Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz 926 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...] określającą małżonkom Z. i E. O. zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w 2000 roku Z. O. prowadził wspólnie z M. R. pozarolniczą działalność gospodarczą w spółce cywilnej o nazwie P. H. – U. " X "z siedzibą [...]. Zyski i straty w spółce dzielono w równych częściach na dwóch wspólników. Natomiast E. O. uzyskiwała w 2000 r. dochód z dzierżawy nieruchomości.
W wyniku postępowania podatkowego wszczętego w sprawie określenia małżonkom Z.i i E. O., zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r., organ podatkowy I instancji stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej przez Z. O. o [...] zł oraz zawyżenia odliczenia od podstawy opodatkowania o kwotę [...] zł co znalazło wyraz w decyzji Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...] określającej małżonkom O. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.
Nie zgadzając się z ustaleniami zawartymi w powyższej decyzji Z. i E. O. złożyli odwołanie w wyniku, którego Izba Skarbowa [...] Ośrodek Zamiejscowy [...] uchyliła w całości decyzję organu I instancji i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania.
W ponownym postępowaniu Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego uzupełnił postępowanie dowodowe dopuszczając nowe dowody w sprawie poprzez przesłuchanie w charakterze świadka E. W. - właścicielkę biura rachunkowego prowadzącego na zlecenie s. c. " X. " księgi rachunkowe tej firmy oraz proboszcza obdarowanej Parafii Rzymsko-Katolickiej w [...] księdza A. O. W decyzji z dnia 24.10.2003r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego stwierdził, że nie doszło do zawyżenia kosztów natomiast dopuszczony dowód z przesłuchania księdza A. O. na okoliczność sprawozdania z wykorzystania darowizn otrzymanych w 2000 r. od Z. O. w ocenie organu nie wniósł nowych okoliczności w kwestii dotyczącej uprawnienia darczyńcy do odliczenia darowanych kwot od podstawy opodatkowania. W uzasadnieniu swojej decyzji Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że podatnicy okazali dokumenty dotyczące przekazanych darowizn z dnia [...] r., [...] r., r., [...] r., i [...] r., (Z. O.), 11.03.2000 r. (E. O.) o treści " sprawozdanie z wykorzystania darowizn za 2000 rok... darowizna, otrzymana od Pana Z. O., Pani E. O. w roku [...], na cele charytatywno-opiekuńcze, została rozdysponowana z wolą ofiarodawcy na:
- 1) dofinansowanie zakupu leków dla osób biednych
- 2) zakup paczek dla dzieci z ubogich rodzin z okazji Świąt wielkanocnych
- 3) zakup paczek dla dzieci z okazji Dnia dziecka
- 4) letni wypoczynek dzieci
- 5) zakup prezentów i upominków świątecznych z okazji Bożego Narodzenia
- 6) organizacja Wigilii dla osób samotnych i biednych
- 7) zakup odzieży zimowej dla rodzin najbiedniejszych", wystawiona przez Parafię Rzymsko-Katolicką p.w. [...] [...][ z dnia [...] r.
Jak wynika dalej z decyzji Naczelnika przedstawione dowody nie potwierdzają faktu wykorzystywania darowizn zgodnie z przeznaczeniem o jakim mowa w art. 55 ust 7 ustawy z dnia 12 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kociła Katolickiego Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz 154), który stanowi, że " darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym..., jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność". Jak stwierdził Naczelnik dokumenty przedłożone urzędowi określają jedynie cel darowizny natomiast nie określają rzeczywistego kosztu ich poniesienia. Z przepisu art. 55 wynika natomiast, że darczyńca zobowiązany jest do uzyskania pokwitowania wykonanej darowizny a także winien uzyskać od obdarowanego sprawozdanie z przeznaczenia przez Kościół otrzymanej darowizny na cele kultowe lub charytatywny w ciągu dwóch lat.
Sprawozdanie ze sposobu wykorzystania darowizny powinno mieć postać dokumentu zdatnego do uzasadnienia prawa do dokonania odliczeń. Dokument powinien mieć takie cechy, które pozwolą na sprawdzenie jego treści w postępowaniu podatkowym. W związku z tym sprawozdanie oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej ten dokument, powinno zawierać opis zdarzeń z taka dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów.
W wyniku przesłuchania księdza A. O. ustalono, iż przedłożenie przez Z. O. "sprawozdania" dotyczyły wszystkich darowizn (5-ciu) otrzymanych przez parafię w 2000 r. Parafia nie posiada szczegółowego zestawienia wydatków ponoszonych na poszczególne cele wymienione w " sprawozdaniu". Ksiądz A. O zeznał, iż każdorazowo po wykorzystaniu darowizny podatnicy E. i Z. O. byli ustnie informowani o sposobie ich wykorzystania, natomiast dokumenty związane z ilościowo wartościowym rozliczeniem wydatków na cele wymienione w " sprawozdaniu" zostały uznane za niepotrzebne i zniszczone.
