Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata wniosła skargę na opisane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.
Pismem z dnia 8 lutego 2017 r. Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowego, przesyłając wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) decyzję z dnia [...] r. (nr [...]), którą m.in. uchylono w całości zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] i umorzono postępowanie organu II instancji. Jednocześnie organ zwrócił się o oddalenie wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, powołując się w tym względzie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 5/12.
Z przesłanego – na wezwanie Sądu – zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji z dnia [...] r. (nr [...]), wynika, że decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 13 lutego 2017 r.
Pismem z dnia 17 lutego 2017 r. strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie, stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i jednocześnie rozpoznało merytorycznie odwołanie strony od decyzji Starosty S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji z budżetu Powiatu S. przez P. S. P. "[...]" w S., uchylając wskazaną decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W konsekwencji, skoro wyeliminowano z obrotu prawnego postanowienie będące przedmiotem skargi, to postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. (punkt I sentencji).
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie II sentencji, w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) oraz uiszczoną opłatę skarbową od pełnomocnictwa ([...] zł).
Po przeanalizowaniu bowiem treści skargi i pisma organu z dnia 8 lutego 2017 r. Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd nie podzielił też oceny organu podatkowego, że zwrot kosztów postępowania nie przysługuje w razie uwzględnienia skargi przez organ. Wskazać należy, że uwzględnienie skargi w całości przez organ administracji publicznej w trybie autokontroli dowodzi właśnie, że naruszenie prawa nakazujące uwzględnienie skargi, miało miejsce, przynajmniej w dacie jej wniesienia do sądu. Zgodnie zaś z przyjętą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą (art. 200 p.p.s.a.), strona skarżąca nie ponosi kosztów postępowania, jeżeli słusznie domagała się ochrony prawnej od sądu. Tak więc również z art. 201 p.p.s.a. wynika wprost, że w razie uwzględnienia skargi przez organ umarza się postępowanie sądowe, a skarżącemu przysługuje zwrot kosztów od organu. Powyższe stanowisko – wbrew twierdzeniom organu – wynika również z przywołanego przez organ postanowienia NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 5/12.