Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...]. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. znak [...] w sprawie określenia spółce [...] J. Z. i spółka sp.j. w P. wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od miesiąca marca 2017 r. do grudnia 2017r. i umorzenia postępowania za okres od 1 stycznia 2017 r. do 28 lutego 2017 r.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Spółka "[...]" J. Z. i Spółka Spółka Jawna jest właścicielem nieruchomości położonej w województwie [...], powiecie g., Gminie R. w P. przy ul. [...] o numerze ewidencyjnym działki [...], obręb P..
Organ I instancji postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia spółce "[...]" J. [...] i Spółka Spółce Jawnej wysokości opłaty za gospodarowali odpadami komunalnymi za rok 2017.
Organ podatkowy ustalił, iż na nieruchomości strony zainstalowane są dwa wodomierze główne, a zużycie wody za rok 2016 wskazane przez nie wyniosło [...] m3 (odczyt z wodomierza nr [...]) oraz [...] m3 (odczyt z wodomierza nr [...]). Łącznie więc zużycie wody w roku 2016 dla nieruchomości strony wyniosło [...] m3, co daje miesięczne zużycie wody na poziomie [...] m3. Mając zaś na uwadze, iż stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, tak jak ma to miejsce w przypadku odpadów powstałych na nieruchomości) wynosi [...] zł miesięcznie, ustalono wysokość opłaty na kwotę [...]zł miesięcznie.
W konsekwencji decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji określił zobowiązanej Określa spółce "[...]" J. [...] i Spółka Spółka Jawna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w P., przy ulicy [...] w wysokości [...] zł miesięcznie, poczynając od miesiąca marca 2017 r. oraz umarzył postępowanie w zakresie określenia ww. spółce wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z ww. nieruchomości za okres 01.01.2017-28.02.2017. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji odwołał się do przepisów art. 5 ust. 1, 6c, 6h, 6m, 6i, 6o, 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2017 r., poz. 1289, ze zm.) - dalej: "u.c.p.g.", w zw. z art. 21 § 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm), § 3 i 4 ust. 1 Uchwały Rady Gminy R. nr XVIII/74/15 z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz.
Woj. Z., poz. 3598 oraz z 2017 r. poz. 644.), dalej: ".uchwała nr XVIII/74/15", § 1 Uchwały Rady Gminy R. N. XXXV/277/13 z dnia 22 lutego 2013 r. w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (Dz. Urz. Woj. Z., poz. 1530, z 2016 r. poz. 1512 i z 2017r. poz. 957) dalej: ".uchwała nr XXXV/277/13 ".
Od ww. decyzji złożone zostało przez zobowiązaną odwołanie w którym zarzucono naruszenia prawa miejscowego to jest § 4 uchwała nr XVIII/74/15, które doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także nieprawidłowe wyliczenie opłaty.
W wyniku rozpoznania odwołania, organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201), oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 5 ust. 1, art. 6c, art. 6h, art. 6i, art. 6j, art. 6m, art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1289) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa.
Zaskarżonej decyzji zarzucam naruszenie prawa materialnego, a to:
- 1. § 4 ust. 1 uchwały Nr XVIII/74/15 Rady Gminy R. z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty w zw. z przepisem art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez zastosowanie tych przepisów pomimo braku przesłanek do ich zastosowania,
- 2. art. 2 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo istnienia przesłanek do jego zastosowania,
- 3. § 143 w zw. z § 125 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 25 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" poprzez ich niezastosowanie w sprawie pomimo istnienia przesłanek do ich zastosowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskrzonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami - sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż decyzja organu odwoławczego nie jest dotknięta wadami prawnymi, uzasadniającymi jej usunięcie z obrotu prawnego.
Przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie w sprawie określenia skarżącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w Pobierowie od dnia 1 stycznia 2017 r.
Ponieważ skarżąca w skardze w istocie kwestionują legalność podjętej uchwały wyjaśnić trzeba, że: po pierwsze uchwała jest aktem normatywnym, jak to wynika z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP; po drugie, uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, posiada moc obowiązującą od dnia oznaczonego w publikatorze. Uchwała taka może być przedmiotem skargi indywidualnej do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), bądź kontrolowana przez ten sąd w ramach nadzoru sprawowanego przez wojewodę, o czym mowa w art. 91 i nast. tej ustawy. Skutkiem kontroli sądowej może być stwierdzenie nieważności uchwały o planie podjętej przez radę gminy, w całości lub w części. Jednakże zarówno na dzień wydania zaskarżonej decyzji jak i wyroku w niniejszej sprawie przedmiotowa uchwała pozostaje w obrocie prawnym i niewątpliwie jej treść wiązała organ odwoławczy podejmujący kwestionowane rozstrzygnięcie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji są obowiązujące w spornym okresie podatkowym przepisy u.c.p.g. oraz przepisy prawa miejscowego obowiązujące na terenie gminy R.. I tak, zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Przy czym, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielu nieruchomości, rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.). Natomiast w myśl art. 2 ust. 3 u.c.p.g., jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową.
