Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 16 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 242/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] i Miasta S. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono Skarbowi Państwa P. M. (dalej: "Nadleśnictwo", "Skarżący") stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł.

Na podstawie akt sprawy oraz zaskarżonej decyzji ustalono następujący stan faktyczny sprawy.

Pismem z dnia [...] r. (wpływ do organu – [...] r.), Nadleśnictwo wystąpiło do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] rok w kwocie [...]zł i wiążącej się z tym niedopłaty w podatku leśnym na kwotę [...]zł, co dawało ogólną nadpłatę w wysokości [...] zł. Nadleśnictwo w ww. wniosku wskazało, że błędnie zadeklarowało podatek o nieruchomości za rok [...] w wysokości [...] zł i go uiściło na rachunek gminy S. (dalej "Gmina"). Do wniosku dołączono korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za [...] r. [...] deklaracji dotyczyła gruntów o łącznej powierzchni [...] m2 zajętych pod napowietrzne linie elektroenergetyczne, stanowiące własność przedsiębiorstw energetycznych.

W uzasadnieniu wniosku Nadleśnictwo wskazało, że niesłusznie zapłaciło za ww. grunty podatek od nieruchomości z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów zajętych na działalność gospodarczą, ponieważ faktycznie z umowy zawartej z operatorem energetycznym wynika, że operator uzyskał prawo do sporadycznego korzystania z gruntów w celu wykonania jedynie wymienionych w umowie czynności związanych z utrzymaniem urządzeń przesyłowych, nie pozbawiając jednak Nadleśnictwa możliwości korzystania z gruntów, gdyż ograniczenie korzystania z części nieruchomości nie wiąże się z całkowitym uniemożliwieniem korzystania z tych nieruchomości przez podmiot, który zgodnie z prawem nim zarządza. Nadleśnictwo wyjaśniło także, że udostępnienie gruntów pod liniami energetycznymi w celu niezbędnej wycinki drzew i krzewów odbywa się co 3-5 lat, zaś oględzin linii - raz na rok dla linii 110 kV i raz na 5 lat dla linii 15 kV; pomiarów uziemień lub napięć rażenia słupów dokonuje się raz na 5 lat, a przeglądu linii napowietrznych - raz na 15-20 lat.

W takiej sytuacji, zdaniem Nadleśnictwa, trudno mówić o trwałym zajęciu gruntów. Nadleśnictwo podkreśliło przy tym, że nie doszło do przeniesienia posiadania wymienionych gruntów pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi, ponieważ operator energetyczny jedynie korzysta z nich w ściśle wskazanym w umowie zakresie. W ocenie Nadleśnictwa, powyższe dowodzi, że sposób wykorzystywania gruntu przez operatora energetycznego nie wpływa na możliwość korzystania z niego przez Nadleśnictwo. Nadleśnictwo wskazało również, że z tytułu posadowienia na jego gruncie infrastruktury elektroenergetycznej nie czerpie żadnych korzyści związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i jedyne, co uzyskuje od operatora energetycznego, to wyrównanie uiszczonych podatków.

Zdaniem Nadleśnictwa, za podstawę wymiaru podatków należy uznać dane zawarte w powszechnej ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowe grunty stanowią zaś użytki rolne i leśne, co powinno skutkować naliczeniem podatku leśnego lub rolnego, a nie podatku od nieruchomości. Ponadto Nadleśnictwo wskazało, że problem niewłaściwej interpretacji przepisów dotyczących opodatkowania gruntów zajętych przez napowietrzne linie elektroenergetyczne, został rozwiązany ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1588) – dalej: "ustawa nowelizująca".

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci:

1. - umów ustanowienia służebności przesyłu zawartych z Operator A,
2. – dalej: "Operator") w formie aktów notarialnych;
3. - zestawienia gruntów Nadleśnictwa położonych w Gminie.

W konsekwencji, w dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję, w której odmówił Nadleśnictwu stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł oraz stwierdził bezskuteczność złożonej korekty deklaracji na podatek leśny i podatek od nieruchomości za rok [...].

Decyzję tę organ podjął na podstawie na podstawie art. 207 i art. 210 w zw. z 75 § 1 i art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 81b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) – dalej: "o.p".

Organ I instancji przytoczył treść ww. przepisów u.p.o.l. oraz art. 81b § 2a o.p. i podał, że kwestią sporną jest opodatkowanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi, na których posadowione są linie energetyczne firmy prowadzącej działalność gospodarczą polegającą na przesyłaniu energii elektrycznej, tj. działalności innej niż leśna. Organ I instancji wskazał, że z uwagi fakt, iż sporne grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, grunty (lasy) te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i w ocenie organu, grunty nie mogą być wykazane w korekcie deklaracji na podatek leśny.

