Uzasadnienie
S K złożył w dniu 13 marca 2013 r. skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 180/12 zakończonej wyrokiem z dnia 9 maja 2012 r., w której oddalono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. W skardze żądał uchylenia ww. wyroku, rozpoznania sprawy na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej i jej uchylenia.
Jako podstawę wznowienia skarżący podał art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej "Ppsa".
Skarżący podał, że zadzwonił 29 stycznia 2013 r. do księgowości w Urzędzie Skarbowym i dowiedział się, iż w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 180/12 zapadł wyrok. Skarżący wskazał, że udał się do sądu i zapoznał się z aktami sprawy. Skarżący podał, że zawiadomienie o rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. nie zostało mu doręczone i nie otrzymał awiza o pozostawieniu przesyłki, zawierającej ww. zawiadomienie w urzędzie pocztowy. Ponadto, skarżący wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie ma zapisów o datach jego awizowania i kiedy nastąpił jej zwrot do sądu, jednak informacje te wynikały z pieczęci na kopercie.
Skarżący wskazał, że na przedmiotowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zaznaczono, że zawiadomienie o złożeniu przesyłki w placówce pocztowej UPT [...]2 pozostawiono w skrzynce listowej. Skarżący podał, że nie było to możliwe, gdyż lokal położony w S przy ul. P, gdzie ona zamieszkuje nie posiada skrzynki listowej. Skrzynka listowa nie była zamontowana też na drzwiach ww. lokalu. Na poparcie swoich twierdzeń, skarżący złożył pismo z [...] r. urzędu pocztowego nr [...] o braku w 2012 r. skrzynki pocztowej oddawczej. Zdaniem skarżącego, został naruszony art. 73 Ppsa. Skarżący na poparcie swojego stanowiska przywołał orzeczenia sądów administracyjnych, w tym orzeczenia sądów w jego innych sprawach.
Sąd podjął czynności wyjaśniające i zwrócił się o wyjaśnienia do urzędu pocztowego [...] w sprawie zawiadomienia skarżącego o rozprawie z 9 maja 2012 r. Z informacji ww. urzędu z 10 kwietnia 2013 r. wynikało, że pod adresem S ul. P brak było skrzynki oddawczej, lecz przesyłki i awiza zostawiano w drzwiach adresata. Listonoszka, która obsługiwała ten rejon, prawdopodobnie opracowała potwierdzenie odbioru w obsłudze rejonu i przez pomyłkę podkreśliła, że awizo zostawiła w skrzynce adresata zamiast w drzwiach adresata. Urząd wskazał, że awizo nr [...] zostało umieszczone [...] r. w drzwiach adresata.
Na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2013 r. Sąd dokonał zbadania skargi pod względem formalnym. Sąd ustalił, że skarżący dochował terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 277 Ppsa i żądanie jego oparte jest na ustawowej przesłance wynikającej z art. 271 pkt 2 Ppsa.
W związku z powyższym, Sąd skierował skargę na rozprawę.
Na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. Sąd połączył badanie dopuszczalności skargi z jej rozpoznaniem na podstawie art. 281 Ppsa.
Na rozprawie skarżący poparł skargę i podniósł, że kwestia prawidłowości i skuteczności doręczania mu przesyłek w toku postępowania administracyjnego była już przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i wskazała, że skarżący notorycznie uchyla się od odbierania przesyłek. Ponadto, skarżący wbrew obowiązki z art. 37 ust. 1 Prawa pocztowego nie zainstalował skrzynki pocztowej.
Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt I SA/Sz 180/12.
Sąd zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Skarga została złożona w terminie, określonym w art. 277 Ppsa.
Brak możliwości działania strony, jako jedna z przesłanek wznowienia postępowania sądowego na gruncie art. 271 pkt 2 Ppsa powiązana jest z naruszeniem przepisów prawa jako przyczyną pozbawienia możności działania.
Do jej zastosowania niezbędne jest zatem uprzednie stwierdzenie naruszenia art. 73 Ppsa. Przepis ten wskazuje zaś w § 1 - § 3 na sposób złożenia pisma w placówce pocztowej oraz umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia o tym fakcie, określając w § 4 tego przepisu skutek niepodjęcia pisma we wskazanych wcześniej terminach. Unormowana w ten sposób fikcja prawna doręczenia, mająca na celu realizację zasady szybkości postępowania oraz ochrony interesów stron, zakłada domniemanie faktyczne, opierające się na wypełnieniu warunków wskazanych w art. 73 § 1-3 Ppsa. Może ono być wzruszone, jeżeli wykaże się, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością lub też, iż warunki te nie miały miejsca w konkretnym przypadku doręczenia danego pisma. Wówczas przesłanka naruszenia tego przepisu prawa może wypełnić warunek wskazany w art. 271 pkt 2 Ppsa w warunkach przyjęcia, że wynikający z tego faktu brak wiedzy o rozprawie przez sądem I instancji spowodował pozbawienie możności działania strony.
Sąd, dokonując oceny przesłanki wskazanej przez skarżącego dotyczącej doręczenia zastępczego zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 9 maja 2012 r., wskazał, że ww. zawiadomienie zostało skarżącemu doręczone prawidłowo na podstawie art. 73 Ppsa przez zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej na drzwiach mieszkania adresata, co wynikało z pisma urzędu pocztowego z 10 kwietnia 2013 r.
Jak wynika z koperty, zawierającej przedmiotowe zawiadomienie (k.115 akt o sygn. I SA/Sz 180/12) posiada stempel "[...]"- dotyczący daty pierwszego awiza, pieczęć- "awizowano powtórnie" wraz ze stemplem "[...]" oraz pieczęć "zwrot nie podjęto w terminie " wraz ze stemplem "[...]". Z powyższego wynika, że warunki z art. 73 Ppsa zostały dochowane przez urząd pocztowy. Powyższy przepis nie zawiera regulacji o obowiązku zaznaczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma dat jego awizowania i kiedy nastąpił zwrot przesyłki do sądu. Wobec powyższego nie świadczy to o nieprawidłowości wynikających z ww. przepisu.
Regulacja art. 73 Ppsa, wprowadzając domniemanie doręczenia, zakłada, że wykonanie przez podmiot doręczający obowiązków tam wskazanych oznacza realizację normy wyrażonej w tym przepisie. Aby zatem argumentacja skarżącego powołująca się na nieprawidłowości w tym zakresie w innych jego sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne mogła być skuteczna, bowiem winna być ona związana z konkretnymi kwestionowanymi uchybieniami. Powoływanie się na nieprawidłowości, które miały miejsce w innych przypadkach niż ten, który ma stanowić podstawę wznowienia, rozszerzałoby możliwości wzruszania rozstrzygnięć sądowych ponad ramy wyznaczone przez prawodawcę i zmieniając ciężar obalania domniemania o doręczeniu zastępczym na gruncie art. 73 Ppsa i w istocie niweczyłoby jego ratio legis.
Wobec powyższego, Sąd uznał, że przesłanka art. 271 pkt 2 Ppsa, wskazana przez skarżącego w skardze, okazała się merytorycznie niezasadna i na podstawie art. 282 § 2 Ppsa oddalił skargę o wznowienie postępowania.