Uzasadnienie
[...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej zwana: "skarżącą", "spółką") pismem z dnia 27 stycznia 2015 r. złożyła skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Orzeczenie doręczono skarżącej w dniu 15 kwietnia 2015 r.
W dniu 21 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej spółki, złożył pismo procesowe w sprawie, w którym, ustosunkowując się do odpowiedzi organu na wniesioną skargę, podtrzymał zarzuty zawarte w skardze, składając jednocześnie ponowny wniosek "o wstrzymanie wykonalności decyzji na podstawie art. 61 § 2 ust. 1 p.p.s.a." Przedmiotowy wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Pismem z dnia 2 czerwca 2015 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika spółki do wskazania czy podtrzymuje wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji pomimo rozpoznania przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zawartego w skardze, w terminie siedmiu dni od doręczenia zobowiązania Sądu.
Skarżąca w zakreślonym terminie ani dotychczas nie udzieliła odpowiedzi na ww. wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4).
Na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może natomiast wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy. Stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie bez stosownego wniosku strony jak i na ponowny wniosek strony. Warunkiem wydania takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. Sąd rozpoznał wniosek skarżącej zawarty w skardze. W dniu 21 kwietnia 2015 r., tj. w terminie do wniesienia zażalenia, został złożony ponowny wniosek w tym zakresie. Jednakże wniosek ten, poza osnową, nie zawierał żadnego uzasadnienia oraz nieprecyzyjnie wskazywał podstawę prawną (tj. art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a. odnoszący się do organu) dlatego też Sąd zobowiązał skarżącą, reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika do wskazania czy podtrzymuje ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykonała zobowiązania Sądu, nie uzupełniła także wniosku poprzez złożenie uzasadnienia wniosku.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe oraz wskazanego adresata wniosku (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie), Sąd rozpoznał pismo procesowe z dnia 21 kwietnia 2015 r. jako wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak wyżej wskazano, nie zawierał uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. – niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżąca w ogóle nie uzasadniła, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji nie przywołała żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo powstania szkody i spowodowania wobec niej trudnych do odwrócenia skutków.
Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Brak zatem wskazania przez skarżącą jakichkolwiek argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonej decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Skoro więc skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – w tym w szczególności wykazania, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa wyżej, nie wywiązała się z tego obowiązku, Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do zmiany postanowienia z dnia 2 kwietnia 2015 r.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z przytoczonymi powyżej przepisami, Sąd orzekł jak w sentencji.