Uzasadnienie
Burmistrz P. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 30, art. 47 § 4a w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm./ ustalił [..] S.A. z siedzibą w P. odpowiedzialność z tytułu pobranej od osób przebywających na rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej ZUS od lutego 2003r. do końca kwietnia 2007r. opłaty miejscowej pobieranej w miejscowości uzdrowiskowej za lata 2003-2005, a następnie uzdrowiskowej za lata 2006-2007 w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami według stawek właściwych jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia, w którym powinna nastąpić wpłata, do dnia w którym nastąpi jej faktyczna wpłata.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że [...] S.A z siedzibą w P. było inkasentem opłaty miejscowej, a następnie uzdrowiskowej, którą po jej pobraniu winno przekazać Gminie P. Pobór powyższej opłaty powinien być udokumentowany na drukach ścisłego zarachowania (tzw. kwitariusze przychodowe). Z informacji ZUS otrzymanej przez Gminę wynikało, iż [...] S.A. zawarło z ZUS umowę, na podstawie której ZUS przekazało Spółce w okresie od lutego 2003r. do kwietnia 2007r. kwotę [...] zł tytułem opłaty miejscowej, a następnie uzdrowiskowej za kuracjuszy kierowanych na tzw. rehabilitację leczniczą w ramach prewencji rentowej. Powyższej kwoty [...] nie odprowadziło do Gminy.
[...] S. A. z siedzibą w P. złożyło odwołanie od powyższej decyzji i wniosło o jej uchylenie. Zarzuciło organowi podatkowemu naruszenie:
- - art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej, przez nie wskazanie w decyzji podstawy prawnej i faktycznej uznania strony za inkasenta w/w opłat za poszczególne lata oraz nie wskazanie podstawy prawnej i faktycznej przyjęcia, że za pacjentów powinny być odprowadzane w/w opłaty;
- - art. 210 § 1 pkt 5 w zw. z art. 47 § 4a Ordynacji Podatkowej poprzez nie wskazanie poszczególnych zaległości oraz terminów ich zapłaty, a także dat, od których należy liczyć odsetki z tytułu opóźnienia w zapłacie należności;
- - sprzeczność istotnych ustaleń z zebranym materiałem dowodowym przez przyjęcie, iż strona była inkasentem w/w opłat za poszczególne lata oraz iż od pacjentów winny być odprowadzane w/w opłaty;
- - naruszenie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw.
z art. 15 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych poprzez uznanie, że od pacjentów winny być odprowadzane w/w opłaty.
Skarżąca wskazała, że od pacjentów nie powinny być pobierane przedmiotowe opłaty, bowiem nie pobiera się ich od osób przebywających w szpitalach, w tym szpitalach uzdrowiskowych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, po rozpoznaniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w P. od decyzji Burmistrza P. z dnia 21 listopada 2007r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Z uzasadnienia decyzji wynika, iż [...] S.A. zobowiązało się w zawartych umowach z ZUS do uiszczania opłaty miejscowej, a następnie uzdrowiskowej za osoby skierowane przez ZUS na rehabilitację oraz przekazywania do ZUS informacji w tym zakresie. Strony ustaliły, iż ZUS będzie refundował Uzdrowisku poniesione kwoty z tytułu w/w opłat za pacjentów skierowanych przez ZUS na rehabilitację leczniczą. Organ ustalił, że Uzdrowisko wystawiało ZUS noty obciążeniowe w przedmiocie tych opłat, zaś ZUS przekazał z tego tytułu w latach 2003-2007 Uzdrowisku kwotę [...] zł. Zdaniem Organu, nie ma wątpliwości, że Uzdrowisko było beneficjentem tych środków finansowych przekazanych przez ZUS jako inkasent, tym bardziej, iż pomiędzy Gminą P., a Uzdrowiskiem zawarte były umowy na poszczególne lata o pobór przedmiotowych opłat. Stawka tych opłat była ustalona uchwałą Rady Miejskiej w P. Organ podatkowy dostarczał Uzdrowisku kwitariusze /druki ścisłego zarachowania/, które strona winna wykorzystać przy pobieraniu tych opłat od osób przebywających dłużej niż dobę w celach wypoczynkowych, zdrowotnych, szkoleniowych lub turystycznych w obiektach Uzdrowiska. Skoro ZUS przekazywał Uzdrowisku określone kwoty tytułem w/w opłat winny być one przekazane przez Uzdrowisko Gminie.
