Uzasadnienie
D. R., reprezentowany przez adwokata D. N., wraz ze złożoną skargą kasacyjną od postanowienia Sądu z dnia 19 czerwca 2008 r. odrzucającego skargę, wystąpił do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 lipca 2008 r. ustalono wpis od skargi kasacyjnej w sprawie w wysokości 100 zł.
Skarżący wskazał, że okolicznością uzasadniającą złożenie w/w wniosku jest brak środków finansowych pozwalających na uiszczenie wpisu od skargi, spowodowany niesłusznie, jego zdaniem, naliczonym zobowiązaniem podatkowym w kwocie 767.902,45 zł. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że prowadzi on samodzielne gospodarstwo domowe. Skarżący wskazał, że posiada samochód osobowy marki "Citroen Xsara".
Źródłem utrzymania skarżącego są dochody z działalności gospodarczej w wysokości, jak wskazał, 5.000,00 zł brutto, z kolei miesięczne wydatki to:
- 1) czynsz za mieszkanie,
- 2) raty 250 zł,
- 3) paliwo i amortyzacja samochodu 600 zł,
- 4) opłaty firmowe 1.200 zł,
- 5) komornik 650 zł,
- 6) wydatki na życie 700 zł.
Skarżący nie wykazał żadnego majątku, oszczędności.
Zgodnie z przepisem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej: p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest zależne od wykazania przez stronę będącą osobą fizyczną, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Ciężar dowodu takich okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym użycie w przepisie art. 246 § 1 p.p.s.a. zwrotu "gdy wykaże". Do Sądu należy natomiast ocena, czy takie okoliczności zachodzą. Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 ustawy, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż okoliczności, które powołał skarżący w swoim wniosku nie uzasadniają jego uwzględnienia. Jak wynika z oświadczenia złożonego przez wnioskodawcę, źródłem utrzymania skarżącego, nie mającego na utrzymaniu innych osób, są dochody z działalności gospodarczej w wysokości 5.000,00 zł brutto. Powyższa kwota pozwala zatem, aby po poczynieniu oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania swojej osoby, skarżący mógł zgromadzić środki na poniesienie kosztów postępowania, sprowadzających się na obecnym etapie postępowania do wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł.
Wobec powyższego, na podstawie art. 245 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.