Uzasadnienie
E. S. (dalej: "skarżąca"), w dniu 31 stycznia 2017 r. (data nadania na poczcie) złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 28 stycznia 2017 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze zamieściła wniosek "o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji", powołując art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotową skargę, jako nieprawidłowo wniesioną Sąd w dniu 2 lutego 2017 r. przekazał organowi, ten zaś złożył skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w dniu 24 lutego 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej: "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 2 stycznia 2017 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dobiegł końca z upływem 1 lutego 2017 r. (środa). Co prawda skarga została nadana w urzędzie pocztowym 31 stycznia 2017 r., niemniej jednak zaadresowana została bezpośrednio do Sądu. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy strona skarżąca wniosła za pośrednictwem poczty skargę bezpośrednio do sądu i następnie sąd ten przesłał ją do właściwego organu, za dzień wniesienia skargi uznać należy dzień, w którym sąd wysłał (nadał) skargę do organu (zob. np. postanowienie WSA w Białymstoku z 28 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 122/06; postanowienie NSA z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I FSK 995/08 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Uwzględniając zasady wnoszenia tego typu środków prawnych przewidziane w art. 54 § 1 p.p.s.a., Sąd przesłał skargę na adres Dyrektora Izby Skarbowej w S. w celu nadania jej właściwego biegu w dniu 2 lutego 2017 r., tj. dwa dni po jej otrzymaniu. Czynności tej dokonano po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skarżąca została przy tym prawidłowo pouczona przez organ o sposobie i trybie wnoszenia skargi do sądu w zaskarżonym postanowieniu. Skoro nie zastosowała się prawidłowo do tego pouczenia, to ją obciążają negatywne skutki przekroczenia terminu do wniesienia skargi. Podkreślenia ponownie wymaga, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi bezpośrednio do Sądu.
W konsekwencji zatem skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.