Kolegium uznało zarzut strony, iż Uzdrowisku nie jest znana zaległość z tytułu tych opłat wobec Gminy za bezzasadny, bowiem w posiadaniu strony są dokumenty związane z przekazaniem przez ZUS konkretnych kwot za poszczególne okresy tytułem w/w opłat na podstawie wystawionych przez Uzdrowisko stosownych not.
Organ przytoczył treść art. 4 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego /Dz. U. Nr 203, poz. 1966 z późn. zm./, z którego wynika, iż opłata miejscowa i uzdrowiskowa są podatkiem należnym budżetowi gminy. Ponadto Kolegium wskazało, że Uzdrowisko nie może być traktowane jako szpital, a z faktu zawarcia umów z Gminą o pobór tych opłat wynika, iż jest ich inkasentem.
[...] S.A. z siedzibą w P. złożyło skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. i wniosło o jej uchylenie. Zarzuciło decyzji naruszenie:
- - art. 210 § 1 pkt 5 w zw. z art. 47 § 4a Ordynacji Podatkowej poprzez nie wskazanie poszczególnych zaległości oraz terminów ich zapłaty, a także dat, od których należy liczyć odsetki z tytułu opóźnienia w zapłacie należności;
- - naruszenie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw.
z art. 15 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych poprzez uznanie, że od pacjentów winny być odprowadzane w/w opłaty.
Zdaniem Spółki rozstrzygnięcie decyzji jest nieprecyzyjne, gdyż organ nie wskazał od ilu kuracjuszy nie została pobrana należna opłata miejscowa i uzdrowiskowa, od jakiej daty i od jakich kwot mają być naliczone odsetki z tytułu opóźnienia. Wobec powyższego uchybienia, Skarżąca nie może odnieść się merytorycznie do zaskarżonej decyzji. Ponadto, Strona powołała się na art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że od osób przebywających w szpitalach nie pobiera się opłaty miejscowej i uzdrowiskowej. Jej zdaniem, od osób przebywających w szpitalach uzdrowiskowych nie powinny być pobrane w/w opłaty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację, jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Organ podał, że Skarżąca jest zespołem kilku zakładów lecznictwa uzdrowiskowego, oprócz szpitali uzdrowiskowych posiada także sanatoria uzdrowiskowe. Uzdrowisko kierowało stosowne noty obciążeniowe do ZUS z tytułu przedmiotowych opłat, co wskazuje, iż uznało, że opłaty są należne od przebywających na jej terenie pacjentów, które następnie winno przekazać Gminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u s t a l i ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem postępowania jest odpowiedzialność inkasenta – [...] S.A. z siedzibą w P. za pobór opłaty miejscowej, a następnie uzdrowiskowej za lata 2003-2007 i jej odprowadzenie na rzecz Gminy P. W świetle art. 9 Ordynacji podatkowej, inkasentem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. Instytucja inkasenta różni się od płatnika tym, iż inkasent nie dokonuje obliczenia podatku (zaliczki, raty), lecz, znając jego wysokość, pobiera go od podatnika i wpłaca właściwemu rzeczowo i miejscowo organowi podatkowemu w wyznaczonym ustawowo terminie. Inkasent ma obowiązek przechowywać dokumenty związane z poborem podatków przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym istniał obowiązek pobrania podatku. Po upływie tego okresu inkasent jest obowiązany przekazać te dokumenty podatnikom, a jeżeli jest to niemożliwe, to je zniszczyć (art. 32).
Inkasentów wyznacza się na podstawie przepisów ustawy, w odniesieniu do opłat lokalnych możliwość taką pozostawiono radzie gminy, która może uchwalić pobór podatku w drodze inkasa oraz określić inkasentowi wysokość jego wynagrodzenia za inkaso.