W odwołaniu podatnicy wnieśli o uchylenie wydanej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie.
Uzasadniając swoje stanowisko podatnicy podnieśli, iż organ podatkowy pierwszej instancji kwestionując wysokość odliczenia od dochodu przekazanych darowizn na cele działalności charytatywno-opiekuńczej kościoła katolickiego, w sposób dowolny przyjął, iż rozliczenie sporządzone przez obdarowanego o wykorzystaniu darowizn na cele działalności charytatywno-opiekuńczej nie odpowiadają warunkom sprawozdania, o którym mowa w art. 55 ust 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Polsce. W wyniku tego zastosował rozszerzającą interpretację tego przepisu, naruszając przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zawarte w art. 2 ust 7, art. 8 ust 2 i art. 32.
Zarzut ten w ocenie odwołujących jest uzasadniony, ponieważ przepis art. 55 ust 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Polsce nie określa treści i formy sprawozdania. Natomiast obowiązek przedstawienie przez obdarowanego dla darczyńcy przedmiotowego sprawozdania ma tylko na celu sprawdzenie przez darczyńcę czy obdarowany wypełnił jego wolę. Ponieważ na bieżąco brali czynny udział w świadczeniu pomocy charytatywno-opiekuńczej przez obdarowaną parafię w związku z czym nie mieli żadnych wątpliwości, że darowane przez nich kwoty pieniężne wykorzystywane były przez obdarowanego zgonie z ich wolą, a otrzymane z parafii pisemne sprawozdania z wykorzystania darowizn o ogólnikowej treści uznali jako odpowiadające stanowi rzeczywistemu stosownie do art. 55 ust 7 powołanej ustawy. Okoliczności dotyczące wykorzystania darowizn zgodnie z wolą darczyńców potwierdził przesłuchany w charakterze świadka proboszcz Parafii pw. [...] [...] ksiądz A. O..
Powyższe dowody – w ocenie odwołujących się małżonków potwierdziły prawo do ich odliczenia w pełnej wysokości na podstawie art. 55 ust 7 powoływanej ustawy.
Po analizie akt sprawy oraz zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Skarbowej [...] zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 26 ust 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm.) darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu.
Natomiast stosowanie do art. 55 ust. 7 ustawy z 17.05.1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154) darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
Przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w części odnoszącej się do darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą prowadzoną przez kościelne osoby prawne stanowią przepisy szczególne w odniesieniu do regulacji prawnej zawartej w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zakres pojęciowy powołanego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje darowizny na działalność charytatywno- opiekuńczą prowadzona przez wszystkie jednostki wykonujące taką działalność, natomiast regulacja zawarta w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego odnosi się jedynie do darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą prowadzona przez kościelne osoby prawne. Niezbędnym warunkiem do skorzystania z prawa do wyłączenia z podstawy opodatkowania darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze kościelnej osoby prawnej w pełnej wysokości jest posiadanie przez darczyńcę pokwitowania odbioru darowizny oraz – najpóźniej po upływie dwóch lat od dnia jej przekazania-sprawozdania dotyczącego jej wykorzystania na działalność charytatywno- opiekuńczą przedstawionego przez kościelna osobę prawną.
Brak takiego sprawozdania oznacza, że nie została wypełniona dyspozycja zawarta w przepisie art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, a tym samym podatnik nie nabywa prawa do odliczenia od dochodu darowizny w części przekraczającej limit określony przepisem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Z akt sprawy wynika, że małżonkowie O. w 2000 r. na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej pw. [...] przekazali w gotówce darowizny na łączną kwotę [...] zł, z tego:
1.p. Z. O. kwotę [...] zł. Na podstawie pięciu umów darowizn i pokwitowań odbioru datowanych na [...] r. –[...] zł; [...]. - [...] zł; [...] r. – [...] [...] 2.p. E. O. kwotę [...] zł na podstawie umowy darowizny i pokwitowania odbioru z 11.03.2000r.
