Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 grudnia 2014 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2007 r., ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w [...]
Zgodnie z pouczeniem zawartym w końcowej części decyzji, od orzeczenia tego przysługiwało stronie prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu.
Decyzję doręczono Skarżącemu w dniu 22 grudnia 2015 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na opisaną na wstępie decyzję, Skarżący nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 stycznia 2015 r.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r., referendarz sądowy zwolnił Skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił radcę prawnego.
W dniu 18 maja 2015 r. do Sądu, wpłynęło pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczeniu r. pr. [...] pełnomocnikiem z urzędu dla [...].
Pismem z dnia 29 maja 2015 r. wyznaczony radca prawny z urzędu uzupełniając skargę, wystąpił równocześnie do Sądu z wnioskiem o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu. Jednocześnie w treści wniosku pełnomocnik zawarła oświadczenie, iż koszty o których mowa wyżej, nie zostały zapłacone ani w całości ani w żadnej części. Pełnomocnik wskazała także, że zaskarżona do Sądu decyzja zawierała błędne pouczenie o środku zaskarżenia.
Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , ustosunkowując się do ww. pisma pełnomocnika wniosło o odrzucenie skargi i umorzenie postępowania w sprawie, przyznając, że strona w zaskarżonej decyzji została źle poinformowana o przysługującym jej środku odwoławczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Decyzja o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, tak jak i decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji jest decyzją w nowej sprawie i wobec tego podlega weryfikacji wyroku instancji, a następnie zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarga do sądu może zostać wniesiona po wyczerpaniu środków odwoławczych, co oznacza, że zawsze poprzedzona musi być odwołaniem.
Powyższe potwierdza generalną zasadę, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym i w związku z tym Skarżącemu stosownie do przysługuje od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie.
Zgodnie z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – zwana dalej: "k.p.a." właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W stanie faktycznym sprawy, przedmiotem skargi jest decyzja z dnia 18 grudnia 2014 r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 13 stycznia 2007 r, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w [...].
Zaskarżona decyzja została wydana przez organ podatkowy, którym w tym konkretnym przypadku było Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające, jako organ podatkowy pierwszej instancji. Zgodnie z dyspozycją art. 248 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwana dalej: "O.p.". Natomiast art. 221 O.p. w zakresie znajdującym zastosowanie w sprawie, wskazuje że w przypadku wydania decyzji m.in. przez samorządowe kolegium odwoławcze, odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawarło w zaskarżonej decyzji błędne pouczenie, stwierdzając, iż jest ona ostateczna i służy na nie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w terminie 30 dniu od dnia jej doręczenia za pośrednictwem organu. Błędne pouczenie nie zmienia jednak faktu, iż skarga została wniesiona do sądu bez wyczerpania służących skarżącemu środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Złożenie skargi na decyzję wydaną w pierwszej instancji stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, powoduje niedopuszczalność skargi i skutkuje jej odrzuceniem.
Nawiązując do błędnego pouczenia, jakie zawarto w końcowej części zaskarżonej decyzji odnośnie przysługującego stronie (już na tym etapie postępowania) prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, należy podkreślić, że błędna treść tego pouczenia nie może przesądzać o dopuszczalności rzeczonej skargi, a jedynie, może stanowić przesłankę do przywrócenia stronie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na drodze administracyjnej (o ile zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, orzekł jak w punkcie 1 sentencji.
Koszty zastępstwa procesowego pełnomocnikowi z urzędu przyznane zostały na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).