczonych miejscach. Według NSA, z regulacji prawnych zawartych w przepisach u.d.p. wynika obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Obowiązek ten ustanowiony w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. został doprecyzowany w art. 13b ust. 1 stanowiącym, że opłaty pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.
W ocenie NSA, z treści obu ww. przepisów wynika, że utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu, stosownie do treści art. 13b ust. 1 u.d.p. Według NSA, nie do zaakceptowania jest stanowisko, że cała strefa płatnego parkowania może być uznana za "miejsce wyznaczone" w rozumieniu przepisu art. 13b ust. 1 u.d.p. NSA uznał za nieuzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej.
WSA w Szczecinie, wyrokiem z 28 września 2016 r. I SA/Sz 878/16, uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta S. z 26 lipca 2013 r.
Sąd wskazał, iż będąc związanym wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, jako zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w wyznaczonych miejscach. Wobec powyższego, organ winien ponownie rozpoznać sprawę, ustosunkowując się do tego zarzutu w kontekście stanowiska zaprezentowanego w wyroku NSA. Pozostałe zarzuty Sąd uznał za bezzasadne.
Sąd dopuścił złożony przez pełnomocnika strony na rozprawie dowód w postaci projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r., lecz uznał, iż nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i okoliczność ta winna być badana przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie złożonych przez skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Prezydent Miasta S. w toku ponownie prowadzonego postępowania wydał 17 stycznia 2017 r. postanowienie nr [...], w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione pismem strony z 25 czerwca 2013 r. oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Kolegium, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z 24 kwietnia 2017 r. nr [...] orzekło o uchyleniu zaskarżonego postępowania w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ I instancji, postanowieniem z 19 lipca 2017 r. nr [...] [...] ponownie uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez zobowiązaną w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie organu dodatkowy materiał dowodowy, w tym zdjęcia pojazdu skarżącej wykonane przez kontrolujących w dniach zarejestrowanych zdarzeń nieopłaconego postoju oraz wydruki ze strony [...] w sposób jednoznaczny wskazują, iż pojazd był zaparkowany w pasie drogowym. Organ podkreślił, że nieopłacenie parkowania miało miejsce przed wejściem w życie zmian do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. czyli przed datą 14 lutego 2014 r.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pełnomocnik strony złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Kolegium, postanowieniem z 8 września 2017 r. nr [...], uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Kolegium przychyliło się do zarzutu strony, iż doszło do naruszenia art. 153 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi, poprzez niewykonanie przez organ I instancji wskazań zawartych w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz [...], dotyczących zbadania dokumentacji projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r.
W ocenie organu odwoławczego prowadzenie postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. - wobec niedokonania przez organ I instancji oceny ww. dowodu - nie było możliwe, gdyż jest to kluczowa dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia, wymagająca zasadniczo przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości.
Kolegium wskazało, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wierzyciel/organ egzekucyjny powinien uwzględnić uwagi zawarte w tym postanowieniu, a orzekając w sprawie winien zastosować oceny prawne i wskazania zawarte w prawomocnych wyrokach NSA z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 233/15 oraz WSA Szczecinie z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 878/16, w zakresie w jakim dotychczas zostały one pominięte, w szczególności dotyczącym celowości przeprowadzenia dowodu z projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona zarzuciła, iż organ odwoławczy uchylił się od wzięcia odpowiedzialności za podjęcie merytorycznej decyzji i nie wykazał, dlaczego nie było możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Przekazywanie po raz kolejny sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia jest postępowaniem przewlekłym a organ ten po raz kolejny uzna zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione bowiem niezmiennie uważa, że opłaty za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania można pobierać w każdym miejscu w całym obszarze strefy a nie tylko w miejscach wyznaczonych zgodnie z przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w wyroku z 12 grudnia 2017 r. I SA/Sz 854/17 uznał, że organ odwoławczy naruszył art.136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w okolicznościach sprawy. Z powyższych względów wobec stwierdzonych nieprawidłowości Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie Kolegium. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ miał uwzględnić ocenę prawną i wskazania zawarte w wydanym wyroku oraz w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2016 r. II GSK 233/15 oraz WSA w Szczecinie z 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 878/16, w tym przeprowadzić na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie – celem uzyskania dowodu z projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r. a następnie dokonać oceny tego dowodu dla potrzeb postępowania, w zgodzie z wiążącymi go wskazaniami i oceną prawną.
Zaskarżonym postanowieniem Kolegium utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z 19 lipca 2017 r., nr [...] Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z wytycznymi WSA w Szczecinie przeanalizował wnikliwie włączony do akt mniejszego postępowania dokument określający stałą organizację ruchu dla oznakowania granic stref oraz granic podstref płatnego parkowania w S. z 31 stycznia 2008 r. Oceniając znacznie dla sprawy powyższego dokumentu, organ odwoławczy zaznaczył, iż zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to Prezydent Miasta zarządza ruchem na drogach publicznych w miastach na prawach powiatu z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Jak wynika z treści § 3 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - organ zarządzający ruchem, w szczególności zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu i przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji.