Na okoliczność darowanych kwot p. Z. O. przedłożył pięć umów darowizny wraz z pokwitowaniami odbioru kwot darowizn podpisanymi przez proboszcza obdarowanej parafii ks. A. O.. Natomiast p. E. O. przedłożyła jedną umowę darowizny i pokwitowanie jej odbioru również podpisane przez proboszcza parafii. Jako dowody wykorzystania przekazanych darowizn na cel wskazany w umowach podatnicy przedłożyli rozliczenia nazwane sprawozdaniami z wykorzystania darowizny za 2000 rok sporządzone przez proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej pw. [...]. Przy czym w rozliczeniu p. Z. O. sporządzonym w dniu [...] r. jest mowa o darowiźnie (jednej), podczas gdy podatnik dokonał w 2000 r. pięciu. Sprawozdanie nie podaje kwot wydatkowanych na podane w nim cele charytatywno-opiekuńcze. Przesłuchany na okoliczność treści tego sprawozdania jego wydawca proboszcz ks. A. O. potwierdził, iż sprawozdanie to dotyczy wszystkich pięciu darowizn otrzymanych przez parafię od p. Z. O. w 2000 r.
Po analizie opisanych dowodów organ odwoławczy podziela w całości stanowisko organu pierwszej instancji, że przedstawione do kontroli rozliczenia nazwane sprawozdaniem nie zawierają opisu zdarzeń ze szczegółowością pozwalającą na sprawdzenie przez organy podatkowe, czy darowizny zostały wykorzystane na cele wskazane w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego, tj. na cele charytatywno-opiekuńcze. Wobec braku określenia w tym przepisie formy sprawozdania słusznie organ podatkowy pierwszej instancji posłużył się definicją tego terminu wg znaczenia podanego w Słowniku Języka Polskiego (PWN -1978r.) w myśl, którego sprawozdanie to ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków, relacja, raport (...).
W zawartym w aktach sprawy rozliczeniach Parafii pw. [...] z 21.06.2001r. dotyczącego darowizny p. E. O. i z [...] r. odnoszącego się do darowizn p. Z. O. wskazane zostały tylko ogólnikowo różne cele charytatywno-opiekuńcze, bez podania wydatkowanych na nie kwot pieniężnych i osób którym pomocy udzielono. Podane jednak w taki sposób informacje są niemożliwe do sprawdzenia. Z protokołu przesłuchania w charakterze świadka proboszcza obdarowanej parafii wynika, iż dopiero w lipcu 2003 r. dowiedział się, iż sprawozdanie z wykorzystania darowizn na cele charytatywno-opiekuńcze musi mieć formę szczegółową. Na okoliczność rozdysponowania otrzymanych od małżonków Opala darowizn nie posiada żadnych dokumentów, gdyż przechowywane są one tylko przez jeden rok od daty zatwierdzenia tych wydatków przez " C" parafii, a po tym okresie są niszczone.
Nie sposób zauważyć, że waga i znaczenie sprawozdania z przeznaczeniem darowanych kwot zostały podkreślone w treści każdego z sześciu pokwitowań odbioru darowizn, których obdarowany zobowiązał się do przedstawienia darczyńcy w okresie dwóch lat rozliczenia z otrzymanej darowizny.
Zatem obdarowani wiedzieli o potrzebie prowadzenia szczegółowej ewidencji w zakresie wydatkowania darowanych kwot, bądź posiadania dowodów potwierdzających wydatkowanie kwot lub rzeczy osobom potrzebującym pomocy by wykazać podatnikowi, że darowizna została spożytkowana na wskazany przez niego cel.
W ocenie organu odwoławczego dowody, które przedłożyli małżonkowie Z. i E. O. na okoliczność przeznaczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą nie poddają się kontroli. Skoro więc ustawa o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego zobowiązuje podatników do uzyskania sprawozdania ze sposobu wykorzystania darowizny, nakłada tym samym na nich obowiązek wykazania uprawnienia do dokonywania odliczeń wysokości darowizny przy pomocy tego dokumentu.
Skoro pp. Z. i E. O. nie posiadają sprawozdań o wykorzystaniu darowizn na sumę [...] zł na cele działalności charytatywno-opiekuńczej obdarowanej kościelnej osoby prawnej stosownie do przepisu ust 7 art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Polsce, a także wobec faktu, że braku tego nie można było uzupełnić na podstawie dokumentów źródłowych obdarowanych Parafii, organ odwoławczy uznaje za słuszne stanowisko Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego zawarte w zaskarżonej decyzji, iż darowizny te nie mogą być odliczone od dochodu przed jego opodatkowaniem w pełnej wysokości w oparciu o przepis art. 55 ust. 7 powołanej ustawy lecz w tym wypadku będą miały zastosowanie przepisy art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zgodnie z tym przepisem podstawę obliczenia podatku stanowi dochód (z zastrzeżeniami niemającymi zastosowania w sprawie), po odliczeniu kwot darowizn między innymi na działalność charytatywno-opiekuńczą – łącznie do wysokości nieprzekraczającej 10% dochodu, a wysokość wydatków odnośnie przekazanej darowizny (ust. 7 art.
