Uzasadnienie
K. K. w piśmie z dnia 14 lutego 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, stosownie do pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu.
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi względnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie zauważył, że skarga została złożona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu przez Sąd.
Na wstępie wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedza badanie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustawodawca określił na jakie akty i czynności służy skarga do sądu, stanowiąc w art. 3 § 2 p.p.s.a., że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3);
Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie służy skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent Miasta S. występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu w dniu 8 kwietnia 2016 r. upomnienia z dnia 31 marca 2016 r., wystawił wobec K. K. tytuły wykonawcze nr [...], [...] oraz [...] z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu marki [...] nr rej. [...] Powyższe tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu w dniu 8 sierpnia 2016 r.
Zobowiązany w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. zgłosił zarzuty. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2017 r. wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych poprzez nieuwzględnienie racji zobowiązanego.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wierzyciel w dniu 25 sierpnia 2017 r. wydał postanowienie, w którym ponownie nie uwzględnił racji zobowiązanego co do podnoszonych przez niego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy postanowieniem z dnia 19 października 2017 r., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wierzyciel postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r., znak [...] zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, na które zobowiązany wniósł zażalenie w piśmie z dnia 8 grudnia 2017 r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela.
Zobowiązany nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego i wniósł skargę do Sądu na postanowienie z dnia 12 stycznia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie, w którym wierzyciel zajął stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a zatem postanowienie, które na mocy art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wyłączone zostało z kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II OSK [...], dostępne na stronie [...]).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że pomimo błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu – skargę należało odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.