Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] pozostawiające bez rozpoznania wniosek A. W. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej (art. 169 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej).
W motywach podano, że wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą nie spełniał wymogów określonych w art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie zawierał informacji o otrzymanej pomocy publicznej w ciągu ostatnich [...] lat, określonej w art. 37 ust.1 bądź ust. 3 ustawy z 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.), w związku z art. 67 b Ordynacji podatkowej. Podatnik wezwany został do uzupełnienia tego braku w terminie 7dni, w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej z odpowiednim pouczeniem, lecz braku tego nie uzupełnił. Złożył jedynie oświadczenie o stanie majątkowym, rodzinnym i o ciężarach finansowych, ale po upływie w/w 7 dniowego terminu.
Organy podatkowe zgodnie uznały, że wniosek podatnika nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa i dlatego zasadne było pozostawienie go bez rozpoznania.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W. przedstawił okoliczności, w których doszło do powstania zaległości podatkowych bez jego winy oraz aktualną sytuację majątkową, rodzinną i finansową, w świetle której nie jest w stanie spłacić zadłużenia jednorazowo. Podał też, że do tej pory nie korzystał z żadnych ulg ani żadnej pomocy ze strony Państwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skargę należało uznać za uzasadnioną. Art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej przewiduje, że podanie (wniosek) powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.
Wniosek skarżącego z [...] spełniał zasadnicze wymagania formalne powołanego przepisu, zawierał bowiem treść żądania (rozłożenia na raty zaległości w podatku VAT),imię i nazwisko oraz adres i podpis wnioskodawcy.
Kwestia czy wniosek skarżącego powinien czynić zadość także innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych, w tym przypadku w ustawie o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, wymaga wyjaśnienia czy wnioskowana ulga stanowi pomoc publiczną w rozumieniu tej ustawy.
Art. 67 b § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:
1/ które nie stanowią pomocy publicznej, 2/ które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;
3/ które stanowią pomoc publiczną udzielaną na cele wskazane w podpunktach a-m.
Ustawa nie definiuje pojęcia ulg, które nie stanowią pomocy publicznej, dlatego należy się posłużyć, a contario definicją (określeniem) pomocy publicznej.
Zgodnie z art. 87 TWE wsparcie dla przedsiębiorców uznawane jest za pomoc publiczną, jeżeli jednocześnie spełnione są następujące warunki:
- - udzielane jest przez państwo lub ze środków państwowych,
- - powoduje uzyskanie korzyści przez przedsiębiorstwo na warunkach dogodniejszych niż oferowane na rynku,
- - ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określone przedsiębiorstwo albo produkcję określonych towarów),
- - grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi U.E.
W obwieszczeniu Komisji Europejskiej o zastosowaniu zasad z zakresu pomocy państwa wobec środków dotyczących bezpośredniego opodatkowania działalności gospodarczej (Dz.Urz. WEC 384/3 z 10 grudnia 1998r.) stwierdzono, że działania administracji podatkowej mające na celu optymalizację długów nie stanowią pomocy publicznej, przy czym chodzi jedynie o działania, które nie pomniejszają dochodów publicznych, ale także których celem jest odzyskanie należności, lecz w późniejszym czasie. Rozłożenie należności na raty stanowi działanie optymalizujące, które nie pomniejsza dochodów państwa, jego celem jest odzyskanie należności w późniejszym czasie. Tego rodzaju pomoc nie ma charakteru publicznego.
W świetle powyższego za bezpodstawne należy uznać stanowisko organów podatkowych, że wniosek skarżącego o rozłożenie zaległości podatkowej na raty, oprócz zasadniczych wymagań z art. 168 § 2 Ordynacji podatkowej, powinien także spełniać wymagania określone w ustawie o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ponieważ wnioskowana ulga nie stanowi pomocy publicznej.
Tym samym nie było podstaw z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do pozostawienia wniosku bez rozpoznania z tego powodu.
Z tych względów należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji postanawiając o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.