W niniejszej sprawie takim inkasentem w zakresie opłaty miejscowej i uzdrowiskowej była Skarżąca na podstawie odpowiednich uchwał Rady Miejskiej w P. oraz umów zlecenia na inkaso tych opłat zawartych między nią a Gminą P..
Zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony. Inkasent, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 9, odpowiada za podatek pobrany a niewpłacony /§ 2/. Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim majątkiem /§ 3/. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku / § 4/.
Z powyższego wynika, że inkasent jest zobowiązany do pobrania i przekazania podatku na rzecz właściwego organu podatkowego. Jego odpowiedzialność ograniczona jest tylko do podatków, które pobrał, a nie wpłacił na rachunek organu.
W przypadku stwierdzenia wystąpienia w/w okoliczności, decyzja o odpowiedzialności podatkowej inkasenta jest wydawana obligatoryjnie. Przedmiotem tej decyzji jest nie tyle odpowiedzialność inkasenta (powstaje ona z mocy prawa), ile określenie wysokości należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. W decyzji tej zatem organ podatkowy określa konkretne kwoty podatku niepobranego lub podatku pobranego, ale niewpłaconego. Decyzja jest wydawana po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w tym zakresie i może być wydana po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.
W niniejszej sprawie inkasent – [...] S. A. z siedzibą w P. dokonał poboru przedmiotowych opłat w kwocie [...] zł od ZUS za osoby skierowane przez tą instytucję na rehabilitację leczniczą w latach 2003-2007, lecz nie dokonał przekazania tej kwoty do budżetu Gminy P. Powyższa kwota, jak i okres, w którym została ona Skarżącej przekazana przez ZUS są bezsporne.
Inkasent ma obowiązek przechowywać dokumenty związane z poborem podatków przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym istniał obowiązek pobrania podatku, i jak wynika to z akt podatkowych, Skarżąca dysponuje takimi dokumentami. Wobec czego bezzasadny jest zarzut skargi, iż w decyzji organ podatkowy nie wskazał kiedy, w jakiej kwocie i od ilu kuracjuszy Skarżąca pobrała w/w opłaty. Zdaniem Sądu wystarczające było w zaskarżonej decyzji wskazanie przez organ podatkowy ogółem kwoty pobranej i nieodprowadzonej przez Skarżącą z tytułu w/w opłat.
Okoliczność ponoszona przez Skarżącą, iż pacjenci przebywali w szpitalu uzdrowiskowym i z tego tytułu nie powinny być od nich pobrane w/w opłaty, dla niniejszego postępowania jest bez znaczenia. W powyższej sprawie liczy się fakt pobrania tego typu opłat przez Skarżącą i ich nieodprowadzenie na rachunek Gminy. Jedynie osoba, która poniosła opłaty, nie będąc do nich zobowiązaną mogłaby wystąpić do gminy o ich zwrot w osobnym postępowaniu podatkowym.
Chybiony jest również zarzut skargi o niewskazaniu przez organ podatkowy dat i kwot od których należy liczyć odsetki. Podkreślić należy, że zmiana Ordynacji podatkowej, która nastąpiła w dniu 1 stycznia 2003r. dotycząca art. 53, zmieniła treść § 4, która brzmiała, iż w przypadkach przewidzianych w art. 21 § 3 i 4, art. 28 § 2 oraz art. 30 § 1 Ordynacji Podatkowej, odsetki za zwłokę nalicza organ podatkowy, określając ich wysokość na dzień wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej, decyzji o zwrocie wynagrodzenia lub decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika (inkasenta).
Tym samym organ podatkowy nie był zobowiązany do wskazania w zaskarżonej decyzji wysokości odsetek od kwoty, będącej przedmiotem niniejszej sprawy, zaś kwestia ich wysokości może być przedmiotem innego postępowania podatkowego.
Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna niezgodna jest z prawem,a także nie znajdując przesłanek do uznania, iż decyzja ta wydana została z mającym co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.