Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 sierpnia 2014 r. C. T. złożył wniosek o wyłączenie sędziego WSA W Szczecinie Kazimierza Maczewskiego od rozpoznawania sprawy o sygn. akt SA/Sz 240/14 z powodu "działania na szkodę strony", "nieuznania wnioskodawcy w innym postepowaniu jako strony", "drastycznego dyskryminowania poprzez wielokrotne stwierdzenie nieprawdy, mataczeniu w sprawie", "nietrzymaniu konstytucyjnych norm w orzekaniu", chwytaniu spraw z nazwiskiem T., aby orzekać 4 razy w tej samej sprawie, pozbawianiu wnioskodawcy praw, "drastycznego naruszania konstytucyjnie gwarantowanej bezstronności i rzetelności".
W dniu 7 listopada 2014 r. ww. sędzia Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczył, że nie pozostaje ze skarżącym w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności przy orzekaniu w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Instytucja wyłączenia sędziego sprowadza się do eliminowania wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt I SK 19/02, OTK ZU nr 7/A/2004, poz. 67).
W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., ustawodawca uregulował powyższą instytucję w rozdziale 5 w art. 18-24.
W art. 18 § 1 P.p.s.a. wskazano enumeratywnie na przyczyny wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postepowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności.
Natomiast w art. 19 P.p.s.a. przewidziano, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego w danej sprawie. W trybie tego przepisu wyłączeniu podlega sędzia, który z określonej przyczyny mógłby być zainteresowany wynikiem sprawy lub uprzedzony do strony (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie istnieją powody obligatoryjnego wyłączenia ww. sędziego w trybie art. 18 P.p.s.a. jak również brak jest okoliczności uzasadniającej zastosowanie art. 19 P.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 22 § 2 P.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień, przez sędziego którego wniosek dotyczy. Przy czym autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości obowiązana jest wykazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 266/08, opublikowany w LEX nr 494282).
Tymczasem z oświadczenia złożonego przez ww. sędziego wynika, że pomiędzy ww. sędzią a skarżącym nie zachodzi stosunek osobisty, który mógłby mieć wpływ na orzekanie w sprawie, jak i inne powody uzasadniające wyłączenie w trybie art. 18 czy art. 19 P.p.s.a. Wyjaśnienie to nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału znajdującego się w sprawie, a skarżący w uzasadnieniu wniosku o wyłączenie nie podał, ani nie uprawdopodobnił takich okoliczności, które podważałyby wiarygodność tego wyjaśnienia.
Należy podkreślić, że wątpliwość, co do bezstronności sędziego musi wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Wątpliwość ta musi być przy tym realna, a nie potencjalna. Natomiast wyjaśnienia wskazane we wniosku, nie stanowią o okolicznościach mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziego w przedmiotowej sprawie.
Argumentacja skarżącego jak i akta sprawy nie potwierdzają, aby ww. sędzia posiadał jakiekolwiek subiektywne nastawienie do strony. Wywodzenie przez skarżącego, że ww. sędzia działa na szkodę skarżącego i jego żony, nie uznaje skarżącego za stronę w innym postępowaniu, "drastycznie dyskryminuje poprzez wielokrotne stwierdzenie nieprawdy, mataczy w sprawie", "nie trzyma konstytucyjnych norm w orzekaniu" czy też "chwyta spraw z nazwiskiem T., aby orzekać 4 razy w tej samej sprawie", pozbawia stronę praw czy też "drastycznie narusza konstytucyjnie gwarantowaną stronie bezstronność i rzetelność", stanowi jedynie osobistą ocenę strony, niestanowiącą o wystąpieniu obiektywnej przesłanki wyłączenia ww. sędziego. Podkreślić należy, że sam fakt, że ww. sędzia orzekał w innej sprawie, w której skarżący był stroną, nie przesądza o powstaniu jakiegokolwiek osobistego stosunku do skarżącego, uzasadniającego wątpliwość co do braku bezstronności sędziego. Również podejmowanie w toku postępowania sądowego czynności, które nie satysfakcjonują skarżącego, nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o wyłączenie.
W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego czy materialnego należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Natomiast sąd rozpoznający wniosek o wyłączenie sędziego nie bada prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (postanowienie SN z 28 sierpnia 1996 r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59 oraz postanowienie NSA z dnia 5 września 2008 r., I OZ 665/08, LEX nr 440113, a także T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wydanie 2, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 192).
Reasumując należy wskazać, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego.
Wobec powyższego, stosownie do art. 22 § 1 i § 2 ustawy P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.