Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S wyrokiem z [...] oddalił skargę P SA w W od decyzji Dyrektora Izby Celnej w S z [...]. w przedmiocie długu celnego.
Przytoczono w uzasadnieniu wyroku następujący stan faktyczny: w dniu [...] w Urzędzie Celnym w K objęto procedurą tranzytu towar przeznaczony dla odbiorcy na U, który przedstawiono następnie w Urzędzie Celnym w S i zarejestrowano w ewidencji pod numerem [...]. Towar był przewożony przez firmę przewozową P T SA z siedzibą w B pod osłoną karnetu [...] wystawionego na P SA w W i miał być przedstawiony w Urzędzie Celnym w D w terminie do [...].
Z powodu kradzieży środka przewozowego wraz z towarem dokonanej w nocy z [...]. w K towar nie został dostarczony do wskazanego urzędu celnego.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podzielił stanowisko organów celnych, że w przedstawionych okolicznościach powstał dług celny w przywozie /art. 211 § 1 Kodeksu celnego/, za który odpowiedzialność ponosi P SA jako główny zobowiązany i uprawniony w procedurze tranzytu /art. 99 § 1 i art. 101 § 2 i 2 kodeksu celnego/, gdyż na podmiot ten wystawiony został karnet T, a tym samym obciążał go wynikający z art. 21 Konwencji T obowiązek przedstawienia towaru w wyznaczonym terminie we wskazanym urzędzie celnym. Nie wykonanie tego obowiązku skutkuje odpowiedzialnością za dług celny na podstawie art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego.
Na skutek skargi kasacyjnej P SA, Naczelny Sąd Administracyjny w W wyrokiem z dnia [...] sygn. [...] uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na nie wyjaśnienie roli przewoźnika, którym była firma przewozowa P T SA w B. Podmiot ten zarówno w karnecie T w poz. [...] jak i w międzynarodowym liście przewozowym [...] w poz. [...] został określony jako kolejny przewoźnik i list ten podpisał /[...]/, należało więc ocenić, jaki jest krąg głównych zobowiązanych i czy odpowiedzialność za dług można łączyć tylko z posiadaniem karnetu T. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym na związek pomiędzy regulacjami art. 21 Konwencji T i art. 101 § 1 i 2 Kodeksu celnego określającymi kto jest uprawniony do korzystania z procedury tranzytu i jakie ma obowiązki główny zobowiązany, które to pojęcie definiuje art. 99 § 1 K.c., jako osobę dokonującą zgłoszenia celnego. Za istotną wadę postępowania NSA uznał brak odniesienia się do treści rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych /Dz.U. Nr 117,poz. 1250 ze zm./ wydanego na podstawie art. 97 § 5 Kc i w oparciu o Konwencję z Interlaken jak i Konwencję TIR oraz Konwencję CMR.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono istotnych okoliczności sprawy /art. 122 Ordynacji podatkowej/ i nie dało się tego uzupełnić ponieważ organ odwoławczy w toku ponownego postępowania sądowego nie wypowiedział się w odniesieniu do zagadnień poruszonych w uzasadnieniu wyroku kasacyjnego NSA, ograniczając się do wniosku o oddalenie skargi.
Zatem konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji celem wyjaśnienia zagadnień poruszonych w uzasadnieniu wyroku NSA i ustalenia, kto był głównym zobowiązanym w rozumieniu art. 99§ 1 Kodeksu celnego, a więc osobą dokonującą zgłoszenia celnego, oraz kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru: firma przewozowa P T SA w B czy też skarżący P SA w W
Wbrew stanowisku zaskarżonej decyzji odpowiedzialność za dług celny na podstawie art. 211 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego nie jest związana wyłącznie z podmiotem, na który karnet T został wystawiony. Odpowiedzialność ta może dotyczyć kolejnego, rzeczywistego przewoźnika – posiadacza karnetu zobowiązanego do wykonania obowiązków procedury tranzytu. Stanowisko takie zajął NSA w wyroku z [...]. [...]
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie wyjaśnienie w/w istotnych w sprawie okoliczności co do tego kto był rzeczywistym przewoźnikiem towaru pod osłoną karnetu T odpowiedzialnym za niedostarczenie towaru do urzędu celnego przeznaczenia z uwzględnieniem wskazanych przez NSA przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z 7 września 2001r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.
Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy o p.p.s.a. orzec jak w sentencji.
O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy.