Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 marca 2008 r. Z.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione.
Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Pismem z dnia 6 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków wniosku poprzez wykazanie zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w terminie wskazał, że czynności egzekucyjne organu w jednej osobie także jako wierzyciela nie mogą być podejmowane z ewidentnym naruszeniem prawa obowiązującego w Polsce, o których mowa w jego wywodach w skardze z dnia 25 marca 2008 r. jak i piśmie z dnia 25 marca 2009 r. oraz, że nie można tolerować stanu nonszalancji organu egzekucyjnego, który działa wbrew prawu i nie stosuje terminowości załatwiania wniesionych zarzutów do tytułu wykonawczego (wydanego z naruszeniem prawa), ponieważ skutki działań tego organu są nieodwracalne materialnie jak i w psychice skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, czyli w sposób przekonywujący obrazująca relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonego aktu, a wystąpieniem zagrożeń określonych w art. 61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dn. 21.12.2006 r., sygn. akt I FZ 525/06, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. j.w.).
Dodatkowo, podkreślić należy, że Sąd, na tym etapie sprawy, nie bada zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze, lecz jedynie dokonuje oceny istnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Skarżący w swoim lakonicznie uzasadnionym wniosku, nie wskazał Sądowi takich okoliczności, które dają podstawę do przyjęcia, że wykonanie postanowienia przed wydaniem przez Sąd wyroku, stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.