Uzasadnienie
A. W. (dalej: "Skarżąca"), pismem z dnia 22 lutego 2017 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za lata 2011-2013.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca zamieściła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatu K. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...], do czasu rozpoznania skargi wskazując, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca powołała przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz postanowienie NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II OZ 114/14. Zdaniem Skarżącej, wstrzymanie wykonania ww. decyzji jest konieczne dla ochrony jej interesów. Jeżeli bowiem Sąd nie zastosuje ochrony tymczasowej, to zgodnie z treścią zaskarżonej decyzji Skarżąca zobligowana będzie do zapłaty kwoty [...] zł w terminie 60 dni od daty jej doręczenia. Zapłata ww. kwoty przed wydaniem przez Sąd wyroku byłaby niezasadna, bowiem de facto powodowałyby pozbawienie Skarżącej prawa do Sądu. Skarżąca podkreśliła, że nie dysponuje odpowiednią kwotą, którą mogłaby przeznaczyć na zapłatę zobowiązania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samem sprawy.
Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.
Z art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie Skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu skargi przytoczono jedynie przesłanki z przepisu prawa oraz ogólne stwierdzenie, że Skarżąca nie dysponuje kwotą, o której mowa w zaskarżonej decyzji. Ponadto stwierdziła, że odmowa wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji spowoduje pozbawienie Skarżącej prawa do sądu.
W tym stanie rzeczy wniosek Skarżącej z powodu braku uzasadnienia nie mógł zostać uwzględniony.
Na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.