Uzasadnienie
M.A., po otrzymaniu wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od poniesienia powyższej opłaty (k. 103), podając, iż obecnie przebywa w Areszcie Śledczym i nie posiada żadnych oszczędności, a także nie osiąga żadnego dochodu. Skarżący jest żonaty, z żoną ma rozdzielność majątkową, nadto jest zobowiązany do łożenia na utrzymanie małoletniej córki, którego to obowiązku nie wykonuje, gdyż nie uzyskuje dochodów. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku (k. 105 - 107).
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 780, ze zm., dalej zwanej; "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny. Strona winna uprawdopodobnić, że samodzielnie nie może zdobyć lub wygospodarować środków, które umożliwiłyby jej poniesienie wydatków związanych z postępowaniem sądowym.
Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi bowiem w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.
Biorąc pod uwagę powyższe, sytuacja materialna skarżącego oraz ustalone w sprawie okoliczności uzasadniają przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od opłaty kancelaryjnej.
W złożonym oświadczeniu wnioskodawca wykazał bowiem, iż przebywa w areszcie śledczym i obecnie nie posiada źródeł dochodu, majątku oraz oszczędności. Powyższe okoliczności, pozwalają na stwierdzenie, iż uiszczenie opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł, byłoby dla skarżącego i jego rodziny nadmiernym obciążeniem, wiążącym się z uszczerbkiem dla utrzymania.
Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.