Nadleśnictwo złożyło odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniosło zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (tj. art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7 oraz ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., a także art. 1 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1821 ze zm.) – dalej: "u.p.l.") oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, (tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p.) i wniosło o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium wydało w dniu [...] r. decyzję, w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności Kolegium za chybione uznało zarzuty co do naruszenia przez organ I instancji przepisów proceduralnych, które miały doprowadzić do niedokonania ustaleń, czy grunt leśny stanowiący pas pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i czy stan ten wyklucza wykonywanie na tym gruncie działalności leśnej. Podniosło, że to samo Nadleśnictwo ograniczyło swą działalność na gruntach, które oddało Operatorowi na pasy technologiczne zabezpieczające przesył energii elektrycznej i to na podstawie umów ustanowienia służebności przesyłu organ I instancji ustalił, że na pasach gruntu leśnego wyznaczonego na zabezpieczenie działalności gospodarczej, przedsiębiorstwa energetycznego, która to działalność jest realizacją celów publicznych polegających na zaopatrzeniu kraju w energię elektryczną, nie jest wykluczona działalność leśna, a jedynie, że działalność ta doznaje znacznego ograniczenia poprzez konieczność spełnienia wymogów przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie zapewnienia bezpiecznego i bezawaryjnego przesyłu energii elektrycznej odbywającej się nad rzeczonym pasem gruntu.

Kolegium wskazało także, że zakres i rodzaj czynności wykonywanych na przedmiotowych działkach gruntu przez Operatora określają umowy ustanowienia służebności przesyłu (art. 3051) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.) – dalej: "k.c.", do którego te umowy się odwołują.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zgromadził w aktach sprawy materiał dowodowy na tyle jednoznaczny, że deklaracja na podatek od nieruchomości złożona przez Nadleśnictwo na druku urzędowym DN-1 w dniu [...]. znajduje uzasadnienie, co oznacza, że zapłacona kwota podatku była należna i nie może być mowy o nadpłacie.

Organ odwoławczy wskazał, że grunt przeznaczony na realizację zadań gospodarczych Operatora nie jest stricte gruntem leśnym, ponieważ prowadzenie na nim gospodarki leśnej jest mocno ograniczone. Przede wszystkim niemożliwe jest hodowanie na tym gruncie drzewostanów. Zwrócił uwagę, że Operator na podstawie umowy służebności był posiadaczami prawa służebności przesyłu obciążającej grunt pod liniami elektroenergetycznymi. Ustanowienie prawa służebności gruntu przeznaczonego na realizację przesyłu energii elektrycznej spowodowało, że grunty były zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez Operatora. Stan ten był trwały i permanentny, co oznacza, że do zajęcia gruntu na działalność dochodziło nie tylko wtedy, gdy wkraczały na te grunty ekipy remontowe, konserwatorskie, czyli poruszali się po nim fizycznie pracownicy Operatora.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że trwałość zajęcia gruntu na działalność gospodarczą Operatora polega na tym, że przez linie napowietrzne przebiegające nad gruntem odbywa się ciągły i nieprzerwany przesył energii elektrycznej, to zadaniem tego gruntu jest zapewnienie ciągłego, nieprzerwanego, bezpiecznego i bezawaryjnego przesyłu tej energii. Podporządkowanie to ogranicza prowadzenie gospodarki leśnej na gruncie obciążonym służebnością. W tej sytuacji słuszne jest opodatkowanie spornych gruntów stawką jak za grunt związany z działalnością gospodarczą.

W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisami. W jego toku zgromadzono wystarczający dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy, Nadleśnictwo miało zapewnione prawo do czynnego udziału w postępowaniu na każdym etapie sprawy, zaś w treści decyzji wyczerpująco opisano dowody, stan prawny mający zastosowanie w sprawie i wnioski, które doprowadziły do podjęcia rozstrzygnięcia.

