Uzasadnienie
Decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 265 ze zm. 2 ust. 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) w związku z wnioskiem "F" w Hamburgu o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z 26 maja 2003 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W uzasadnieniu organ ten wskazał, że 1 czerwca 2005 r. pełnomocnik firmy "F" [...] wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej decyzji. Wg tego organu ze względu na treść art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne, przepisy dotychczasowe tj. obowiązujące przed 1 maja 2004 r. należy stosować w sprawach dotyczących długu celnego, który powstał przed uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Taka sytuacja wg tego organu ma miejsce w tej sprawie. Organ ten wskazał na treść art. 265 ze zn. 2 pkt 1 kodeksu celnego zgodnie, z którym organ celny nie wszczyna, bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli upłynęły trzy lata od powstania długu celnego. Termin ten ze względu na treść art. 11 kodeksu celnego nie podlega przywróceniu, przedłużeniu lub odroczeniu.
W sprawie dotyczącej decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności, dług celny powstał 10 czerwca 2000 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru przewożonego za dokumentem T2 nr [...]. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nadany został w urzędzie pocztowym 3 czerwca 2005 r., tym samym żądanie strony zdaniem tego organu nastąpiło po upływie terminu określonego w art. 265 ze zn. 2 kodeksu celnego. Nie może zatem nastąpić wszczęcie postępowania, a argumenty strony dotyczące tego wniosku nie podlegają rozważeniu.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej wnosząc o jej uchylenie podniósł, iż ze względu na treść art. 262 kodeksu celnego w sprawie tej zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy Ordynacja podatkowa tj. art. 247 tej ustawy. Z § 2 tego przepisu wynika, że przypadki odmowy wszczęcia postępowania mogą mieć jedynie umocowanie w art. 68 i 70 tej ustawy.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] na podstawie art. 233§ 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60) oraz art. 262, art. 265 ze zm.) ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.) w związku z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ ten podzielił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji podnosząc ponadto, że postępowanie w sprawach celnych regulują przepisy zawarte w tytule IX Działu I Kodeksu celnego i mają one pierwszeństwo w stosowaniu przed przepisami Ordynacji podatkowej, gdy w obu ustawach jest uregulowana ta sama instytucja prawna. Odnosząc się do zarzutu nie rozpatrzenia wniosków wniesionych przez pełnomocnika strony po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie tej rozstrzygające znaczenia miał upływ terminu do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, a wobec tego nie było podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję skarżąca wnosząc o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła błędne oparcie się na regulacjach określonych w Kodeksie celnym w sytuacji, gdy przepis art.262 tegoż kodeksu nakazuje stosować do postępowania w sprawach celnych przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Doszło więc zdaniem skarżącej do rażącego naruszenia prawa. Poza tym skarżąca w tym zakresie powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności procesowej o jej oddalenie, podnosząc, że skarga wpłynęła do organu 30 stycznia 2006 r., a termin upływał 27 stycznia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, by skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). W orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, że wniesienie skargi bezpośrednio do Sądu z pominięciem organu czyni zadość wymaganiom ustawionych w przepisach dotyczących terminu wniesienia skargi pod warunkiem, że przed upływem tego terminu skarga zostanie nadana w urzędzie pocztowym pod adresem właściwego organu administracji (vide uchwała połączonych izb Sądu Najwyższego z 28 listopada 1987 r. III AZP 8 /87 OSNP 1988 nr 6 poz. 72). Jak wynika z akt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę złożoną w tej sprawie przez skarżącą bezpośrednio do Sądu przekazał za pośrednictwem poczty organowi 27 stycznia 2006 r. Zachowany więc został termin określony we wskazanym wyżej przepisie do wniesienia skargi.
Nietrafne są jednak zarzuty skargi co do naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów.
Jak prawidłowo przyjęły organy skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy decyzji określającej dług celny powstały 10 czerwca 2000 r., to w sprawie zastosowanie ze względu na treść art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne mają przepisy obowiązujące przed 1 maja 2004 r. tj. przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny. Ustawa ta w Tytule IX zatytułowanym "Postępowanie w sprawach celnych" zawiera w art. 265 ze zn. 2 regulację określającą negatywną przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie z tym przepisem jeżeli upłynęły 3 lata od powstania długu celnego, organ celny: 1) nie wszczyna bądź odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, 2) nie wznawia postępowania. Określenie w tym przepisie terminu do wszczęcia postępowań w nim określonych jak słusznie uznały organy wyłącza możliwość stosowania w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej regulujących tę kwestię odmiennie.
Jest to bowiem przepis szczególny, a wobec tego mający pierwszeństwo przed przepisami ustawy Ordynacji podatkowej. Ustawa kodeks celny w art. 262 w zakresie postępowania w sprawach celnych nakazuje odpowiednio stosować przepisy działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ten ostatni zapis skarżąca pomija, a zapis ten oznacza, że przepisy ustawy Ordynacja podatkowa zawarte w jej dziale IV mają zastosowanie w postępowaniu w sprawach celnych jedynie w sytuacji, gdy przepisy kodeksu celnego kwestii tych nie regulują. Skoro kodeks celny w art. 265 ze zm. 2 określa negatywną przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, to przepisy Ordynacji podatkowej regulujące te kwestie odmiennie nie mają w tym przypadku zastosowania.
Wobec tego, że skarżąca wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożyła po upływie 3 lat od powstania długu celnego to słusznie organy uznały, że zastosowanie ma w tym przypadku art. 262 ze zm. 2 kodeksu celnego.
Skargę jako niezasadną należało więc na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.