- 26) ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie.,
Znajdujące się w aktach sprawy pisemne akty darowizny i pokwitowania ich odbioru sporządzone przez proboszcza obdarowanej Parafii są dowodami odpowiadającymi warunkom przepisu ust. 7 art. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uprawniającymi do odliczenia dokonanych darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b do wysokości nieprzekraczającej 10 % dochodu.
Stanowiska tego nie może zmienić załączona do odwołania informacja Parafii z wykorzystania darowizn otrzymanych od podatników w 2000 r., bowiem dowód ten nie istniał w dacie zakończenia postępowania i wydania decyzji przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...]. Nr [...].
W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze z dnia 20.12.2003r. małżonkowie E. i Z. O. powtórzyli zarzuty jak w odwołaniu z dodatkowym wskazaniem, iż organ podatkowy drugiej instancji naruszył obowiązujące przepisy prawne zawarte w art. 210 § 1 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa odnoszące się do uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji oraz art. 191 i 187 § 1 tej ustawy dotyczące zasad postępowania dochodowego.
Zarzut ten według skarżących dotyczy braku ustosunkowania się w zaskarżonej decyzji do wyjaśnień Proboszcza obdarowanej Parafii potwierdzających, iż otrzymane od E. i Z. O. darowizny pieniężne wykorzystane były w całości na cele charytatywno-opiekuńcze prowadzone przez obdarowaną parafię i caritas parafialny.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.) odliczenie od dochodu przed opodatkowaniem podlegają darowizny na cele kultu religijnego i na działalność charytatywno-opiekuńczą, bezpieczeństwa publicznego, obrony narodowej, ochrony środowiska, dobroczynne, a także na cele związane z budownictwem mieszkaniowym dla samorządu terytorialnego i na budowę strażnic jednostek ochrony przeciwpożarowej, w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej, oraz ich wyposażenie i utrzymanie – łącznie do wysokości nieprzekraczającej 10 % dochodu.
Jednocześnie łączna kwota odliczeń z tytułu darowizn, w myśl postanowień art. 26 ust. 5, nie może przekroczyć 15 % dochodu. Generalna zasadą w przypadku darowizn na działalność charytatywno-opiekuńczą jest możliwość odliczenia kwoty stanowiącej nie więcej niż 10 % dochodu.
Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.), zgodnie z którym darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz – w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny – sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.
Zauważyć należy, iż powołany wyżej przepis art. 55 ust. 7 jest przepisem szczególnym w odniesieniu do unormowań zawartych w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Do skorzystania z ulgi podatkowej określonej w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, koniecznym było przedstawienie przez podatnika potwierdzenia odbioru przez obdarowanego darowizny oraz sprawozdania kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu tej darowizny na jej działalność charytatywno-opiekuńczą, przy czym sprawozdanie to winno być przekazane podatnikowi nie później niż dwa lata od uczynienia darowizny.
Zgodnie z art. 55 ust. 2 tej ustawy kościelne osoby prawne są zwolnione od opodatkowania z tytułu przychodów ze swojej działalności gospodarczej. W tym zakresie osoby te nie mają obowiązku prowadzenie dokumentacji wymaganej przez przepisy o zobowiązaniach podatkowych. Nie oznacza to jednak, że sprawozdanie takie nie powinno mieć postaci dokumentu zdatnego do ustalenia prawa do odliczeń. By sprecyzować wymogi stawiane sprawozdaniom, trafnie organy sięgnęły po wykładnię językową określenia " sprawozdanie". Dokonując językowej wykładni przepisu art. 55 ust. 7 w odniesieniu do użytego sformułowania " sprawozdanie" odwołać się można do słownika języka polskiego. Według Słownika języka polskiego PWN – Warszawa 1978 r. tom III " Sprawozdanie stanowić powinno przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wydatków, relację, raport..."
Dokument taki powinien mieć zatem takie cechy, które pozwalają na sprawdzenie jego treści w postępowaniu podatkowym. Zgodzić się należy z organami podatkowymi, że sprawozdanie, oprócz daty i podpisu osoby sporządzającej ten dokument, powinno zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów- ogólne wskazanie celu, na jaki przeznaczono darowiznę, nie spełnia wymogów ustawy, gdyż nie stanowi sprawozdania, jeśli w oświadczeniach brak jest jakichkolwiek danych na temat takiej działalności. Istotne jest, że obok tego, czy sprawozdanie spełnia formalne wymogi, sprawozdania w pojęciu języka polskiego, czy jest ono uzasadnione merytorycznie. Art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując na dwie przesłanki, które muszą być spełnione by darowizna mogła być odliczona od podstawy opodatkowania, nakłada na organ nie tylko obowiązek dokonania formalnej kontroli, tj. czy dokument jest i czy ma odpowiednią formę, ale także nie pomijanie innych okoliczności konkretnej darowizny.