Na podstawie wskazanych przepisów zatwierdzona została stała organizacja ruchu dla oznakowania granic stref oraz granic podstref płatnego parkowania w S.. Projekt powyższej organizacji został przedłożony do zatwierdzenia Prezydentowi S. i uzyskał jego akceptację (nr zatwierdzenia [...]) w dniu 31 stycznia 2008 r., a termin wprowadzenia stałej organizacji ruchu został wyznaczony od dnia 1 lutego 2008 r. Zatwierdzoną organizację ruchu należy więc uznać jako za akt obowiązujący i wiążący dla organów administracji.
W wyniku analizy powyższego dokumentu, organ odwoławczy uznał, iż obszar strefy płatnego parkowania został w wymagany sposób oznaczony znakami pionowymi D-44 (początek strefy) i D-45 (koniec strefy), zgodnie z obowiązującymi w ówczesnym czasie przepisami dotyczącymi znaków drogowych, czyli rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Zgodnie z ich treścią, "[...] "strefa parkowania" (rys. 5.2.50.1) stosuje się w celu wskazania strefy, w której w ciągu całej doby lub w określone dni tygodnia lub w określonych godzinach za postój pobierana jest opłata. W strefie oznakowanej znakiem D-44 postój w czasie wskazanym na znaku, bez wniesienia opłaty jest zabroniony.", a [...] opisany jako "koniec strefy parkowania" (rys. 5.2.51.1) stosuje się w celu wskazania wyjazdu ze strefy, w której za postój pojazdu pobierana jest opłata.
W ocenie Kolegium, w przypadku postoju pojazdu na drodze publicznej w określonym obszarze, tj. w obszarze strefy płatnego parkowania, w wyznaczonym za pomocą istniejącego oznakowania pionowego miejscu (znakami D-44 i D-45), powstawała odpowiedzialność użytkownika pojazdu o charakterze administracyjnoprawnym do uiszczenia opłaty, bez względu na istnienie oznakowania miejsc postojowych znakami poziomymi. Kolegium podkreśliło, że zdarzenia objęte kwestionowanymi tytułami wykonawczymi miały miejsce w okresie od 14 lipca 2008 r. do 19 kwietnia 2010 r., a zatem przed wejściem w życie zmian do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Przed powyższą nowelizacją nie istniał obowiązek wyznaczania miejsc w strefie płatnego parkowania i jak wynika z ówczesnego orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego — obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu dotyczył wyznaczonego obszaru strefy płatnego parkowania.
Gdyby przyjąć, że obowiązek taki istniał mimo braku jego wyartykułowania w rozporządzeniu, dokonaną nowelizację rozporządzenia należałoby uznać za zbędną, co z kolei nie daje się pogodzić z zasadą racjonalności prawodawcy.
W aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające fakt parkowania w wymienionym okresie pojazdu marki [...] w obszarze dróg publicznych zawierających się w określonych granicach strefy płatnego parkowania, które w ocenie organu odwoławczego są wystarczającymi środkami dowodowym dla wykazania powstania obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, powstającej z mocy prawa, tj. przepisów ustawy o drogach publicznych (art.
13) i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił.
W skardze do Sądu pełnomocnik strony zarzucił Kolegium naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię a mianowicie:
- 1) art. 13b ust, 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. poprzez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych można pobierać w całym wydzielonym znakami drogowymi D-44 (początek strefy) i D-45 (koniec strefy) obszarze, a nie w wyznaczonych przez organ zarządzający ruchem miejscach;
oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- 2) art. 153 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 28 września 2016 r. I SA/Sz [...].
Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Strona w piśmie z 14 marca 2018 r. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy powtórzyć stwierdzenia zawarte w wyroku WSA w Szczecinie I SA/Sz [...], że niniejsza sprawa była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a., sąd rozpoznający sprawę związany jest wykładnią prawa (tj. wyjaśnieniem znaczenia przepisów prawa) dokonaną przez orzekający w tej samej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny i nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu tego Sądu poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.
Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 23 lipca 2012 r. VI SA/Wa 967/12; powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie NSA wyrokiem z 21 czerwca 2016 r. II GSK 233/15 uznał za uzasadniony zarzut podnoszony przez stronę, dotyczący naruszenia art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w Szczecinie w wyroku z 28 września 2016 r. I SA/Sz 878/16 uznał, iż utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie płatnego parkowania miejscu - uznając za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. Tę samą ocenę prawną powtórzył WSA w Szczecinie w wyroku z 12 grudnia 2017 r. I SA/Sz 854/17, dodając, że w jego opinii powyższa kwestia ta jest co do zasady niesporna między skarżącą a organem odwoławczym, jakkolwiek konsekwentnie podważa ją organ I instancji.