Stosownie do art. 6i pkt 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.
W myśl natomiast art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zadeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6l u.c.p.g.
Zgodnie z art. 6o u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.
Podkreślenia wymaga, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczenia których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.
Zgodnie z regulacjami o.p., niezłożenie deklaracji bądź stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy (w niniejszym przypadku organ gminny) wydaje decyzję, której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja taka, jako decyzja określająca ma charakter deklaratywny.
19 lipca 2017r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2017 z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Powodem wszczęcia postępowania było nie złożenie przez S. S. deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Przenosząc powyższe rozważania natury prawnej na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że uchwałą nr XLVI /348/13, Rada Gminy R. ustaliła, iż dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz ustalonej w § 5 niniejszej uchwały, stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast zgodnie z § 3 uchwały zużycie wody będące podstawą ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi opomiarowanie zużycia wody z nieruchomości za rok poprzedni, ustalone w oparciu o wodomierz główny, z wyłączeniem wody odrębnie opomiarowanej (ust. 1). W przypadku budynków wielolokalowych, różnicę pomiędzy stanem wodomierza głównego, a sumą odczytów z podliczników na nieruchomości, różnicę należy rozliczyć odpowiednio (udziałami w nieruchomości/liczbą osób zamieszkujących nieruchomość/liczbą lokali na nieruchomość/w inny przyjęty sposób) (ust. 3).
Nieruchomość położna w Gminie R. w P. przy ul. [...] będąca własnością S. S. J. [...] i Spółka Sp. J. została objęta z dniem 18 marca 2017r. gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi w wyniku wydania uchwały Rady Gminy w R. Nr XLII/228/17 z dnia 30 stycznia 2017r., w rezultacie której powróciła do swojego pierwotnego brzmienia uchwała RG w R. Nr XXXV/277/13 z dnia 22 lutego 2013r. w sprawie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.
Ponadto, uchwałą nr XVIII/74/15 Rada Gminy R. ustaliła stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz sposób jej wyliczania. Zgodnie z § 3 uchwały nr XVIII/74/15 ustalono, że dla nieruchomości, na której świadczone są usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 196 i 822 ze zm.), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowić będzie iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz ustalonej w § 7 niniejszej uchwały stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 lit. b uchwały nieruchomości, dla których zużycie wody wynosi poniżej 2.000 m3/rok odczyt zużycia wody z licznika głównego zainstalowanego na nieruchomości, za rok poprzedni, z wyłączeniem odczytu zużycia wody z podlicznika (odczyt zużycia wody bezzwrotnie zużytej na cele inne niż bytowe). Stosownie do § 7 ust. 2 uchwały ustalono wyższą stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości o których mowa w § 1-3 uchwały, w wysokości 18,00 zł miesięcznie za 1 m3 zużytej wody z danej nieruchomości, w przypadku kiedy odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny.
Jak wynika z akt sprawy, na nieruchomości zainstalowane są dwa wodomierze główne, a zużycie wody za 2016r. wynikające z nich wynosi [...] m3 dla wodomierza nr [...] oraz [...] m3 dla wodomierza nr [...], czyli łącznie [...] m3 i [...] m3 miesięcznie. Stawka opłaty dla selektywnego zbierania odpadów, które ma miejsce na przedmiotowej nieruchomości wynosi [...] zł miesięcznie dla 1 m3. Opłata przy uwzględnieniu powyższych parametrów wynosi [...] zł ([...] m3 x [...] zł = [...] zł).
Wykładnia przytoczonych powyżej przepisów nie jest przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, spór bowiem dotyczy uchwał stanowiących podstawę wydania zaskarżanej decyzji a to jak już Sąd zauważył nie podlega kontroli w tym trybie.
W ocenie sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego bowiem jednoznacznie wynika, że stwierdzone w skarżonej decyzji zużycie wody na nieruchomości w roku poprzedzającym ustalone zostało na podstawie odczytu.
Podsumowując wskazać należy, iż decydujące w niniejszej sprawie jest zaistnienie zużycia wody, które potwierdzone zostało odczytem wodomierza głównego. Tym samym uznać należało, że brak podstaw do uznania, że odczyt wodomierza głównego nie mógł stanowić podstawy do określenia ilości wody zużytej przez skarżącą, na potrzeby opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.
Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie naruszeń zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa, czy obowiązku zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie sądu, ustalenia poczynione w toku postępowania nie naruszają przepisów art. 120, 122, 187 i 191 o.p. W toku postępowania organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzył w sposób wyczerpujący.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, uznając skargę za nieuzasadnioną, sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.