Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, w związku z wniesieniem odwołania z dnia 24 listopada 2008 r. przez L.Ł. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...] określającej skarżącemu wysokość poniesionej straty z prowadzonej działalności gospodarczej za 2005 r. w kwocie [...] oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w ww. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przywołał przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia oraz zawarł pouczenie o uprawnieniu strony do wniesienia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Dalej, organ odwoławczy odwołał się do uregulowania przepisu art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej i wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania, jest zachowanie ustawowego terminu. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a - jak wynika z akt sprawy - decyzja organu I instancji została skierowana na adres Kancelarii pełnomocnika skarżącego - W.Z., wskazany w pełnomocnictwie z dnia 3 sierpnia 2008 r., tj.: [...]. Decyzja została doręczona w dniu 29 września 2008 r. kierownikowi Kancelarii - J.J., czego dowodem jest potwierdzenie odbioru, zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 13 października 2008 r. Pełnomocnik skarżącego odwołanie od ww. decyzji wniósł pismem z dnia 24 listopada 2008 r., nadanym w dniu 25 listopada 2008 r. w Urzędzie Pocztowym w L. Odwołanie to wpłynęło do Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 27 listopada 2008 r., a zatem zostało wniesione po upływie ustawowego terminu. W tej sytuacji, organ - na podstawie przepisu art. 228 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej - postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
L.Ł., nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że - zgodnie z przepisem art. 211 Ordynacji podatkowej - decyzję dostarcza się stronie na piśmie. Tymczasem, on decyzji nie otrzymał, a o jej wydaniu dowiedział się dopiero podczas przesłuchania jako podejrzanego o przestępstwo skarbowe z art. 54 §2 Kks w dniu 17 grudnia 2008 r., decyzja zaś została dostarczona jego pełnomocnikowi i odebrana przez pracownicę Kancelarii. W czasie kilkakrotnego telefonowania do Kancelarii pełnomocnika, w celu uzyskania informacji na temat postępu prowadzonej sprawy, skarżący uzyskiwał odpowiedź, iż w tej sprawie żadnych pism nie otrzymali i żadnych informacji w tej sprawie nie posiadają, a mecenas W.Z. jest chory. Po wielokrotnej próbie skontaktowania się telefonicznie z pełnomocnikiem W.Z. i bezskutecznych próbach uzyskania informacji w Kancelarii, skarżący udał się do L., ale nie zastał pełnomocnika, zaś pracownicy Kancelarii nie wiedzieli, gdzie on przebywa.
W tej sytuacji, skarżący zwrócił się do radcy prawnego - P.K., udzielając mu pełnomocnictwa, aby - będąc przejazdem w okolicach L. - wstąpił do Kancelarii pełnomocnika i zapoznał się ze stanem jego sprawy. Niestety r. pr. P.K. nie zastał W. Z., a pracownicy nie udostępnili mu dokumentów ani nie wskazali, gdzie może przebywać W.Z. i, jak można się z nim spotkać. Po powzięciu informacji o wydanej decyzji i braku odwołania od niej przez jego pełnomocnika, wystosował do niego pismo z dnia 17 grudnia 2008 r., dołączając do skargi jego kopię i dowód nadania. Po otrzymaniu tego pisma, W.Z. skontaktował się ze skarżącym i wyjaśnił, że był chory, przebywał w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim, ale po powrocie ze zwolnienia złożył odwołanie od Decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Jednak w dniu 13 lutego 2009 r. skarżący dowiedział się, że już w styczniu tego roku zostało wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, o czym pełnomocnik skarżącego również go nie poinformował.
Kończąc uzasadnienie skargi, skarżący zarzucił organowi I instancji, że - wydając decyzję i ograniczając się do stosowania przepisu art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, co skutkowało doręczeniem decyzji tylko pełnomocnikowi - pozbawił go prawa do obrony, zwłaszcza biorąc pod uwagę okoliczność, że kontrolujący nie wyczerpał ustawowego obowiązku należytego zgromadzenia materiału dowodowego, co jest niezgodne z art. 187 §1 Ordynacji podatkowej, a czego dowodem jest dołączona do skargi kserokopia wniosku o uzupełnienie dochodzenia. Skarżący wskazał, iż pełnomocnictwo którego udzielił mecenasowi W.Z. nie czyniło go stroną postępowania oraz podkreślił, iż ze swojej strony dołożył wszelkich starań w celu uzyskania od pełnomocnika informacji na temat postępowania kontrolnego.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem.
W rozpatrywanej sprawie niesporne jest, że pełnomocnik skarżącego - adwokat W.Z. uchybił ustawowemu, wynikającemu z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania oraz, że termin ten nie został przywrócony, a skarga na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 czerwca 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 223/09.
Tym samym, zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada normie prawnej zawartej w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten jednoznacznie nakazuje organowi odwoławczemu wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, gdy odwołanie zostanie wniesione po upływie 14-dniowego terminu, co w sprawie miało miejsce, jak prawidłowo ustalił to organ odwoławczy.
Doręczenie decyzji na adres Kancelarii pełnomocnika - adwokata W.Z., a nie na adres skarżącego podatnika, było - wbrew zarzutom skargi - skuteczne i zgodne z przepisem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, stanowiącym, że: "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi."
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).