Ponadto, 9 października 2017 r. (sygn. II GPS 2/17) Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę mającą na celu wyjaśnienie, czy w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu, czy również za postój w miejscu innym niż wyznaczone. Zdaniem NSA, zgodnie z art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu.
W podjętej uchwale NSA zwrócił uwagę na utrwalenie się dwóch stanowisk co do rozumienia przesłanek pobierania opłaty za postój w sferze płatnego postoju (postój w każdym miejscu w strefie płatnego postoju czy jedynie postój w miejscu wyznaczonym w strefie parkowania). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie powiększonym przychylił się do tego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, które głosi, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Zdaniem NSA, ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa.
W związku z powyższym, za całkowicie chybiony na gruncie rozpoznawanej sprawy należy uznać wywód Kolegium, że przed nowelizacją rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach nie istniał obowiązek wyznaczania miejsc w strefie płatnego parkowania. Zaznaczyć należy, że art. 13b ust. 1 oraz art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. nie uległy w tym czasie zmianie i cały czas wskazywały na pobieranie opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu. Sporna była natomiast interpretacja tego zapisu, co doprowadziło do rozbieżności w orzecznictwie. W swojej decyzji Kolegium powołuje się właśnie na te wyroki NSA, których tez nie podzielił ten Sąd w podjętej uchwale z 9 października 2017 r. Jak ponadto słusznie zauważono w skardze, w okresie objętym zarzutami, jak i aktualnie, obowiązują przepisy rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. nr 170, poz. 1393 ze zm.), w których zdefiniowano znaczenie m.in. znaku drogowego D-18 (parking) czy też P-18 (miejsce postojowe).
Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że Kolegium w istocie ignoruje stanowisko zawarte w wyrokach zapadłych na gruncie rozpoznawanej sprawy. Trudno określić, co ma na myśli organ, kiedy twierdzi, że swoje rozstrzygnięcie wydał przy uwzględnieniu ocen prawnych i wskazań zawartych w wyrokach NSA z 21 czerwca 2016 r. II GSK 233/15 oraz WSA w Szczecinie z 28 września 2016 r. I SA/Sz 878/16, skoro w wyrokach tych za zasadny uznano zarzut naruszenia art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p. przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać opłaty na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w wyznaczonych miejscach. Utworzenie strefy płatnego parkowania wiąże się natomiast z obowiązkiem wyznaczenia w tej strefie miejsc dla parkowania pojazdów, a opłaty pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym w strefie parkowania miejscu – co potwierdzono też w ww. uchwale NSA.
Z zebranego przez organ odwoławczy materiału dowodowego nie wynika, by organ ten wywiązał się ze wskazanego wyżej obowiązku, a jedynie to, że pojazd samochodowy VW o nr rej. ZS 3737L parkował w obszarze dróg publicznych zawierających się w określonych granicach strefy płatnego parkowania.
Z powyższych względów za słuszny należy uznać również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu. W niniejszej sprawie organ zastosował się co prawda do zawartych w wyroku I SA/Sz 854/17 wskazań odnośnie do przeprowadzenia na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie – celem uzyskania dowodu z projektu organizacji ruchu ze stycznia 2008 r., pominął jednakże przedstawioną w wyrokach II GSK 233/15, I SA/Sz 878/16 i I SA/Sz 854/17 ocenę prawną i stwierdził, że w sprawie nie istniał obowiązek wyznaczania miejsc w strefie płatnego parkowania, pomimo że przepis w randze ustawowej, na podstawie którego w niniejszej sprawie sądy administracyjne przesądziły o istnieniu takiego obowiązku, nie uległ zmianie.
Podkreślić więc ponownie należy, że dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia powoływane przez organ argumenty oparte na przepisach ustawy o ruchu drogowym lub wskazanych przepisach rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy (i zmian tych przepisów), skoro organ obowiązany był wykonać zalecenia sądów oparte na wykładni przepisów ustawy o drogach publicznych (potwierdzonej uchwałą NSA), a to właśnie przepisy tej ustawy stanowią podstawę do pobierania przedmiotowych opłat. Nie mają wobec tego również znaczenia postanowienia uchwały rady miasta - wydanej na podstawie tejże ustawy, a więc nie mogące być niezgodne z przepisami ustawowymi. Zauważyć tu należy, że organ nie wskazywał przy tym, aby w uchwale miasta określono sposób oznaczenia miejsc postojowych w sposób określony w ww. orzeczeniach sądów i chwale NSA.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1, 1a i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie [...]zł składa się uiszczony wpis od skargi w tej wysokości.