Nadleśnictwo wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Kolegium, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. 1) przepisów prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7 oraz ust. 3 pkt 2 u.p.o.l., a także art. 1 ust. 1, 2 i 3 u.p.l., przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zajęcie lasu na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza również sytuację, gdy na gruncie leśnym stanowiącym pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi znajdują się te urządzenia, a operator linii wykonuje sporadycznie czynności związane z konserwacją urządzeń przesyłowych, co nie wyłącza prowadzenia na tym terenie działalności leśnej, pomimo że prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić dopiero wtedy, gdy wykonywanie działalności gospodarczej wyklucza całkowicie prowadzenie na danym obszarze działalności leśnej; zatem obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za grunt leśny powstaje dopiero w sytuacji, gdy ten grunt jest stale zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia choćby ograniczonej gospodarki leśnej, a nie jedynie sporadycznie zajmowany w celu dokonania czynności mających zawiązek z prowadzaniem działalności gospodarczej;
2. 2) art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l., przez ich niezastosowanie i przyjęcie, że grunty, nad którymi przebiegają napowietrzne linie energetyczne są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, co powinno skutkować opodatkowaniem Nadleśnictwa podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla działalności gospodarczej, podczas gdy w rzeczywistości grunty nie są w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego, a działalność wykonywana na tych gruntach przez przedsiębiorstwo energetyczne ma charakter incydentalny, zatem grunty te nie są związane z działalnością gospodarczą, ani zajęte na taką działalność, a co za tym idzie nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości;
3. 3) przepisów proceduralnych, w tym w szczególności przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p., przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy w zakresie sposobu wykorzystania gruntów położonych pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi oraz nieustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania gruntów i rodzaju prowadzonej działalności na gruntach pod liniami elektroenergetycznymi będących przedmiotem niniejszej sprawy;
4. 4) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p., przez:
5. a) niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących, w szczególności następującej okoliczności - czy grunt leśny w zarządzie Nadleśnictwa stanowiący pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i czy ten stan wyklucza wykonywanie na tym gruncie działalności leśnej;
6. b) zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i niedokonanie samodzielnie ustaleń faktycznych dotyczących istotnych dla sprawy okoliczności, w tym tego, czy grunt leśny w zarządzie Nadleśnictwa stanowiący pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i czy ten stan wyklucza wykonywanie na tym gruncie działalności leśnej.

W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów, podnosząc w szczególności, że z punktu widzenia przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w aktualnej ewidencji gruntów, w związku z czym, w przypadku, gdy grunty leśne, stanowiące przedmiot sporu, określone są w klasyfikacji jako "Ls", więc podlegają opodatkowaniu zgodnie z podatkiem leśnym. Natomiast obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za grunt leśny powstaje dopiero w sytuacji, gdy ten grunt jest stale zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia choćby ograniczonej gospodarki leśnej, a nie jedynie sporadycznie zajmowany w celu dokonania czynności mających zawiązek z prowadzaniem działalności gospodarczej. Na potwierdzenie prezentowanego stanowiska przywołał również uzasadnienie projektu ustawy reformującej.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy organ podatkowy zasadnie odmówił Nadleśnictwu stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w związku z opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości - stawką jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - znajdujących się w zarządzie Skarżącego gruntów leśnych pod napowietrznymi liniami energetycznymi, należącymi do Operatora.

Jak wynikało z akt, w deklaracji z dnia [...] r. na podatek od nieruchomości za rok [...] Nadleśnictwo wykazało: powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] m2 (stawka podatku- [...] zł; kwota podatku- [...] zł); powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych- [...] m2 (stawka podatku - [...] zł; kwota podatku - [...] zł); powierzchnia gruntów pozostałych- [...] m2 (stawka podatku - [...] zł; kwota podatku - [...] zł). Łącza kwota podatku wyniosła - [...] zł.

W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęła korekta deklaracji na podatek od nieruchomości za rok [...], w której oprócz ww. danych (identycznych jak w deklaracji "pierwotnej"), Nadleśnictwo w części E3- wykazało budowlę (ogrodzenie osad leśnych w miejscowościach [...] i [...]) i wskazał podstawę opodatkowania- [...] zł, stawkę podatku- 2% (wartości budowli) oraz kwotę podatku- [...] zł. Wobec czego, łącza kwota podatku wyniosła - [...] zł.

W spornej korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości za rok [...], nadleśnictwo wskazało w części D.1. – powierzchnia gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – [...] m2; kwota podatku- [...] zł. Ponadto wykazało powierzchnię użytkową budynków mieszkalnych- [...] m2 (stawka podatku - [...] zł; kwota podatku - [...] zł); powierzchnię gruntów pozostałych- [...] (stawka podatku - [...] zł; kwota podatku - [...] zł). Wobec czego, łącza kwota podatku wyniosła - [...] zł.

Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku.

