Uzasadnienie
Skarżąca Spółka wniosła do Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia [....] r. nr [...] uchylającą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w. z dnia [...] r. znak [...] określającą skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 01.01.2008 r. do 31.12.2008 r. w kwocie [...] zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania.
Wraz ze skargą na opisaną wyżej decyzję, Spółka złożyła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wniosku Spółka wskazała przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że w związku z faktem, iż wykonanie decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki, polegające na rozpoznaniu przez organ I instancji materiału dowodowego, zgromadzonego podczas faktycznie podejmowanych przez kontrolujących czynności, noszących wszelkie cechy kontroli podatkowej, jednakże bez jej formalnego wszczęcia i zakończenia, który to materiał winien zostać przez organ II instancji uznany za niemogący stanowić dowodu w postępowaniu, jak również uwzględnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy przedwcześnie dokonanej oceny stanu faktycznego sprawy, który dopiero miałby zostać ustalony, po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z właściwymi przepisami.
Spółka wyjaśniła, że dalsze prowadzenie tego postępowania, w szczególności obszernego postępowania dowodowego zakreślonego przez Dyrektora Izby Skarbowej, pomimo niezachowania procedury wymaganej dla kontroli podatkowej, będzie powodować wadliwość decyzji w oparciu o stan faktyczny ustalony w ramach takiego postępowania. Dodatkowo Spółka wskazała na wysokość zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu I instancji – w kwocie [...] zł, co w jej ocenie potwierdza, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przechodząc do oceny wniosku, wyjaśnić należy, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.).
Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania.
W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja organu II instancji uchylająca decyzję organu I instancji określająca skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 01.01.2008 r. do 31.12.2008 r. w kwocie [...] zł i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania. Wbrew twierdzeniom Spółki należy podkreślić, że decyzja określająca Spółce zobowiązanie w wysokości [...] zł została uchylona i dopiero ponownie przeprowadzone postępowanie podatkowe w sprawie może doprowadzić do określenia Spółce zobowiązania podatkowego.
Zaskarżona decyzja nie wywołała żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych skarżącej Spółki. W związku z powyższym skuteczność zaskarżonej decyzji nie stwarza również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało uznać za niezasadny.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.