Spełnienie warunków pod względem formalnym nie przesądza o ich merytorycznej poprawności, która także może stanowić przedmiot kontroli ze strony organów. Przed oceną treści sprawozdania przesądzone być musi, że darowizna faktycznie została przekazana na wskazany cel.
Mając na uwadze tak pojmowane warunki od spełnienia, których uprawnionym jest odliczenie od podstawy opodatkowania darowizny na działalność charytatywno- opiekuńczą, prawidłowe są ustalenia organu podatkowego, że skarżący spełnił pierwszą z w/w przesłanek i przedstawił pokwitowanie odbioru darowizny przez kościelna osobę prawną a także, że nie została spełniona przez skarżącego druga przesłanka do skorzystania z przedmiotowej ulgi.
Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że złożone przez skarżącego pismo Parafii Rzymsko-Katolickiej [...] nie jest sprawozdaniem, o którym mowa w art. 55 ust. 7 w/w ustawy. Słusznie zdaniem Sądu podniosły organy, że ogólne wskazanie celu, na jaki przeznaczono darowiznę, nie spełnia wymogów ustawy, gdyż nie stanowi sprawozdania. Ocenę sytuacji komplikuje okoliczność, że proboszcz Parafii [...] oświadczył (przesłuchany w charakterze świadka), że nie ma żadnej dokumentacji o wysokości przekazanych środków, nie potrafił też wskazać konkretnych danych odnośnie deklarowanych wydatków. Oświadczenie proboszcza Parafii podważa w ogóle możliwość sporządzenia sprawozdania przedłożonego przez skarżącego, albowiem – wobec panującej praktyki dokumentowania zdarzeń – nie sposób ustalić danych potrzebnych do jego sporządzenia.
Wskazać należy, że istotą sprawozdania z art. 55 ust. 7 w/w ustawy nie jest uzasadniony formalizm, ale możliwość kontroli, że środki z darowizny przeznaczone zostały rzeczywiście na wskazany cel charytatywno-opiekuńczy. Kontrola nie może opierać się jedynie na działaniu w zaufaniu do składanych oświadczeń, albowiem w konsekwencji zawieranych umów darowizny następuje zapłata podatku, należności publicznoprawnej, w niższej wysokości. Wszelkie odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania, do których zaliczyć należy wszelkie ulgi, muszą być ściśle interpretowane, a korzystanie z nich przez podatników musi umożliwiać organom kontrolę prawidłowej realizacji.
Zasadnie, zdaniem Sądu, organ zarzucił, iż brak jest w sprawozdaniu jakichkolwiek danych na temat owej działalności, ze nie spełnia wymogów ustawy z racji swoich zbyt ogólnikowych sformułowań. Rozliczenie sporządzone przez proboszcza zawiera ogólne wskazanie celu bez wskazania na rzecz kogo, co i kiedy zostało zakupione, nie zawiera opisu zdarzeń, nie zawiera wskazania dat.
W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły w niniejszej sprawie na zasadzie art. 122 Ordynacji podatkowej niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by w sprawie niniejszej uznać, że organy podatkowe nie działały wnikliwie, a ocena dowodów dokonana przez organy podatkowe nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach zakreślonych normą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej. Po to, by ocena dowodów nie była dowolna, musi być racjonalna i logicznie uzasadniona; nie można uznać, że ocena dokonana przez organy w sprawie jest dowolna. Jak to zostało wskazane wyżej, przeprowadzone dowody nie pozwalają na przyjęcie spornego sprawozdania jako odzwierciedlającego prawdziwe czynności i zakwestionowanie ich przez organy było w pełni uzasadnione, a wskazane uzasadnienie racjonalne. Organy stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zawarły wyczerpujące wskazania i omówienia faktów i dowodów istotnych w sprawie oraz przyczyn kwalifikacji tych dowodów.
Uznać zatem należy, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów postępowania w takim zakresie, aby to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Sąd uznał zatem, że w świetle materiału dowodowego organy zasadnie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), a zatem brak jest przyjęcia do podstawy opodatkowania skarżącego darowizny dokonanej na działalność charytatywno-opiekuńczą Kościoła Katolickiego w pełnej wysokości.
Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niezasadną oddalił.