Jak wynika z art. 75 § 1 o.p., jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Przy czym, w myśl art. 75 § 3 o.p., jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Stosownie zaś do art. 75 § 4 o.p., jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne. Na podstawie art. 75 § 4a o.p., w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty.

Ponadto zgodnie z art. 81b § 2a o.p., korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty.

Stosownie do art. 210 § 1 o.p., decyzja zawiera:

1. 1) oznaczenie organu podatkowego;
2. 2) datę jej wydania;
3. 3) oznaczenie strony;
4. 4) powołanie podstawy prawnej;
5. 5) rozstrzygnięcie;
6. 6) uzasadnienie faktyczne i prawne;
7. 7) pouczenie o trybie odwoławczym - jeżeli od decyzji służy odwołanie;
8. 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, a jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny, podpis zaufany albo podpis osobisty.

Na podstawie art. 210 § 4 o.p., uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Organy podatkowe, prowadząc postępowanie podatkowe zobowiązane są też do przestrzegania przepisów procesowych, m.in. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania podatkowego naruszyły ww. przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać na treść wniosku Nadleśnictwa o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok [...], gdzie Skarżący określił nadpłatę w tym podatku na kwotę [...]zł i niedopłatę w podatku leśnym w wysokości [...] zł, w wyniku czego żądana przez niego nadpłata w ww. podatku wynosiła [...] zł. Organ I instancji winien odczytać ww. wniosek, że podatnik domaga się stwierdzenia nadpłaty w spornym podatku w kwocie [...]zł. Kwestia niedopłaty w podatku leśnym była poboczna i wiązała się z możliwością zarachowania nadpłaty na zaległość w innym zobowiązaniu podatkowanym w sytuacji, gdyby organ podatkowy podzielił stanowisko podatnika co do zasadności żądanej nadpłaty.

Natomiast organ I instancji w swojej decyzji odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. w wysokości [...] zł, a więc w kwocie wyższej niż żądana przez Nadleśnictwo. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera wyjaśnienia tej okoliczności. Także uzasadnienie organu II instancji milczy w tej kwestii. W ocenie Sądu, organy obu instancji naruszyły zatem art. 210 o.p. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Skoro organy rozpoznawały sprawę z uwagi na złożony przez Skarżącego wniosek o stwierdzenie nadpłaty, winny w decyzjach wskazać odpowiednie przepisy i je omówić oraz w sposób właściwy uzasadnić swoje rozstrzygnięcia. Wobec przyjęcia przez organ I instancji, że korekta deklaracji na ww. podatek złożona przez Nadleśnictwo wraz wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty była nieprawidłowa to organ podatkowy w decyzji powinien również wypowiedzieć się co do prawidłowości korekty deklaracji na ww. podatek złożonej przez Skarżącego w dniu [...] r. Tym bardziej, że ww. deklaracja (korekta deklaracji) zawierała inne dane niż deklaracja "pierwotna". Wskazać należy, że z akt nie wynikało, żeby organ I instancji kwestionował ww. korektę deklaracji.

Zauważyć należy również, że zgodnie z art. 81b § 2a o.p., w przypadku odmowy stwierdzenia nadpłaty w danym podatku przez organ I instancji, informacja o bezskuteczności korekty powinna być zamieszczona w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak jest podstaw do zmieszczenia tej informacji jako odrębnego punktu w sentencji rozstrzygnięcia.

Zwrócić należy też uwagę, że w sentencji rozstrzygnięcia organ I instancji niezasadnie zawarł informację o bezskuteczności korekty deklaracji na podatek leśny. Wskazać należy, że niniejsza sprawa nie dotyczyła podatku leśnego i rozstrzygnięcia organów podatkowych obu instancji nie były związane z tym podatkiem

W aktach sprawy brak jest informacji czy organ I instancji rozstrzygnął sprawę w związku ze złożoną przez Skarżącego korektą deklaracji na podatek leśny za rok [...]. Wobec złożenia ww. korekty organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie podatkowe na podstawie art. 21 § 3 o.p. i jeśli nie zgadza się ze złożoną przez podatnika korektą deklaracji określić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy uwzględni powyższe wskazania Sądu i wyda stosowne rozstrzygnięcie w oparciu o odpowiednie przepisy.

W ocenie Sądu, na tym etapie postępowania przedwczesne było ustosunkowanie się do zarzutów merytorycznych skargi.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit.c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).

Na rzecz Skarżącego zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł, w tym [...] zł tytułem wpisu, [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika i [...] zł tytułem opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa.